กลวิธีเอาตัวรอดของสตรีหลงยุ

บทที่ 5/2

ทั้งสองยกหีบเงินตามเจ้านายไป ยังดีที่มีตัวเงินมาด้วย มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะต้องลำบากมากกว่านี้ พวกเขานำเงินไปวางเอาไว้ในห้องของเจ้าของจวน ก่อนจะปลีกตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าเจ้านายคงมีเรื่องสนทนากับสตรีในห้อง

จางเข่อซินเดินไปนั่งลงที่เตียงเหมือนทุกครั้งโดยไม่คิดปลุกคนที่นอนหลับสบายให้ตื่นขึ้นมา เขาจ้องมองใบหน้างดงามนั้นอยู่นานสองนาน มือหนายื่นไปลูบใบหน้าหวานแผ่วเบา

ไม่รู้ว่านางทำเช่นไรเขาจึงหลงใหลเช่นนี้ หากเขาเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเขาคงคิดไปแล้วว่านางทำเสน่ห์ใส่เขา ตอนนี้เขารู้เพียงแค่ว่าเขาไม่อาจขาดนางไปได้

“อื้อออ” เสียงหวานร้องครางออกมาอย่างรำคาญ พร้อมขยับหนีมือที่มาก่อกวน ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างเอ็นดู แต่ก็ยังไม่หยุดก่อกวนคนที่นอนอยู่ มือหนายังลงลูบไล้ใบหน้าหวานไม่หยุด พร้อมกับลากนิ้วโป้งไปนวดคลึงริมฝีปากอิ่ม

“อืออ” ดวงตาหวานลืมขึ้นมองคนที่ก่อกวนอย่างรำคาญ คนที่เข้ามาก่อกวนนางถึงในห้องได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น “ท่านกลับมาทำไมอีก”

ตอนนี้มันใช่เวลาหรือที่จะมาก่อกวนนางในตอนนี้ นี่เขาไม่หลับไม่นอนหรือ

“ข้านำเงินห้าหมื่นตำลึงมาให้เจ้า” เขาผายมือไปทางหีบเงินที่นำมาด้วย เพื่อบอกให้นางรู้ว่าเขากลับมาที่นี่อีกทำไม

“ห้ะ!!” หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง ห้าหมื่นตำลึงไม่ใช่เงินน้อย ๆ เขาไปหามาจากที่ใด หากจะบอกว่ากลับไปเอาที่เมืองหลวงก็คงไม่เร็วเพียงนี้

“เงินห้าหมื่นตำลึงของเจ้า จะตรวจนับดูหรือไม่” เขาไม่ได้สนใจใบหน้าที่ตกตะลึงของนาง ยังคงเอ่ยเรื่องเงินหน้าหมื่นตำลึงราวกับเอ่ยเรื่องลมฝน

“พรุ่งนี้ค่อยเอามาก็ได้ ข้ามิได้บอกว่าต้องเอามาวันนี้เสียหน่อย” หญิงสาวเลือกที่จะไม่เดินไปดู เงินมากมายเพียงนั้นผู้ใดจะไปนับไหว ขาดเกินมานิด ๆ หน่อย ๆ นางไม่คิดถือสาหรอก

“คิดว่าเจ้าคงรู้ถึงจุดประสงค์ที่ข้านำเงินมาในตอนนี้” เขารู้ว่านางไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น นางรู้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องการสิ่งใด ยังมีหน้ามาถามเช่นนี้อีก

“นายท่านเจ้าขา นี่ท่านไม่คิดว่าตอนนี้ดึกดื่นเกินไปสำหรับการร่วมเตียงหรือเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างออดอ้อน ตอนนี้นางอยากนอนมาก ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาชอบมาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้

“หากเจ้าตกลงง่าย ๆ ตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้” เป็นนางที่เลือกเช่นนี้เอง

“นายท่านไม่เห็นใจเย่เอ๋อร์หรือเจ้าคะ” หญิงสาวได้แต่มองเขาตาปริบ ๆ ได้แต่หวังว่าเขาจะเห็นใจ ทว่ากลับไม่รู้เลยว่ายิ่งทำเช่นนี้ยิ่งจะทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากจับเจ้ากินไม่ให้เหลือกระดูก” เขาเอ่ยพร้อมกับมองนางด้วยสายตาของหมาป่าที่หิวกระหาย

“นายท่านเย่เอ๋อร์ต้องการพักผ่อนจริง ๆ เจ้าค่ะ” หญิงสาวเข้าไปซบอกของเขาอย่างรู้ความ บ่อเงินบ่อทองเช่นนี้ต้องเอาอกเอาใจเสียหน่อย หากนางทำให้เขาพอใจได้ชีวิตของนางก็สุขสบาย สามารถให้เขาช่วยเหลือเรื่องอื่น ๆ ได้

“ไม่นานหรอก” เขาลูบหัวทุยที่ซบอยู่บนอกอย่างอ่อนโยน

“ไม่นานอะไรกัน วันนั้นนายท่านก็รังแกข้าทั้งคืน” หญิงสาวย่นจมูกใส่คนตัวโต วันนั้นนางจำได้ดีว่าเขาเคี่ยวกรำนางหนักหนาเพียงใด ฟ้าจะสว่างแล้วเขายังไม่หยุดรังแกนางเลย

“วันนั้นข้าถูกยาปลุกกำหนัด” เขาแก้ตัว ก็วันนั้นเขาถูกคนวางยาปลุกกำหนัดจริง ๆ จึงได้รุนแรงกับนางไปหน่อย

“แต่วันนี้ข้าอยาก...” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้เอ่ยจบ คนตัวโตกว่าก็ฉกชิงริมฝีปากอวบอิ่มของนางมาครอบครอง ไม่ปล่อยให้นางได้เอ่ยเรื่องไร้สาระอะไรออกมาอีก

“อื้มมม” หญิงสาวครางออกมาเสียงแผ่วเบา เปิดปากตอบรับสัมผัสซาบซ่านที่เขามอบให้ ในตอนแรกพยายามที่จะต่อต้านเขา แต่ด้วยความช่ำชองของเขาทำให้นางลุ่มหลงมอมเมาไปกับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างไม่อาจต้านทาน

“เจ้างดงามมาก” งดงามจนเขาไม่อาจละสายตาไปได้ เมื่อมองจนพอใจแล้วเขาก็ก้มลงไปจูบนางอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเร่าร้อน เขาหลอกล่อนางทุกวิถีทางเพื่อให้นางลุ่มหลงในตัวเขา

“นายท่านก็รูปงามยิ่งนัก รูปงามจนข้าไม่สามารถมองบุรุษอื่นได้เลย” เมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระนางก็เอ่ยประโยคออดอ้อนเอาใจเขาทันที นางจะต้องทำให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ไม่รักไม่เป็นไร ขอแค่ลุ่มหลงในตัวของนางก็พอ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าประโยคนี้ของเจ้าอาจทำให้เจ้าไม่ได้นอน” คนตัวโตได้แต่หัวเราะในลำคอกับประโยคที่นางพูดเมื่อครู่ ปากน้อย ๆ นี่ขยันพูดให้เขาพอใจยิ่งนัก

“นายท่านเอ็นดูเย่เอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ อย่ารังแกเย่เอ๋อร์มากนักเลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา สายตาของนางแสดงออกชัดเจนว่าหลงใหลในตัวของเขามากเพียงใด

“หากเจ้าทำให้ข้าพอใจได้ ข้าจะยอมปล่อยให้เจ้านอนเร็วหน่อย” ในขณะที่พูดมือของเขาก็ปลดชุดที่นางสวมใส่อย่างอ้อยอิ่ง เมื่อทั้งตัวของเขาและนางปราศจากเสื้อผ้า เขาก็ก้มลงไปดูดดึงหน้าอกอวบอิ่มด้วยความกระหาย

“ทะ ท่าน อื้ออ” เสียงหวานร้องครางประท้วงยามที่มือของเขาลงไปหยอกล้อกับกลีบดอกไม้ด้านล่าง คนที่ถูกเล่นงานทั้งบนทั้งล่างรู้สึกเสียวซ่านจนทำอันใดไม่ถูก สองมือกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียว

ชายหนุ่มที่เห็นว่าดอกไม้งามของนางพร้อมที่จะรับความใหญ่โตของเขาแล้ว จึงได้หยุดมือของตนเองแล้วหันมาเตรียมความพร้อมให้ตนเอง แล้วจับความใหญ่โตยัดเขาไปที่กลีบดอกไม้งามอย่างช้า ๆ

“อ่าาา เจ้าอย่าเกรง จะเป็นเจ้าที่เจ็บเอง” เขาก้มลงที่กระซิบที่หูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะก้มลงไปดูดดึงหน้าอกงามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนงาม

“อื้ออ นายท่านเจ้าขา เมตตาเย่เอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ” แม้จะรู้สึกเจ็บที่กลางกาย แต่นางก็ไม่วายเอ่ยวาจาออดอ้อนคนบนร่าง เขาไม่หลงนางในตอนนี้ เขาจะไปหลงนางตอนไหน

“เจ้ามันสตรีร้ายกาจ อ่าาา” เขาเริ่มขยับเอวสอบเมื่อเห็นว่านางเริ่มปรับตัวได้แล้ว “เจ้าอย่าคิดเลยว่าวันนี้เจ้าจะได้นอน”

และเขาก็ได้ทำตามที่พูดเอาไว้จริง ๆ เพราะกว่าที่เขาจะปล่อยให้นางเป็นอิสระก็ปาไปเกือบฟ้าสาง

เพี๊ยะ!!

หลังจากที่ถูกปล่อยตัวเป็นอิสระคนตัวเล็กก็ฟาดมือลงที่อกแกร่งอย่างแรง

“ไหนท่านว่าไม่นานไง นี่ฟ้าจะสว่างอยู่แล้ว” หญิงสาวบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เขาแทบจะไม่ปล่อยให้นางได้พักเลยสักนิด ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมากจากไหนมากมาย นางจะเป็นสลบคาอกเขาอยู่รอมร่อ แต่เขากลับยังมีหน้ามายิ้มหน้าระรื่นอยู่ได้

“ก็เจ้าปล่อยให้ข้าอดอยากมานาน ผลลัพธ์ก็เลยเป็นเช่นนี้” เขาไม่ได้รู้สึกผิดที่ทำกับนางเช่นนี้ ผู้ใดใช้ให้นางทำหน้ายั่วยวนเขาอยู่ได้ ผู้ใดมันจะไปอดใจไหวกัน

“ท่านไม่ต้องมาพูดเลย ไม่รู้ว่าเงินที่ได้มาจะคุ้มค่าหรือไม่” หญิงสาวได้แต่บ่นออกมา หากเขาทำเช่นนี้กับนางทุกวัน นางได้ตายคาอกของเขาจริง ๆ แน่

“เจ้าเรียกเงินจากข้าไปมากมาย ข้าก็ต้องใช้งานให้คุ้มเลย” เดือนละห้าหมื่นตำลึง เขาจะปล่อยให้นางนอนสบายได้อย่างไร

“จริงสิ ท่านให้คนของท่านเตรียมยาห้ามครรภ์มาให้ข้าด้วย” นางไม่อยากพลาดในตอนนี้ หากท้องขึ้นมาเงินห้าหมื่นตำลึงก็ไม่คุ้มเลยจริง ๆ

“ไม่อยากมีลูกกับข้าเพียงนั้นเชียว” เมื่อได้ยินประโยคนั้นของนางหน้าของเขาก็ตึงขึ้นทันที มีแต่คนอยากแต่งเป็นฮูหยินของเขา แต่นางกลับเรียกหาห้ามครรภ์เสียได้

“นายท่าน เย่เอ๋อร์คือสตรีที่ยังไม่ออกเรือน หากตั้งครรภ์ตอนนี้จะให้เย่เอ๋อร์เอาหน้าไปไว้ที่ใด” เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่พอใจที่นางเอ่ยถึงเรื่องยาห้ามครรภ์ “หรือนายท่านจะให้แม่สื่อมาสู่ขอเย่เอ๋อร์ที่จวนดีเจ้าคะ”

“เห้ออ เอาเถิด ข้าจะไปสั่งให้จัดการมาให้ก็แล้วกัน” พูดจบก็ลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปสั่งการลูกน้องของตนเอง เมื่อนางเอ่ยออกมาเช่นนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเอ่ยเช่นไรต่อไป หากให้เขาแต่งงานกับนางตอนนี้ เขาก็ไม่สามารถทำได้จริง ๆ เพราะเขาไม่อยากมีพันธะกับผู้ใด

“เจ้าไปนำยาห้ามครรภ์ แล้วบ่าวไพร่ในเรือนก็จัดการให้เรียบร้อย ก่อนยามอู่อย่าให้ผู้ใดตื่นขึ้นมา เสร็จแล้วพวกเจ้าก็ไปพักผ่อนเถิด” เขาอยากให้นางได้พักผ่อนอย่างเต็มที่โดยที่ไม่มีคนมารบกวน

“ขอรับ” ทั้งสองออกไปจัดการตามที่เจ้านายต้องการ ตงหยางไปจัดการหายาห้ามครรภ์ ส่วนซีห่าวไปจัดการรมควันยาสลบเหล่าสาวใช้ในจวน