รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านซุ้มประตูคฤหาสน์เข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตู ตลอดทางกลับบ้าน ขนมไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย มือเล็กยังคงถือใบทะเบียนสมรสแผ่นนั้นไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เธอลูบคลำตัวอักษรบนแผ่นกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า จ้องมองนามสกุลใหม่ของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ลง
คิรินที่นั่งสังเกตอาการคนข้างกายอยู่พักใหญ่ถึงกับต้องส่ายหน้าพลางกระตุกยิ้มมุมปาก
“จ้องแต่มันจนอาเริ่มจะหึงแผ่นกระดาษนั่นแล้วนะขนม”
ขนมละสายตามามองเขาพลางหัวเราะคิกคัก แววตาซุกซน
“อาคิรินห้ามหึงสิคะ ก็ใบนี้แหละที่บอกว่าอาเป็นของขนมคนเดียว ใครหน้าไหนก็มาแย่งไม่ได้แล้ว”
“งั้นเหรอ...” คิรินลากเสียงยาว แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที เขาเปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนนั่ง ก่อนจะช้อนร่างบอบบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวจนขนมตกใจจนเผลอปล่อยมือจากกระดาษ
“อุ๊ย! อาคิริน จะทำอะไรคะ กลางวันแสกๆ แบบนี้ลูกน้องเต็มบ้านเ
