บทที่ 7/1

1621 Words

ขัดขวาง หลัวไป๋เย่รู้สึกเบื่อหน่อยที่ต้องอยู่แต่ในจวนจึงได้ชวนสาวใช้ออกไปเดินเล่น อยู่ที่จวนวัน ๆ ก็ไม่ได้ทำอันใด เลยคิดว่าจะออกไปใช้เงินแก้เบื่อเสียหน่อย “คุณหนูวันนี้อยากได้อันใดเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ” พวกนางก็เดินมานานแล้วแต่ไม่เห็นว่าเจ้านายของนางจะสนใจสิ่งใดเป็นพิเศษ “ไม่มี หากถูกใจสิ่งใดค่อยซื้อ” นางยังคงเดินเลือกดูของเผื่อว่าจะเจอของที่ถูกใจ ทว่าในขณะที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่นั้นก็มีเสียงเข้มเข้ามาทักทาย “คุณหนูใหญ่หลัว” “คุณชายใหญ่ป๋อ” หลัวไป๋เย่หันไปทางคนที่เขามาทักทาย เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดนางก็ทำได้เพียงยิ้มรับ เพราะก่อนหน้านี้ระหว่างนางและเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอันใดกัน “มาเดินเล่นหรือ” ใบหน้าของเขายังคงประดับรอยยิ้ม วันนี้โชคดียิ่งนักที่เขาได้เจอนางที่นี่ ตอนนี้ก็เกือบสามปีแล้วที่นางต้องไว้ทุกข์ให้มารดา เมื่อครบกำหนดเขาก็จะสามารถแต่งนางเข้าจวนได้ “เจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ ทั้งที่ในใจอยากจะเดินหนีไปเสียด้วยซ้ำ “เช่นนั้นไปเดินเล่นด้วยหรือไม่ ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้พบกันเสียนาน” เขาชวน เขาจะต้องทำให้นางประทับใจในตัวของเขาให้ได้ ยามนี้นางมีประโยชน์ต่อเขามากนัก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องแต่งงานกับนางให้ได้ เพื่อโอกาสต่าง ๆ ในวันข้างหน้า “เจ้าค่ะ” หลัวไป๋เย่ไม่อาจปฏิเสธซึ่ง ๆ หน้าได้ จึงได้แต่จำใจตอบตกลงไปเดินเล่นเป็นกับเขา วันนี้มันวันซวยจริง ๆ กะว่าจะออกมาเดินเล่นแก้เบื่อ แต่กลับมาเจอเรื่องที่ทำให้เบื่อยิ่งกว่าเดิม อยู่จวนก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าออกมาเลย “หลายวันมานี่ได้ยินว่าเจ้าไปที่เมืองไฉ่หงหรือ” เขาพยายามหาเรื่องคุย เพื่อให้ยามที่อยู่ด้วยกันไม่น่าเบื่อมากเกินไป ทว่าหญิงสาวที่เดินข้างกายเขากลับไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด “ใช่เจ้าค่ะ” หญิงสาวเพียงถามคำตอบคำ อยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ จึงเลือกที่จะเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ “ชอบหรือไม่” เขาเดินมาหาหญิงสาวที่ถือปิ่นหยกอยู่ในมือ “หากเจ้าชอบข้าจะซื้อให้” “ชอบเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กตอบยิ้ม ๆ มีคนออกเงินให้ผู้ใดจะไม่ชอบเล่า “เถ้าแก่ห่อให้ด้วย” เขาหันไปบอกเจ้าของร้าน ก่อนจะเดินดูของอีกสองสามชิ้นแล้วซื้อให้นาง ก่อนจะพากันออกไปกินอาหารที่โรงเตี๊ยม ภาพสองหนุ่มสาวอยู่ในสายตาของจางเข่อซินอยู่ตลอดเวลา สองมือของเขากำแน่นด้วยความโมโห ปากบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับเจ้าลูกเต่านั่น แต่วันนี้กลับกล้ามาเดินอี๋อ๋อกับมัน “กระต่ายน้อย เจ้ากล้ามากที่กล้าไปยุ่งกับบุรุษอื่น” ดูเถิดว่าเขาจะจัดการกับกระต่ายน้อยดื้อตัวนี้อย่างไร บรรยากาศในห้องทำงานของเจ้าของหอกุ้ยโยวเต็มไปด้วยความกดดัน ใบหน้าที่เรียบนิ่งของเจ้านายทำให้องครักษ์ทั้งสองต่างเสียวสันหลังไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่ได้เห็นใบหน้าที่น่ากลัวเช่นนี้ของเจ้านายมานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายก็เป็นตอนที่เจ้านายของพวกเขายังอยู่ที่ชายแดน “หลิงหลิงเจ้าเอาของพวกนั้นไปเก็บ แต่ไม่ต้องเอารวมกับของที่พวกเราซื้อมาก่อนหน้า” เมื่อมาถึงหลัวไป๋เย่ก็จัดการของที่ซื้อมาทั้งหมด วันนี้นางได้ข้าวของมามากมายโดยไม่ต้องเสียเงินสักตำลึงเพราะป๋อเหวินจ้งเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด “เจ้าค่ะ” หลิงหลิงออกไปจัดการตามที่เจ้านายต้องการ เจ้านายเคยบ่นกับนางอยู่ว่าไม่อยากแต่งงานกับบุรุษผู้นั้น แต่เหตุใดจึงรับของเขามาเช่นนี้ ตอนกลับมาถึงเรือนท้องฟ้าก็จวนจะมืดแล้ว นางไม่รู้เหมือนกันว่าบุรุษผู้นั้นจิตใจทำด้วยอันใด พาสตรีบอบบางเช่นนางเดินอยู่ตั้งหลายชั่วยาม ตอนนี้นางเหนื่อยมากจึงอยากจะแช่น้ำสักหน่อย “หลิงหลิงให้คนเตรียมน้ำให้ที ข้าจะแช่น้ำเสียหน่อย” “เจ้าค่ะคุณหนู” หลิงหลิงที่เก็บของเสร็จแล้วก็ร้องตอบรับเจ้านายแล้วออกไปแจ้งสาวใช้ให้มาเตรียมน้ำ “เจ้าคนบ้านั้นพาข้าเดินไม่พักเลย” ปากบ่นมือก็ทุบขาของตนเองที่แทบจะก้าวเดินไม่ออก “บ่าวนวดให้เจ้าค่ะ” หลิงหลิงบีบนวดขาของเจ้านายเพื่อรอเวลาให้เหล่าสาวใช้เตรียมน้ำอุ่น พร้อมกับถามในสิ่งที่สงสัย “คุณหนูบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับคุณชายป๋อมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดจึงยอมรับของง่าย ๆ เล่า” “ของแพงเช่นนั้นจะไม่รับก็กระไรอยู่ รับของก็มิใช่ว่าจะต้องแต่งงานด้วยเสียเมื่อไหร่” หญิงสาวหัวเราะน้อย ๆ ผู้ใดอยากแต่งงานกับบุรุษเช่นนั้นกัน กลับกลอกไม่มีชิ้นดี “เตรียมน้ำเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่เตรียมน้ำออกมารายงานเจ้านาย “เจ้าออกไปก่อน” เมื่อลงมาแช่ในอ่างเรียบร้อย หลัวไป๋เย่ก็ไล่สาวใช้ออกไปด้านนอก นางอยากผ่อนคลายโดยไม่มีผู้อื่นมารบกวน “สบายใจจริงนะ” ขณะที่หญิงสาวกำลังแช่น้ำอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ เสียงเข้มก็ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่นอนแช่น้ำอยู่ถึงกลับสะดุ้ง “นายท่านมาหาเย่เอ๋อร์หรือเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าผู้ใดที่บุกรุกเข้ามาถึงในห้องอาบน้ำก็เอ่ยเสียงหวาน ส่งสายตายั่วยวนไปให้คนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ ทว่าคนที่บุกเข้ามากลับยืนนิ่งไม่หวั่นไหวไปกับท่าทางที่แสนยั่วยวนของนาง “เหตุใดนายท่านถึงได้หน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งอยู่ก็พอจะเดาออกแล้วว่าต้องเกิดเรื่องไม่ปกติขึ้น หากให้เดาก็คงเป็นเรื่องที่นางออกไปเดินเล่นกับป๋อเหวินจ้ง เขายังคงไม่ตอบและยืนมองนางด้วยสายตานิ่ง ๆ จนคนตัวเล็กต้องลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปดึงคนตัวโตให้เขยิบเข้ามาใกล้ ๆ โดยไม่ได้เขินอายเลยว่าตอนนี้ตนเองได้โป๊เปลือยอยู่ “มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น เย่เอ๋อร์ไม่ได้นัดพบกับบุรุษผู้นั้นนะเจ้าคะ” นางนั่งลงไปแช่น้ำเหมือนเดิม แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากมือของเขายังคงจับเอาไว้อยู่แบบนั้น พร้อมกับคลึงเล่นไปมา “โกรธหรือเจ้าคะ” หญิงสาวยังคงไม่ละความพยายามมองเขาตาปริบ ๆ อย่างออดอ้อน แต่คนใจแข็งก็ยังยืนนิ่งไม่เอ่ยกับแม่กระต่ายน้อย นางรู้หรือไม่ว่าตอนนี้ท่าทางของนางยั่วยวนเพียงใด หากเขาไม่ใจแข็งลงโทษให้นางสำนึกผิด นางก็จะยังคงทำอันใดตามใจเช่นเดิม “ลุกขึ้นมาเถิดน้ำเย็นหมดแล้ว” ไม่ว่าเปล่า เขาดึงนางให้ลุกขึ้นแล้วอุ้มนางไปวางลงที่เตียงอย่างอ่อนโยน แม้จะโมโหมากเพียงใดเขาก็ไม่กล้าทำรุนแรงกับนาง หากเขาจะลงโทษนางด้วยความรุนแรงก็จะเป็นความรุนแรงบนเตียงเท่านั้น “นายท่าน เย่เอ๋อร์สำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ จะไม่วุ่นวายกับบุรุษอื่นอีกแล้ว” นางกอดเอวสอบของเขาเอาไว้ ถูหน้าไปมากับหน้าท้องแกร่ง นางชอบร่างกายของเขายิ่งนัก ยิ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งทำให้นางหลงใหลมันมากขึ้น “สำนึกผิดเรื่องอันใด” เขาพยายามใจแข็ง แต่ด้วยเรือนร่างที่เย้ายวนของนางมันกลับทำให้อย่างอื่นของเขาแข็งขึ้นมาแทน “ต่อจากนี้ไปเย่เอ๋อร์จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่นแล้วเจ้าค่ะ” นางผละออกจากหน้าท้องแกร่งของเขา สองมือเลื่อนมาถอดชุดของชายหนุ่มออก ดูเถิดว่านางทำขนาดนี้แล้วเขาจะยังใจแข็งได้อีกอยู่หรือไม่ “คุณหนูใหญ่หลัวข้าบอกเอาไว้เลยนะว่าหากเจ้าไปยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่น ได้เห็นดีกันแน่” เขายื่นมือไปเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตากับตนเอง แววตาดุดันที่มองมานั้นหาทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวไม่ สองมือของนางยังคงพยายามถอดเสื้อของเขาต่อ “เย่เอ๋อร์จะไม่อยู่ใกล้บุรุษอื่นอีกเจ้าค่ะ” นางแหวกสาบเสื้อของเขาออก ก่อนจะลุกขึ้นไปจูบที่อกแกร่งของเขาอย่างเอาใจ หวังว่าเขาจะเมตตานางและไม่รังแกนางเกินไป “ดี เช่นนั้นคุณหนูใหญ่หลัวก็เตรียมตัวรับบทลงโทษเสียดี ๆ” เขาผลักให้นางนอนลงบนเตียงเบา ๆ แล้วตามขึ้นไปคร่อมบนตัวของนาง “นายท่านเมตตาเย่เอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ” คำร้องขอก่อนหน้านี้ของหลัวไป๋เย่ไม่มีผลเลยสักนิด บุรุษร่างโตรังแกนางอย่างเอาแต่ใจจนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบครึ่งคืนจึงปล่อยให้นางเป็นอิสระ ทั้งสองนอนกอดกันจนถึงฟ้าสางจางเข่อซินจึงได้ลอบออกไปจากจวน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more