หลังจากผ่านพ้นเรื่องเฉียดตายมาได้ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของคิรินก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ขนมได้รับอนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้านตามความต้องการ แผลผ่าตัดที่หน้าท้องสมานตัวจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนผิวเนียนคล้ายจะเตือนใจ
ในเช้าวันหนึ่งขณะที่ขนมกำลังยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกในห้องแต่งตัว เธอขมวดคิ้วพลางลูบไล้รอยแผลเป็นนั้นเบาๆ จนคิรินที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จเดินเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง เขามองผ่านกระจกไปยังรอยแผลนั้นด้วยสายตาที่ยังคงแฝงความรู้สึกผิด
“กังวลเรื่องแผลเป็นเหรอ? ถ้าไม่ชอบ เดี๋ยวอาให้พิมพ์ติดต่อหมอผิวหนังที่เก่งที่สุดมาเลเซอร์ออกให้ ไม่กี่ครั้งมันก็จางจนมองไม่เห็นแล้ว”
ขนมนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ พลางหันมาฉีกยิ้มซุกซน
“ไม่เอาค่ะอาคิริน ขนมว่าทิ้งไว้แบบนี้ก็เท่ดีออก ไม่ใช่เด็กมหา’ลัยทุกคนเสียหน่อยที่จะมีรอยกระสุนประดับตัวแบบนี้ ขนมเอาไปโม้ให้เพื่อน
