เวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์ บาดแผลจากการผ่าตัดของขนมสมานตัวได้อย่างรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ อาจเป็นเพราะได้กำลังใจดีและยาดีจากสามีที่เฝ้าประคบประหงมแทบไม่ห่างไปเลย
ในบ่ายวันหนึ่งที่บรรยากาศในห้องพักฟื้นวีไอพีเงียบสงบ ขนมนั่งพิงหมอนใบใหญ่เปิดทีวีดูรายการบันเทิงไปเรื่อยเปื่อย แต่ความสนใจของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอแม้แต่น้อย
ทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออก คิรินเดินออกมาพร้อมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ เขาอยู่ในสภาพนุ่งเพียงกางเกงวอร์มตัวเดียวท่อนบนเปลือยเปล่า หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่ตามแผงอกหนาและซิกแพคที่เรียงตัวสวยเป็นลอนคลื่น ขนมถึงกับลอบกลืนน้ำลาย จ้องมองความสมบูรณ์แบบของร่างกายสามีตาไม่กะพริบ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้เพราะอาการบาดเจ็บเริ่มปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
คิรินเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ เธอ
“มองขนาดนี้ อยากกินอาแทนข้าวเย็นหรือไง?”
ขนมไม่ตอบเป็นคำพูดแต่กลับขยับกายอย่างคล่องแคล่ว
