ผ่านมาเป็นสัปดาห์ที่อาคมเทียวเข้าออกคฤหาสน์แห่งนี้ เขาไม่พาขนมไปด้วย เพราะเด็กสาวดูจะชอบอยู่ที่นี่ ทำให้แม้ตัวเองจะต้องเสียเวลาขับรถไกลหน่อยเพื่อมาเยี่ยมลูกสาว เขาก็ยอม
จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง คิรินเดินไปหาอาคมที่กำลังนั่งรับลมอยู่ในสวนสวยหลังคฤหาสน์ ชายวัยกลางคนทอดสายตาเหม่อมองออกไปทางห้องนั่งเล่นที่เห็นเงาร่างของขนมนั่งอ่านหนังสืออยู่ไกลๆ
"กลับมาคราวนี้...จะอยู่ยาวเลยใช่ไหมครับ?" คิรินเปิดบทสนทนาพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม
"ใช่...พ่ออย่างอาห่างลูกไปนานเกินไปแล้ว ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยได้อยู่กับยัยขนมเลย คราวนี้คงต้องหาเวลาชดเชยให้ลูกบ้าง" อาคมตอบพลางยิ้มละไม แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อนึกถึงลูกสาวเพียงคนเดียว
คิรินลอบมองสีหน้าเพื่อนของพ่อคนนี้ แล้วตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ย
"คุณอา...ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอก"
อาคมหันมามองขมวดคิ้ว
"เรื่องอะไร? ทำหน้าเครียดเชียว"
"ตอ
