“Welcome home!” tuwa kong sabi nang makapasok na kami sa mansion. Tulak ko ang isang wheelchair kung saan nakaupo roon si Sheridan. Her look was the same way nang una kong makita si Yorick. She’s very pale at walang buhay na ang kanyang itsura. Mas malala pa nga ang sitwasyon niya ngyon dahil wala na siyang mga binti. Bukod pa roon, tinalikuran na siya ng kanyang sariling pamilya. Ang kanyang ina ay dinala na namin sa isang asylum. Kakilala ni Yorick ang namamahala roon at ibinilin niya irto ang kanyang asawa na lumpo na at hindi na rin makapagsalita dahil wala na itong dila. I was surprised sa move na ‘yon ng lalake but I was also delighted.
“Kita mo na! Magpasalamat ka sa kin at inuwi pa kita rito. Don’t worry, you will be cared for.” tinulak ko ang wheelchair patungo sa dating kwarto
