ทั้งธันวาและไคโรที่เพิ่งกลับมาถึงต่างชะงักเท้าพร้อมกัน ดวงตาสองคู่ทอดมองคนที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟากว้างของห้องรับแขก
"ให้ผมปลุกเธอให้ไหมครับนาย" มือขวาออกความคิดเห็น
"ไม่เป็นไร กูจัดการเองมึงไปพักเถอะ" ทว่าชายหนุ่มกลับส่ายหน้า แล้วพยักพเยิดให้ธันวากลับไปพักผ่อนตามสมควร โดยที่เขายกข้อมือดูนาฬิกาที่แสดงเวลาตีหนึ่งของอีกวัน ก่อนที่จะเดินไปยืนตรงหน้าคนนอนหลับพร้อมส่งเสียงเรียกให้เธอตื่นขึ้นมา
"นานะ" แค่ครั้งเดียวคนรู้สึกตัวง่ายก็ค่อย ๆ ลืมตา มือเรียวขยี้ตางัวเงียราวกับเด็กน้อย กว่าจะปรับสายตามองคนปลุกได้เล่นไคโรส่ายหัวกับความเป็นเด็กห้าขวบของเธอไม่หยุด
"ป้านิดไม่บอกเหรอว่าห้องนอนเธออยู่ตรงไหน?"
"บอกค่ะ" หญิงสาวหยัดยืนมาเผชิญหน้า ที่เธอต้องมาหลับตรงนี้ก็เพราะรอคุยกับเขานั้นแหละ
"รู้ว่าห้องอยู่ไหน แล้วทำไมไม่นอนในห้อง หรือชอบนอนโซฟา?" นานะกลอกตากับคำถามกวนไม่เลิก ก่อนที่จะผุดยิ้มแห้
