ตอนที่ 23: ดาหวันเริ่มออกแบบมุมใหม่ให้ฟาร์ม
784 Words
ตอนที่ 23
ดาหวันเริ่มออกแบบมุมใหม่ให้ฟาร์ม
เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านหมอกที่ปกคลุมหุบเขา
บรรยากาศเงียบสงบเหมือนทุกวัน
แต่ดาหวันกลับตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ
เหมือนกำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
...
หลังจากเมื่อคืน
เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของคีตะ
แม้อีกฝ่ายจะพยายามทำตัวเหมือนเดิม
แต่หลายครั้ง
สีหน้าและสายตาของเขากลับบอกอะไรบางอย่าง
ที่คำพูดไม่เคยบอก
...
ดาหวันส่ายหัวเบา ๆ
ก่อนลุกจากเตียง
...
"คิดอะไรอีกแล้ว"
เสียงยายคำเอื้อมดังขึ้น
ขณะกำลังจัดดอกไม้หน้าบ้าน
...
"เปล่าค่ะ"
...
"โกหก"
ยายหัวเราะ
...
"หน้าคนกำลังคิดถึงใคร"
...
"ยาย!"
...
ดาหวันหน้าแดงทันที
จนยายหัวเราะชอบใจ
...
"ไปทำงานเถอะ"
"เดี๋ยวป้าจันทร์รอ"
...
หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง
ก่อนหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้าน
...
ระหว่างทางไปไร่
ดาหวันสังเกตเห็นนักท่องเที่ยวยังคงเดินทางเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ผลจากเทศกาลดอกไม้
ทำให้ชื่อของไร่เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น
...
เมื่อมาถึงคาเฟ่
ป้าจันทร์ก็รีบโบกมือเรียกทันที
...
"มาพอดีเลย"
...
"มีอะไรคะ"
...
"คีตะกำลังตามหา"
...
ดาหวันชะงัก
...
"ตามหาฉัน?"
...
"ใช่"
...
"ตั้งแต่เช้า"
...
หญิงสาวยิ่งงงเข้าไปใหญ่
...
จนกระทั่งเดินไปถึงออฟฟิศเล็ก ๆ ด้านหลังไร่
...
คีตะกำลังยืนดูแผนที่พื้นที่อยู่
...
เมื่อเห็นเธอ
เขาก็วางเอกสารลง
...
"มาพอดี"
...
"มีอะไรหรือเปล่า"
...
ชายหนุ่มยื่นแฟ้มบางอย่างให้
...
"ดูนี่"
...
ดาหวันเปิดดู
ก่อนพบว่าเป็นแผนผังพื้นที่ส่วนหนึ่งของไร่
...
บริเวณด้านหลังคาเฟ่
ซึ่งยังไม่ได้ใช้งานเต็มที่
...
"พื้นที่นี้มีปัญหาอะไรเหรอ"
เธอถาม
...
"ไม่มี"
...
"งั้น?"
...
"ผมอยากให้คุณช่วยออกแบบ"
...
ดาหวันนิ่งไป
...
"อะไรนะ"
...
"มุมใหม่ของฟาร์ม"
...
"ผมอยากลองไอเดียของคุณ"
...
เธอมองหน้าเขา
พยายามแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด
...
"คุณจริงจัง?"
...
"อืม"
...
"แต่ฉันไม่ใช่นักออกแบบ"
...
"คุณเข้าใจลูกค้า"
...
คีตะตอบทันที
...
"นั่นสำคัญกว่า"
...
หัวใจของดาหวันอุ่นวาบขึ้นมา
...
เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
ที่มีใครสักคนเชื่อมั่นในความสามารถของเธอ
...
ไม่ใช่เพราะสงสาร
ไม่ใช่เพราะเห็นใจ
...
แต่เพราะเชื่อจริง ๆ
...
"คุณไว้ใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"
...
คีตะมองเธอ
ก่อนตอบเรียบ ๆ
...
"ถ้าไม่ไว้ใจ"
"ผมไม่ถาม"
...
ดาหวันเงียบไป
ก่อนยิ้มออกมา
...
"งั้นฉันจะลองดู"
...
และนั่นคือจุดเริ่มต้น
ของโปรเจกต์ใหม่
...
ตลอดทั้งวัน
ดาหวันเดินสำรวจพื้นที่
จดบันทึก
วัดขนาด
ถ่ายรูป
และสเก็ตช์ไอเดียลงในสมุด
...
คีตะตามดูอยู่ห่าง ๆ
โดยไม่เข้าไปก้าวก่าย
...
จนช่วงบ่าย
หญิงสาวเรียกเขา
...
"มานี่หน่อย"
...
"ครับ"
...
เธอกางสมุดออก
...
ภายในเต็มไปด้วยภาพวาดคร่าว ๆ
...
"ฉันคิดว่าตรงนี้ควรเป็น"
"มุมเขียนโปสต์การ์ด"
...
"ตรงนี้"
"ทำเป็นมุมอ่านหนังสือกลางสวน"
...
"แล้วตรงนี้"
"ทำซุ้มดอกไม้ตามฤดูกาล"
...
คีตะมองภาพทั้งหมดอย่างตั้งใจ
...
ยิ่งฟัง
ก็ยิ่งเห็นภาพตาม
...
และยิ่งเห็น
ก็ยิ่งประทับใจ
...
เพราะดาหวันไม่ได้คิดแค่เรื่องความสวย
...
แต่คิดถึงประสบการณ์ของลูกค้า
คิดถึงรายได้
คิดถึงการใช้งานจริง
...
ทุกอย่างเชื่อมโยงกันหมด
...
"เป็นไง"
เธอถามอย่างลุ้น ๆ
...
คีตะเงยหน้าขึ้น
...
"ดี"
...
ดาหวันถอนหายใจ
...
"อีกแล้ว"
...
"อะไร"
...
"คำนี้คำเดียว"
...
ชายหนุ่มนิ่งไป
ก่อนพูดต่อ
...
"ดีมาก"
...
ดาหวันหัวเราะทันที
...
"ขอบคุณที่ขยายความ"
...
ครั้งนี้
แม้แต่คีตะก็หลุดยิ้ม
...
และเป็นภาพที่ทำให้หัวใจของดาหวันเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย
...
เย็นวันนั้น
ทั้งคู่ยังคงนั่งคุยเรื่องแบบร่างต่อ
...
จนพระอาทิตย์เริ่มตก
...
แสงสีทองส่องผ่านทุ่งดอกไม้
งดงามจนเหมือนภาพวาด
...
"รู้ไหม"
ดาหวันพูดขึ้น
...
"อะไร"
...
"นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน"
"ที่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาแล้ว"
...
คีตะมองเธอเงียบ ๆ
...
ก่อนตอบเบา ๆ
...
"ผมดีใจ"
...
คำพูดสั้น ๆ
แต่จริงใจ
...
จนดาหวันต้องรีบหันหน้าหนี
เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของตัวเอง
...
แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน
...
บริเวณลานกลางหมู่บ้าน
กลับมีบางอย่างเกิดขึ้น
...
ชาวบ้านหลายคนกำลังมุงดูโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง
...
สีหน้าของแต่ละคนเริ่มเปลี่ยนไป
...
จากสงสัย
เป็นตกใจ
...
จากตกใจ
เป็นซุบซิบ
...
และจากซุบซิบ
เริ่มกลายเป็นข่าวลือ
...
ข่าวลือที่เกี่ยวข้องกับดาหวัน
...
พร้อมภาพบางอย่างจากอดีต
ที่ถูกส่งต่อกันอย่างรวดเร็ว
...
โดยไม่มีใครรู้ว่า
คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด
กำลังนั่งยิ้มอยู่ในห้องพักหรูของรีสอร์ต
...
พิชญา
...
และแผนการของเธอ
กำลังเริ่มทำงานแล้ว
...
โปรดติดตามตอนต่อไป
- Writer
