ตอนที่ 12 : ลูกค้าเพิ่มขึ้นเพราะไอเดียของเธอ

1125 Words

ตอนที่ 12 ลูกค้าเพิ่มขึ้นเพราะไอเดียของเธอ เช้าวันต่อมา ดาหวันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าหลายวันที่ผ่านมา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้อง ลมเย็นพัดผ้าม่านปลิวเบา ๆ เธอนอนมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกถึงซองเงินเล็ก ๆ ที่ป้าจันทร์ให้เมื่อวาน แม้จะไม่ใช่เงินจำนวนมาก แต่กลับทำให้หัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ค่าแรง แต่มันคือเครื่องยืนยันว่า เธอยังมีคุณค่า ยังสามารถสร้างประโยชน์ให้คนอื่นได้ และยังเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ หลังจากที่เคยคิดว่าชีวิตพังจนไม่เหลืออะไร ... "ยิ้มอะไรแต่เช้า" ยายคำเอื้อมถามขณะวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ ดาหวันหัวเราะเบา ๆ "หนูแค่รู้สึกดีค่ะ" "ดีแล้ว" ยายยิ้ม "คนเราเจ็บได้ แต่ห้ามหยุดเดิน" ประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้ดาหวันนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ... หลังอาหารเช้า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดาหวันหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นเบอร์ของป้าจันทร์ "สวัสดีค่ะ" "ดาหวัน" เสียงปลายสายฟังดูรีบร้อน "วันนี้ว่างไหม" "ว่างค่ะ" "มาช่วยร้านหน่อยได้ไหม" "ลูกค้าเยอะมาก" ดาหวันแปลกใจ "วันนี้วันธรรมดาไม่ใช่เหรอคะ" "ใช่" "แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น" "คนมากันเต็มร้านตั้งแต่เช้า" หญิงสาวหัวเราะ "งั้นเดี๋ยวหนูไปค่ะ" ... เมื่อเดินมาถึงไร่ดอกไม้ ดาหวันก็เข้าใจทันทีว่าป้าจันทร์ไม่ได้พูดเกินจริง ลานจอดรถเกือบเต็ม นักท่องเที่ยวเดินเข้าออกไม่ขาดสาย โต๊ะในคาเฟ่ถูกจับจองแทบทุกมุม แม้แต่จุดถ่ายรูปที่เคยเงียบ ๆ วันนี้ก็มีคนต่อคิวถ่ายภาพ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" เธอพึมพำ ก่อนเดินเข้าไปในร้าน ป้าจันทร์รีบโบกมือเรียกทันที "มาแล้วเหรอ" "ช่วยป้าหน่อย" "วันนี้คนแน่นมาก" ดาหวันรีบวางกระเป๋า แล้วลงมือช่วยทันที ... เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ร้านยังคงคึกคักไม่หยุด จนดาหวันเริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง ลูกค้าหลายคนกำลังถ่ายรูปมุมใหม่ที่เธอเสนอเมื่อวาน มุมที่เธอช่วยจัดทางเดิน ช่วยปรับตำแหน่งโต๊ะ และแนะนำให้ตั้งจุดถ่ายรูปเพิ่มเติม หญิงสาวมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนรู้สึกแปลกใจ เพราะเพียงแค่ปรับเล็กน้อย ประสบการณ์ของลูกค้ากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ... "ดาหวัน" ป้าจันทร์เดินเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ "ดูนี่สิ" หญิงสาวรับมือถือมา ก่อนเห็นโพสต์ในโซเชียลของนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง ภาพมุมสะพานไม้ มุมคาเฟ่ และมุมถ่ายรูปใหม่ ถูกแชร์ออกไปหลายร้อยครั้ง ใต้โพสต์มีคอมเมนต์มากมาย "สวยมาก" "อยากไป" "สุดสัปดาห์นี้เจอกัน" ดาหวันเบิกตากว้าง "คนแชร์เยอะมาก" ป้าจันทร์ยิ้ม "แล้วรู้ไหม" "มุมที่คนถ่ายมากที่สุด" "คือมุมที่เธอแนะนำ" หญิงสาวชะงัก ก่อนรู้สึกใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ... ตอนสาย คีตะเดินเข้ามาในร้าน พร้อมแฟ้มเอกสารในมือ แต่เมื่อเห็นลูกค้าเต็มร้าน เขาก็หยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง "วันนี้คนเยอะ" ป้าจันทร์หัวเราะ "เพราะผู้ช่วยคนใหม่ของเรา" คีตะหันมามองดาหวัน หญิงสาวรีบส่ายหน้า "ไม่เกี่ยวกับฉันขนาดนั้น" "เกี่ยว" ป้าจันทร์ตอบทันที "ทางเดินใหม่" "มุมถ่ายรูปใหม่" "ลูกค้าชอบหมด" คีตะนิ่งไป ก่อนมองรอบร้านอย่างพิจารณา แล้วพยักหน้าเบา ๆ "ดีขึ้นจริง" คำชมสั้น ๆ แต่ทำให้ดาหวันยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ... ช่วงบ่าย ลูกค้าเริ่มลดลงเล็กน้อย ดาหวันจึงมีเวลานั่งพัก ขณะกำลังจดอะไรบางอย่างลงในสมุด เงาของใครบางคนก็มาหยุดตรงหน้า เธอเงยขึ้น ก่อนพบว่าคีตะกำลังยืนอยู่ "เขียนอะไร" "ไอเดีย" "เรื่องร้าน?" ดาหวันพยักหน้า ก่อนส่งสมุดให้เขาดู ภายในมีภาพสเกตช์ง่าย ๆ และบันทึกสั้น ๆ หลายหน้า - มุมเขียนโปสต์การ์ด - มุมดอกไม้แห้ง - มุมเวิร์กช็อปวันหยุด - แพ็กเกจนักท่องเที่ยว คีตะเปิดอ่านทีละหน้า อย่างตั้งใจ ... "คุณคิดพวกนี้เมื่อคืน?" เขาถาม "ก่อนนอน" "ติดนิสัย" ดาหวันยิ้มบาง ๆ "เมื่อก่อนฉันชอบคิดเรื่องพัฒนาธุรกิจ" ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย เพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า ธุรกิจนั้นไม่มีอยู่แล้ว ... คีตะปิดสมุด ก่อนวางลงตรงหน้าเธอ "ผมอยากลองทำ" ดาหวันชะงัก "อะไรนะ" "ไอเดียพวกนี้" "ผมอยากลอง" เธอมองเขาอย่างไม่เชื่อ "คุณจริงจังเหรอ" "อืม" "ทำไม" คีตะตอบทันที "เพราะมันดี" ดาหวันหัวเราะออกมา "คุณชมคนไม่เก่งเลยนะ" "ผมไม่ได้ชม" "ผมพูดความจริง" หญิงสาวส่ายหน้า แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกว้างขึ้น ... บ่ายแก่ ๆ พนักงานคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในร้าน "พี่คีตะ" "ครับ" "ยอดจองรีสอร์ตเพิ่มขึ้นอีกแล้ว" ชายหนุ่มรับกระดาษมาดู ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย "เพิ่มเท่าไร" "เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์จากสัปดาห์ก่อน" ดาหวันฟังอยู่เงียบ ๆ ก่อนเริ่มเข้าใจ เมื่อคนแชร์รูปไร่มากขึ้น นักท่องเที่ยวก็เพิ่มขึ้น เมื่อคนเพิ่มขึ้น รีสอร์ตก็ได้รับผลดีตามไปด้วย ทุกอย่างเชื่อมโยงกันหมด ... "ยินดีด้วยนะ" เธอพูด คีตะมองเธอ ก่อนตอบกลับ "ต้องยินดีกับคุณด้วย" "ทำไม" "เพราะคุณช่วย" ดาหวันนิ่งไป หัวใจอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดเลยว่า การช่วยร้านกาแฟเล็ก ๆ ไม่กี่วัน จะสร้างผลลัพธ์ได้ขนาดนี้ ... เย็นวันนั้น ก่อนกลับบ้าน ดาหวันเดินผ่านแปลงดอกไม้ด้านหน้า สายลมพัดเอากลีบดอกคอสมอสปลิวผ่าน พระอาทิตย์กำลังตกดิน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอมส้ม สวยงามจนเธอต้องหยุดมอง "ขอบคุณนะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ดาหวันหันกลับไป คีตะกำลังยืนอยู่ไม่ไกล "เรื่องอะไร" "ทุกอย่าง" คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่จริงใจ จนเธอไม่รู้จะตอบอย่างไร ... ขณะเดียวกัน รถยนต์สีดำคันหรูคันหนึ่ง กำลังแล่นเข้าสู่หุบเขา หญิงสาวในชุดราคาแพงนั่งอยู่เบาะหลัง สายตาจับจ้องภาพถ่ายบนแท็บเล็ต ภาพของดาหวัน และภาพของคีตะ วางอยู่เคียงกัน พิชญาปิดแท็บเล็ตช้า ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย "ในที่สุด..." "ก็เจอตัวแล้ว" เธอพึมพำ ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง และไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ เธอกำลังจะก้าวเข้ามาในชีวิตของดาหวันอีกครั้ง พร้อมปัญหาที่ใหญ่กว่าที่ใครคาดคิด โปรดติดตามตอนต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more