ในบ่ายวันหยุดที่คิรินนั่งจิบกาแฟพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่น ขนมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วช้อนสายตามองคนตัวสูงที่ยังคงทำหน้านิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อาคิรินคะ...ขนมถามอะไรหน่อยได้ไหม”
คิรินละสายตาจากแท็บเล็ตหันมามอง
“ว่ามาสิ”
“คือ...ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมคะ”
คำถามตรงไปตรงมาทำเอาคนฟังชะงักไปชั่วครู่ คิรินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่กระตุกผิดปกติ ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มาเฟียหนุ่มผู้กุมบังเ**ยนธุรกิจนับพันล้านกลับไปไม่เป็นกับคำว่าแฟน เขาเขินอายเกินกว่าจะเอ่ยมันออกมา อีกทั้งลึกๆ ในใจเขายังรู้สึกประดักประเดิดที่ผู้ใหญ่คราวอาอย่างเขาจะไปเรียกตัวเองว่าเป็นแฟนกับนักศึกษาสาวรุ่นหลาน
เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแค่ยกมือหนาขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง
“อาคิริน! อย่าทำแค่ลูบหัวสิคะ ขนมต้องการคำตอบนะ” ขนมไม่ยอมแพ้ เธอดึงมือเขาออกแล้
