คิรินกลับมาถึงคฤหาสน์ในช่วงดึก เขาเหลือบมองภายในคฤหาสน์ ในห้องทานข้าวยังคงมีแสงไฟสีนวลตาเปิดทิ้งไว้ เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วพบร่างบอบบางของขนมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว เธอกำลังก้มหน้าก้มตาใช้ช้อนตัดเค้กเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าลื่นสีนวลกับกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวตัดกับสีของเฟอร์นิเจอร์
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ขนมเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มแป้นที่มุมปากยังติดครีมเค้กไว้จางๆ
“อาคิริน กลับมาแล้วเหรอคะ...กินเค้กด้วยกันไหม อร่อยมากเลยนะ”
เธออ้าปากเตรียมจะตักเค้กคำโตชวนเขาชิม ทว่าคิรินกลับไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปประชิดตัวแล้วใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปบดจูบริมฝีปากเล็กอย่างรวดเร็ว ขนมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ รสสัมผัสหวานฉ่ำของเค้กผสมปนเปไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากปลายลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาอย่างถือสิทธิ์ แต่เพียงครู่เดียวเธอก็ยอมโอนอ่อน ผ่อนลมหายใจหลับตา
