ตอนที่ 4 พบคีตะครั้งแรกแบบไม่ประทับใจ

1346 Words

เช้าวันต่อมา ดาหวันตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงนกร้องที่ดังมาจากนอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในคอนโดกลางกรุงเทพฯ อีกแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่บ้านยาย บ้านไม้หลังเล็กกลางหุบเขา ที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้ ดาหวันนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามซึมซับความรู้สึกแปลกใหม่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอแทบไม่เคยตื่นหลังหกโมงเช้า แต่ก็ไม่เคยตื่นมาแล้วรู้สึกผ่อนคลายแบบนี้เช่นกัน ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ไม่มีอีเมลลูกค้า ไม่มีการประชุมด่วน ไม่มีปัญหาทางธุรกิจ มีเพียงเช้าวันใหม่ และกลิ่นหอมของข้าวต้มที่ลอยมาจากครัว ... "ตื่นแล้วเหรอลูก" ยายคำเอื้อมยิ้มเมื่อเห็นเธอเดินลงมาจากชั้นบน "หิวไหม" "หิวมากเลยค่ะ" ดาหวันหัวเราะ ก่อนนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเดิม อาหารเช้าง่าย ๆ ข้าวต้มหมู ไข่ต้ม และผักลวกจากสวนหลังบ้าน แต่กลับดูน่ากินกว่าร้านหรูหลายแห่งที่เธอเคยไป "วันนี้ยายจะไปตลาด" ยายพูดขึ้น "ไปเป็นเพื่อนยายไหม" ดาหวันพยักหน้าทันที "ไปค่ะ" เธอเองก็อยากเดินดูหมู่บ้านให้มากขึ้นเหมือนกัน ... ตลาดเช้าของหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้คน แม่ค้าหลายคนทักทายยายอย่างสนิทสนม และหลายคนก็หันมามองดาหวันด้วยความสนใจ "หลานยายคำเอื้อมใช่ไหม" "โตเป็นสาวสวยเลยนะ" "กลับมาอยู่ยาวหรือเปล่า" คำถามมากมายดังขึ้นตลอดทาง จนดาหวันเริ่มรู้สึกเขิน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความรู้สึกแบบนี้หาไม่ได้ในเมืองใหญ่ ที่แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่กลับไม่รู้จักใครเลย ... ระหว่างเดินกลับบ้าน ดาหวันสังเกตเห็นป้ายไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ริมถนน "ไร่ดอกไม้ภูตะวัน" ด้านล่างมีลูกศรชี้ขึ้นไปบนเนินเขา เธอจำได้ทันที นี่คือไร่เดียวกับที่เห็นเมื่อวาน ไร่ของคีตะ ชายเจ้าของสุนัขจอมดุ และเจ้าของคำขอโทษที่ฟังไม่จริงใจที่สุดในโลก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน เธอก็อดเบะปากไม่ได้ "เป็นอะไร" ยายถาม "เปล่าค่ะ" ดาหวันตอบเร็ว ก่อนเปลี่ยนเรื่องทันที ... หลังอาหารกลางวัน หญิงสาวเริ่มรู้สึกเบื่อเล็กน้อย เธอเคยชินกับชีวิตที่เต็มไปด้วยงาน พอไม่มีอะไรทำ ก็เริ่มไม่รู้จะเอาเวลาไปไว้ตรงไหน สุดท้ายจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่น และไม่รู้เพราะอะไร ขาของเธอกลับพามาหยุดอยู่ตรงทางขึ้นไร่ดอกไม้ "แค่เดินดูเฉย ๆ" ดาหวันบอกตัวเอง ก่อนเดินขึ้นไปตามทางดิน สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสี อากาศสดชื่น วิวสวยงาม จนเธออดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไม่ได้ หลายปีแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกอยากเก็บภาพอะไรแบบนี้ ... ขณะกำลังถ่ายรูปเพลิน ๆ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวหันกลับไป ก่อนเห็นรถกระบะคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามา และคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ก็คือคีตะ ชายหนุ่มชะลอรถ ก่อนลดกระจกลง "คุณอีกแล้ว" ดาหวันเลิกคิ้ว "คำทักทายของคุณนี่น่าประทับใจจริง ๆ" คีตะมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ "ผมแค่แปลกใจ" "ทำไม" "คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเดินขึ้นมาถึงตรงนี้" ดาหวันกอดอก "งั้นฉันคงไม่ใช่คนส่วนใหญ่" มุมปากของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เหมือนกำลังกลั้นยิ้ม แต่สุดท้ายก็กลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม "ทางข้างหน้าชัน" "ระวังลื่น" พูดจบ เขาก็ขับรถผ่านไป ทิ้งให้ดาหวันยืนงงอยู่คนเดียว "คนอะไร" เธอบ่นเบา ๆ "พูดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง" ... ยิ่งเดินลึกเข้าไป วิวก็ยิ่งสวยขึ้น ดาหวันเผลอเดินตามทางดินเล็ก ๆ จนห่างจากจุดเดิมมาก และในที่สุด เธอก็พบจุดชมวิวเล็ก ๆ บนเนินเขา เบื้องหน้าคือทะเลดอกไม้ที่ทอดยาวสุดสายตา สวยจนแทบลืมหายใจ หญิงสาวนั่งลงบนม้านั่งไม้ ปล่อยให้สายลมพัดผ่านใบหน้า เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่หัวใจของเธอสงบจริง ๆ แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงเห่าคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง "โฮ่ง!" ดาหวันสะดุ้ง ก่อนเห็นเจ้าสุนัขสีดำตัวเดิมวิ่งตรงเข้ามา "เฮ้!" เธอลุกขึ้นทันที หัวใจเต้นแรง เจ้าตูบตัวโตวิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนกระโดดใส่เธอเต็มแรง "ว้าย!" ดาหวันเสียหลัก ล้มลงนั่งบนพื้นหญ้าทันที ขณะที่สุนัขตัวโตกลับนั่งกระดิกหางอย่างมีความสุข ราวกับกำลังเล่นสนุก "นี่มันอะไรกันเนี่ย!" หญิงสาวร้องอย่างโมโห ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น คีตะเดินเข้ามา และเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็หยุดนิ่ง ดาหวันกำลังนั่งอยู่บนพื้น ผมยุ่ง เสื้อเปื้อนดิน สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ส่วนเจ้าหมาของเขากำลังกระดิกหางอย่างอารมณ์ดี ความเงียบปกคลุมอยู่สองวินาที ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดขึ้น "มันชอบคุณ" ดาหวันอ้าปากค้าง "นี่คุณพูดแค่นี้เหรอ" "แล้วต้องพูดอะไร" "หมาคุณทำฉันล้ม!" คีตะมองสภาพเธอ ก่อนตอบอย่างจริงจัง "ก็จริง" ดาหวันแทบอยากเอาดินปาใส่หน้าเขา ... หลังจากช่วยดึงเธอลุกขึ้น คีตะก็ยืนลูบหัวเจ้าตูบตัวปัญหา "ชื่อเจ้าเมฆ" "ฉันไม่ได้ถาม" "แต่มันถามคุณ" ดาหวันนิ่งไป "หมาถามฉัน?" "มันกำลังกระดิกหาง" "แปลว่ามันอยากรู้จัก" หญิงสาวมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คนตรงหน้าพูดเรื่องหมาได้จริงจังราวกับกำลังประชุมบริษัท "คุณแปลภาษาหมาได้หรือไง" "ได้บ้าง" คำตอบหน้าตายทำให้ดาหวันหลุดหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะแรก นับตั้งแต่กลับมาที่หมู่บ้าน เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะนั้น คีตะชะงักเล็กน้อย ก่อนมองเธอเงียบ ๆ ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ... ทั้งคู่เดินกลับลงมาพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว แม้จะยังคุยกันไม่มาก แต่บรรยากาศก็ไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อวาน อย่างน้อย ดาหวันก็เริ่มรู้แล้วว่า ชายคนนี้ไม่ได้เย็นชา เขาแค่พูดน้อย และไม่ค่อยแสดงความรู้สึก เท่านั้นเอง เมื่อมาถึงทางแยก คีตะหยุดเดิน "บ้านคุณอยู่ทางนั้น" เขาชี้ไปทางหมู่บ้าน "ฉันรู้" ดาหวันตอบ "ก็แค่บอก" หญิงสาวส่ายหน้า ก่อนหันหลังเดินต่อ แต่ยังไม่ทันไปไหนไกล เสียงของคีตะก็ดังขึ้นอีกครั้ง "พรุ่งนี้" เธอหันกลับมา "อะไร" "ถ้าจะมาเดินอีก" "ใส่รองเท้าผ้าใบ" "ทางด้านบนลื่น" ดาหวันมองเขา ก่อนจะตอบสั้น ๆ "ขอบคุณ" คีตะพยักหน้าเพียงนิดเดียว แล้วเดินจากไป ... คืนนั้น หลังอาบน้ำเสร็จ ดาหวันนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน มองแสงไฟเล็ก ๆ จากไร่ดอกไม้ที่อยู่ไกลออกไป แปลกดี ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน แต่ชายคนนั้นกลับวนเวียนอยู่ในความคิดเธอ ไม่ใช่ในฐานะคนที่ชอบ แต่ในฐานะคนประหลาดที่สุดที่เคยเจอ เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่ยังไม่ทันเปิดหน้าแรก เสียงยายก็ดังขึ้นจากด้านล่าง "ดาหวัน!" "จ๊ะยาย" "พรุ่งนี้ช่วยยายไปส่งของที่ไร่ดอกไม้หน่อยนะลูก" หญิงสาวชะงัก ก่อนหันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ไร่ดอกไม้ของคีตะ และไม่รู้ทำไม หัวใจของเธอถึงรู้สึกว่าการไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้ อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยก็ได้...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more