ตอนที่12ถูกวางยา
2335 Words
“เชิญครับคุณพั้นซ์” ภานุเดินมากันพงศกรไม่ให้เข้าใกล้เจ้านายสาวแล้วเดินตามออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว
“ทำไมไม่ตามไปวะ”
“โธ่เว้ย..” พงศกรทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มด้วยความหงุดหงิด
“เดี๋ยวไอ้หมอนั่นสวมรอยมึงกันพอดีหรอก”
“ดื่มแค่นั้นยาไม่ทันออกฤทธิ์หรอก เดี๋ยวค่อยตามไป” พงศกรตอบเพื่อนเบาๆแล้วยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มดับอารมณ์และรอเวลากลับห้องในจังหวะที่ยาออกฤทธิ์ดีที่เขาสั่งยาแรงมาเพราะกลัวไม่สำเร็จ
วธูเดินลิ่วออกจากคลับหรูแล้วห้องตรงดิ่งไปห้องน้ำอย่างรวดเร็วก่อนจะล้างมือแล้วล้วงคออาเจียนน้ำส้มที่ดื่มเข้าไปออกมาจนหมดท้องหมดไส้
“อืม..” หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วบ้วนปากล้างหน้าก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ “พั้นซ์ต้องกลับห้องเดี๋ยวนี้ค่ะ”
“ยาออกฤทธิ์เหรอครับ”
“ไม่ค่ะ แต่พั้นซ์ต้องไปล้วงคออาเจียนออกมาให้หมดค่ะ” วธูพูดไปด้วยแล้วเดินเร็วไปที่ลิฟต์มีภานุเดินตามไปติดๆ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่นุอย่าให้ใครเข้ามาในห้องพั้นซ์นะคะ”
เมื่อถึงห้องพักของวธูร่างเล็กบอบบางก็หายเข้าไปแล้วล็อกประตูอย่างแน่นหนาและมีภานุยืนเฝ้าหน้าห้องเพื่อความปลอดภัยของเจ้านาย
"ไอ้บ้าเอ้ย ไม่น่านับถือเป็นพี่เลยทำได้ยังไงเลวจริงๆ" วธูเดินเข้าไปในห้องแล้วดื่มน้ำไปครึ่งขวดก็นจะเดินไปล้วงคออาเจียนอีกรอบเพราะกลัวมียาคั่งค้างในกระเพาะอาหารแล้วออกมาโทรหาคุณหมอปนะจำตัวและหมอบอกว่าอาจจะไม่มีอาการเพราะอาเจียนออกหมดทำให้ยาไม่ทันได้ซึมเข้าในร่างกาย
“ถ้าหนูพั้นซ์มีอาการหน้ามืด มึนงงหรือตาพร่ามัวก็ให้ไปหาหมอด่วนนะคะ เดี๋ยวป้าหมอจะโทรไปบอกให้ลูกศิษย์ที่ประจำโรงพยาบาลที่นั่นไว้ให้นะคะ” ป้าหมออ้อหรืออาจารย์หมออนุสราชื่อดังบอกกับหญิงสาวที่เธอเป็นหมอประจำครอบครัว
“ค่ะป้าหมอ ขอบคุณมากนะคะ” วธูขอบคุณป้าหมอและทำตามคำแนะนำให้ดื่มน้ำเยอะๆและมันอาจจะไม่มีอาการก็ได้เพราะเธอดื่มไปนึกเดียวแล้วก็อาเจียนออกจนหมดแล้ว
ส่วนภานุก็โทรรายงานเจ้านายและให้พนักงานเก็บแก้วเครื่องดื่มที่วธูดื่มไว้ด้วยแต่พงศกรเททิ้งเหลือแต่แก้วเปล่าพนักงานก็เก็บใส่ถุงไปให้ผู้จัดการคลับเก็บไว้ให้เจ้านายหนุ่มที่จะเดินทางมาถึงวันพรุ่งนี้และให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปเฝ้าลิฟต์และหน้าห้องของวธูเพื่อไม่ให้ใครไปรบกวนเธอ
“ตู้ดดๆๆ..” เสียงโทรศัพท์ของวธูดังขึ้นขณะที่หญิงสาวกำลังจะอาบน้ำก็เดินไปหยิบมาดู
“สวัสดีค่ะพี่เทมส์”
“เป็นยังไงบ้างพั้นซ์” เสียงห้าวถามภรรยาด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ยาออกฤทธิ์หรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ..”
“ถ้ามีอะไรก็เรียกผู้จัดการใหญ่นะเดี๋ยวเธอจะไปอยู่เป็นเพื่อนพั้นซ์”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ดูแลตัวเองด้วย อย่าไปไว้ใจใครอีกแม้แต่คนใกล้ตัว”
“รวมถึงพี่เทมส์ด้วยหรือเปล่าคะ”
“รวมด้วยสิ”
“โอเคค่ะ พั้นซ์จะจำไว้ค่ะ”
“มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดเวลานะครับ”
“ขอบคุณค่ะ” วธูพูดจบก็วางสายจากสามีแล้วไปอาบน้ำ
ฝ่ายพงศกรก็ขอตัวจากเพื่อนขึ้นลิฟต์ไปหาวธูเพราะเวลาผ่านไปสิบนาทีเขาคิดว่ายากำลังออกฤทธิ์พอถึงชั้นที่พักของเขาที่อยู่ชั้นเดียวกับวธูก็เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั่งอยู่หน้าลิฟต์สองคนและนั่งหน้าประตูห้องของวธูสามคนรวมทั้งภานุหรือว่าพวกมันรู้ว่าเขาวางยาปลุกเซ็กส์วธูแล้ว
“มีอะไรกันทำไมถึงมาเฝ้าหน้าห้องน้องพั้นซ์”
“ผมก็มาดูแลความปลอดภัยให้คุณพันซ์ตามปกติครับ” ภานุตอบเบาๆแล้วมองพงศกรชายหนุ่มหน้าตาดีแต่นิสัยไม่ดีทั้งที่วธูรักและนับถือเป็นพี่ชายก็ยังกล้าทำเรื่องเลวๆกับเธอได้
“เปิดประตูสิ กูมาหาน้องพั้นซ์” ไฮโซหนุ่มตะคอกใส่ภานุด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดขวาง
“ไม่ได้ครับ คุณพั้นซ์นอนแล้วไม่ต้อนรับแขกหากจะติดต่อคุณพั้นซ์ก็เอาไว้พรุ่งนี้ครับ” ภานุยืนขวางหน้าพงศกรและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนยืนบังประตูไว้ถึงแม้ไม่มีพวกเขาพงศกรก็เข้าไม่ได้อยู่แล้วแต่คนประเภทนี้ไว้ใจไม่ได้
“ไม่ได้ กูมีเรื่องจะคุยกับน้องพั้นซ์คืนนี้และเดี๋ยวนี้ เปิดประตูสิวะ อย่าให้กูใช้กำลังกับมึงนะไอ้ขี้ข้า” พงศกรพูดแล้วผลักภานุหลีกทางให้อย่างหยาบคายแต่ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนบังประตูห้อง
“ยังไงก็ไม่ได้ครับ ผมว่าคุณกรเมาแล้วกลับไปพักที่ห้องดีกว่านะครับ” ภานุยังพูดจาสุภาพและไม่สนใจว่าพงศกรจะว่าเขายังไงเขาก็จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดและถ้าเจ้านายสาวเป็นอะไรไปเขารับผิดชอบไม่ไหวแน่
"มึงจะเปิดประตูห้องให้กูหรือไม่เปิด” พงศกรตวาดใส่เสียงดังและเขาก็ดื่มเหล้าไปเยอะพอสมควรจึงไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากความต้องการของตัวเอง
“ต่อให้ผมมีคีย์การ์ดผมก็เปิดไม่ได้เพราะคุณพั้นซ์ล็อกประตูจากด้านในหากเธอไม่เปิดก็ไม่มีใครเข้าไปได้ครับ”
“ได้ ก็ได้ เดี๋ยวได้เห็นดีกับกู..” พงศกรพูดจบก็ล้วงโทรศัพท์ออกมากดโทรหาวธูทันที
“ตู้ดดๆๆ..” เสียงโทรศัพท์ของวธูดังขึ้นอีกครั้งขณะที่หญิงสาวนั่งเครียดอยู่หน้าจอทีวีและลุ้นว่ายาปลุกเซ็กส์จะออกฤทธิ์หรือเปล่าพอเห็นเบอร์โทรของพงศกรโชว์หราบนหน้าจอเธอแทบอยากจะปาทิ้งแต่ก็อยากรู้ว่าเขาโทรมาทำไมจึงกดรับสายและกดบันทึกการสนทนาไว้
“พี่กรมีอะไรคะ”
“พอดีพี่มีเรื่องงานอยากคุยกับน้องพั้นซ์แต่คนของน้องพั้นซ์ไม่ให้พี่เข้าไปครับ” พงศกรตอบหญิงสาวและฟังเสียงเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติหรือว่ายายังไม่ออกฤทธิ์
“ อ้อ พั้นซ์สั่งเอาไว้เองค่ะ พี่กรมีอะไรก็เอาไว้คุยกันที่กรุงเทพนะคะ คืนนี้ดึกแล้วพั้นซ์อยากพักผ่อนค่ะ” เขาคงจะคิดว่าเธอดื่มน้ำส้มไปแล้วยากำลังออกฤทธิ์ล่ะสิถึงได้ตามมาถึงห้อง
“แต่ว่าพี่มีเรื่องจะคุยกับน้องพั้นซ์จริงๆนะครับ เปิดประตูห้องให้พี่ก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ”
“พี่กรกลับไปเถอะค่ะ พั้นซ์ง่วงแล้วค่ะ”
“พั้นซ์จะนอนได้ยังไง พั้ฯซ์ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”
“พี่กรจะให้พั้นซ์รู้สึกอะไรคะ”
“ก็ ไม่มีอะไรครับ เผื่อน้องพั้นซ์มีอะไรอยากให้พี่ช่วยครับ” พงศกรกัดฟันคุยกับวธูที่ไม่มีท่าทีจะถูกยาปลุกเซ็กส์เล่นงานเลย
“ไม่มีค่ะ พั้นซ์จะนอนแล้วแค่นี้นะคะ” วธูพูดจบก็กดวางสายทันทีเธอไม่อนชยากจะเสวนากับพงศกรอีกต่อไป
“น้องพั้นซ์ครับ เดี๋ยวสิครับ น้องพั้นซ์ โธ่เว้ย..” พงศกรฟาดหัวฟาดหางด้วยความโกรธที่วธูไม่เปิดประตูห้องและยังมีคนของเธอเฝ้าหน้าห้องอีกแล้วเขาจะทำยังไงถึงจะได้เข้าห้องของวธู
“เกิดอะไรขึ้นคะคุณนุ” พิลาวัลย์ออกจากลิฟต์มาเจอพงศกรกำลังเหวี่ยงใส่พนักงานของโรงแรมและภานุ
“มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับคุณฟาง เชิญคุณกรกลับห้องไปพักผ่อนนะครับ” ภานุเชิญพงศกรไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ากับห้องพักของเจ้านายสาว
“กูไม่ไป กูจะโทรหาลุงเข้มว่ามึงไม่ให้กูเข้าไปหาน้องพั้นซ์เพราะมึงคิดไม่ซื่อกับน้องพั้นซ์” ไฮโซหนุ่มชี้หน้าคนติดตามของวธูด้วยความไม่พอใจที่ขัดขวางเขา
“เอาสิครับ ผมก็จะบอกคุณเข้มและทุกคนว่าคุณกรวางยางคุณพั้นซ์”
“วะ วางยาอะไรวะ มึงใส่ร้ายกู กูจะเอาเรื่องมึงไอ้กระจอก”
“เชิญครับ พรุ่งนี้ก็คงจะรู้ว่าคุณใส่อะไรลงไปในแก้วของคุณพั้นซ์” ภานุไม่ปิดบังและเปิดเกมก่อนย่อมได้เปรียบ “อ้อ ผมมีหลักฐานด้วยนะครับ หากจะฟ้องก็ดูหลักฐานก่อนจะดีกว่าครับ”
“ไม่จริง กูไม่ได้ทำอะไร มึงใส่ร้ายกู คอยดูนะกูจะฟ้องโรงแรมของเจ้านายมึงให้หมดตัวเลยคอยดู” คนอย่างเขาไม่ยอมจนมุมง่ายๆแน่นอน
“เชิญครับ แต่ตอนนี้ถ้าคุณไปเข้าห้องผมจะให้พนักงานลากคุณออกไปจากโรงแรมครับ” ภานุพูดอย่างสุภาพและหนักแน่นแล้วจ้องมองพงศกรด้วยสายตาแข็งกร้าวดุดัน
“มึกกล้าเหรอไอ้กระจอก ถุ้ยย..”
“แน่ใจนะครับว่าไม่ไป น้องมานี่หน่อย” ภานุเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาหาเพื่อจะให้มาจับพงศกรโยนออกไปจากโรงแรม
“เอาสิวะ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าโรงแรมหกดาวจะจับลูกค้าวีไอพีอย่างกูโยนออกจากโรงแรม มาสิวะ เข้ามาเลยไอ้ขี้ข้าทั้งหลาย เฮ้ยยๆ ปล่อยกูนะ ปล่อยสิวะ ไอ้เหี้ย ไอ้สัตว์ กูบอกให้ปล่อยไงวะ” พงศกรเอะอะโวยวายเสียงดังเมื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยเขามาล้อตัวล็อกแขนของเขาไว้
วธูยืนฟังอยู่ตรงประตูห้องได้ยินพงศกรพูดทุกอย่างก็ยิ่งทำให้เธอโกรธเขาทั้งที่ถูกจับได้ยังไม่ยอมรับและภานุก็มีหลักฐานจริงและที่ทำแบบนี้คงได้รับคำสั่งมาจากกฤติธีแน่นอนไม่งั้นภานุไม่กล้าทำแน่จึงเปิดประตูห้องออกไปดู
“น้องพั้นซ์ช่วยพี่ด้วยครับ ไอ้ เอ่อ คนของน้องพั้นซ์มันจะจับพี่โยนออกไปจากโรงแรมครับ”
“แล้วพี่กรทำอะไรคะ พี่นุถึงจะจับพี่กรโยนออกไปจากโรงแรมของพั้นซ์” เสียงหวานเน้นคำว่าโยนออกไปจากโรงแรม
“มันกล่าวหาพี่ครับ”
“กล่าวหาอะไรคะ พั้นซ์เชื่อว่าพี่นุไม่กล่าวหาใครหากไม่มีหลักฐานค่ะ”
“หลักฐานอะไร พี่ไม่ได้ทำครับ น้องพั้นซ์ต้องเชื่อพี่นะครับ” พงศกรมองวธูที่ยังปกติไม่มีอาการอะไรและเขาเห็นว่าเธอดื่มน้ำส้มไปแล้วหรือว่ายามันอ่อนไปเลยไม่ออกอาการ
“พั้นซ์เชื่อหลักฐานค่ะ ตอนแรกพั้นซ์จะทำเป็นไม่สนใจและจะไม่เอาเรื่องอะไรพี่แต่ตอนนี้พั้นซ์เปลี่ยนใจแล้วค่ะ ขอแค่ผลตรวจจากแก้วน้ำส้มออกมาก่อนละกัน”
“เออ ก็ได้ พี่ยอมรับว่าใส่ยปลุกเซ็กส์ให้พั้นซ์ดื่ม เพราะพี่รักพั้นซ์รักมาก่อนไอ้เทมส์ด้วยซ้ำ”
“แต่พั้นซ์ไม่ได้รักพี่กรแบบนั้น พั้นซ์รักพี่กรเหมือนพี่ชาย”
“แต่พี่รักพั้นซ์อยากแต่งงานกับพั้นซ์ พี่ถึงได้ทำแบบนี้ไง น้องพั้นซ์ก็รู้ว่าไอ้เทมส์มันมีมียอยู่แล้วก็ยังแต่งงานกับมันและตอนนี้มันก็ไปหาเมียมันที่ฝรั่งเศสโน่น น้องพั้นซ์ยังโง่เชื่อมันอีก พี่สิ พี่กรนี่ไงที่รักน้องพั้นซ์จริง ปล่อยสิวะไอ้พวกโง่เอ้ย..” พงศกรโวยวายแล้วแล้วสะบัดตัวให้หลุดแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล็อกไว้แน่น
“ถ้าพี่กรรักพั้นซ์จริงไม่ทำแบบนี้หรอกค่ะ” หญิงสาวมองพงศกรด้วยความผิดหวังและเสียใจที่เขาทำแบบนี้กับคนที่เขาบอกว่ารัก
“เพราะพั้นซ์ชอบไอ้เทมส์ใช่มั้ยถึงได้ยอมแต่งงานกับมัน”
“ใช่ค่ะ พั้นซ์รักพี่เทมส์เหมือนกับที่พั้นซ์รักและนับถือพี่กรเหมือนเป็นพี่ชายของพั้นซ์และเขาก็ไม่ได้ทำให้พั้นซ์ผิดหวังและพั้นซ์กับเขาก็ตกลงกันด้วยดีและเขาดีกว่าพี่กรค่ะ”
“น้องพั้นซ์..”
“ไปเถอะค่ะ พั้นซ์จะถือว่าเรื่องคืนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นและหลังจากนี้พี่กรกับพั้นซ์ก็คงเป็นแค่คนรู้จักกันและจะให้ดีก็อย่ามายุ่งกับพั้นซ์อีกเพราะครั้งต่อไปพั้นซ์จะไม่ปล่อยผ่านไปเหมือนครั้งนี้อีกค่ะ”
“โง่ เธอมันโง่จริงๆวธู คิดว่าไอ้เทมส์มันดีกว่าฉันงั้นเหรอ ฮ่าๆ ป่านนี้มันกับแฟนมันขึ้นสวรรค์กันถึงไหนๆแล้วฉันจะรอดูมันเฉดหัวเธอทิ้ง ปล่อยสิวะ กูไปเองได้โรงแรมกระจอกอย่างนี้กูไม่พักก็ได้โว้ย ถุ้ยย..” พงศกรพูดจบก็สะบัดตัวออกและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ปล่อยมือตามภานุสั่งและยืนคุมเชิงระมัดระวังความปลอดภัยให้เจ้านายสาว
ทุกคนมองพงศกรเดินไปที่ลิฟต์มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินตามไปดูจนกว่าเขาจะออกไปพ้นจากโรงแรมเพราะกลัวจะสร้างความวุ่นวายให้โรงแรม
“กูจะเอาคืนพวกมึงทุกคนให้สาสมกับที่ทำกับกู ถุ้ยย..” พงศกรมองดูโรงแรมหรูตรงหน้าแล้วถุยน้ำลายลงพื้นก่อนจะเดินไปตามถนนที่สว่างไสวมีคลับผับบาร์และโรงแรมมากมายเรียงรายไปตามริมถนนก่อนจะเข้าเช็คอินโรงแรมที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสองร้อยเมตร
“คุณพั้นซ์เป็นยังไงบ้างคะ” พิลาวัลย์ถามเจ้านายสาวเมื่อเดินเข้ามาในห้องพักเพราะรู้เรื่องจากเจ้านายหนุ่มแล้ว
- Writer
