Her hafta aynı günün aynı saati. Kapımın çalmasına bile gerek yok. Ayak seslerini duyuyorum. Camların arkasından gördüğüm kadarıyla henüz 15 bilemedin 16 yaşlarında genç bir çocuk Oğuz'un ihtiyacım olabileceğini düşündüğü şeyleri kapıma bırakıyor. Oğuz'un yeni bir şey yazmaya başladığımda özellikle en çok bu zamanlarda benimle iletişimi minimum seviyede tuttuğunu biliyorum. Beni rahatsız etmek istemiyor. Kapının önünden paketleri alıyorum. Kapımın açıldığını kimse görmesin istiyorum. Olabildiğince dikkatliyim. Hoş biri görse bile bana selam verecek cesareti kendinde bulabilir mi emin değilim. Mahallenin deli kadını gibiyim. Herkese yabancı. İçimde kocaman bir boşlukla kocaman bir hayatı yazmaya çalışıyorum. Sahi ne ara kendi yolumu çizmiştim? Paris'ten döndüğüm gün. Yolumu değiştirdiğim o
