"Ve ben, bu hastaneyi sana dar edeceğim Lorin."
Özgür yıllar sonra ilk kez karşımdaydı ve benim duymayı beklediğim cümle kesinlikle bu değildi.
Yıllar... Yıllar bizden çok şey çalmıştı ama içinde ona karşı duyduğum aşkı bir türlü alamamıştı.
Kalbimin aynası gibi parlayan gözlerimle ona baktım. Gözlerimi hiç kaçırmadım. O kadar hasret kalmıştım ki gözlerine, yüzüne...
Bu adamı çok seviyordum. Her şeyden çok. Herkesten çok.
Ama o beni... Sevmiyordu.
Çünkü şuan bakışlarında öfkeden başka bir şey yoktu. Yıllar önce bana bakarken parlayan o gözler, şimdi öfkeden deliye dönmüş gibi kararmıştı.
Kalbim sızladı.
Buraya gelirken içimde biriktirdiğim cesaret sanki o an kırılmıştı.
Üzüntü ile ona baktım. Tam şuan buradan kaçıp gitmek istiyordum ama sanki dört duvar arasında sıkışmış gibi bura
