หลังจากผ่านการฝึกซ้อมร่างกายจนระบมไปทั้งตัวมาหลายวัน ขนมเริ่มจับจังหวะการป้องกันตัวระยะประชิดได้คล่องแคล่วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ในช่วงบ่ายที่แดดร่มลมตก คิรินปรายสายตามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนบิดขี้เกียจอยู่กลางห้องซ้อม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม
“ป้องกันตัวด้วยมือเปล่าก็พอไหวแล้ว...อยากลองของจริงดูบ้างไหม?”
ขนมหยุดชะงัก ช้อนสายตามองเขาด้วยความสงสัย เอียงคอ
“ของจริง? อาหมายถึงอะไรคะ”
“ปืน...” คำตอบสั้นๆ ทำเอาขนมตาโตเท่าไข่ห่าน ความตื่นเต้นพุ่งพล่านจนเก็บอาการไม่อยู่
“เอาสิคะ! ขนมอยากลองมานานแล้ว ขนมนึกว่าจะไม่ได้แตะมันซะแล้ว”
คิรินไม่รอช้า เขาพาเธอลงไปยังห้องใต้ดินของคฤหาสน์ซึ่งถูกดัดแปลงเป็นสนามยิงปืนมาตรฐานสากลที่มีระบบเก็บเสียงและระบายอากาศชั้นยอด กลิ่นน้ำมันล้างปืนและเขม่าจางๆ ทำเอาบรรยากาศดูขรึมขลังขึ้นมาทันที บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งมีปืนพกขนาดกะทัดรัดวางเรียงรายอยู่สามสี่ก
