ตอนที่ 5 เข้าใจผิดกันเรื่องหมาในฟาร์ม

1148 Words

เช้าวันรุ่งขึ้น ดาหวันตื่นขึ้นมาพร้อมแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างไม้ อากาศเย็นสบายจนเธอไม่อยากลุกจากเตียง แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของยายเมื่อคืน หญิงสาวก็ถอนหายใจเบา ๆ "ไปส่งของที่ไร่ดอกไม้..." แค่คิดถึงชื่อสถานที่ ภาพใบหน้าของคีตะก็ลอยขึ้นมาในหัวทันที ชายหนุ่มผู้พูดน้อย สีหน้าเรียบเฉย และมีสุนัขตัวโตที่ชอบทำให้เธอตกใจ ดาหวันส่ายหน้าไล่ความคิดเหล่านั้น ก่อนรีบอาบน้ำแต่งตัว ... หลังอาหารเช้า ยายคำเอื้อมยื่นตะกร้าหวายใบใหญ่ให้ ภายในมีผักสด ผลไม้ และแยมโฮมเมดหลายขวด "เอาไปให้ป้าจันทร์ที่ร้านคาเฟ่ในไร่นะลูก" "เขาสั่งไว้" ดาหวันพยักหน้า ก่อนรับตะกร้ามาถือ "เดี๋ยวหนูไปให้ค่ะ" "เดินดี ๆ ล่ะ" ยายยิ้ม "แล้วก็อย่าไปทะเลาะกับคีตะอีก" หญิงสาวชะงัก "ยายรู้ได้ยังไง" "ทั้งหมู่บ้านรู้หมดแล้ว" "หา!" ยายหัวเราะเสียงดัง ส่วนดาหวันได้แต่ยกมือกุมหน้าผาก เพิ่งกลับมาหมู่บ้านไม่ถึงสามวัน แต่ดันมีข่าวกับเจ้าของไร่เสียแล้ว ... ทางขึ้นไร่ดอกไม้ยังคงสวยงามเหมือนเดิม สายลมพัดเอากลิ่นดอกไม้ลอยมาเป็นระยะ ดาหวันเดินไปตามทางดิน พร้อมตะกร้าใบใหญ่ในมือ ระหว่างทางมีนักท่องเที่ยวหลายคนกำลังถ่ายรูป บางคนปูเสื่อนั่งพัก บางคนถือแก้วกาแฟเดินชมวิว ทำให้เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมไร่แห่งนี้ถึงได้รับความนิยม เมื่อเดินมาถึงลานกว้างด้านหน้า ดาหวันก็เห็นคาเฟ่ไม้สีขาวหลังเล็กตั้งอยู่กลางทุ่งดอกไม้ บรรยากาศอบอุ่น น่ารัก และเข้ากับธรรมชาติอย่างลงตัว "สวยจัง..." เธอพึมพำ ในฐานะคนที่เคยทำธุรกิจคาเฟ่มาก่อน เธอมองออกทันทีว่าคนออกแบบมีรสนิยมดีมาก ... "มาส่งของเหรอจ๊ะ" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้น ดาหวันหันไปมอง ก่อนพบหญิงรูปร่างท้วมหน้าตาใจดี กำลังยิ้มให้เธอ "ค่ะ" "ยายให้เอามาส่ง" "อ๋อ" หญิงคนนั้นหัวเราะ "ฉันจันทร์" "เจ้าของคาเฟ่" "ดาหวันค่ะ" ทั้งคู่ทักทายกันอย่างเป็นกันเอง ก่อนดาหวันจะยื่นตะกร้าให้ ป้าจันทร์เปิดดูของด้านใน แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีเลย" "ลูกค้าชอบแยมฝีมือยายเธอมาก" ดาหวันยิ้ม รู้สึกภูมิใจแทนยายเล็ก ๆ ... หลังส่งของเสร็จ ป้าจันทร์ก็ชวนเธอนั่งดื่มกาแฟ ดาหวันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตกลง เพราะยังไม่อยากรีบกลับ คาเฟ่แห่งนี้ทำให้เธอรู้สึกคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขกับธุรกิจของตัวเอง ช่วงเวลาก่อนทุกอย่างจะพังลง ... ขณะกำลังนั่งจิบกาแฟ เสียงเห่าคุ้นเคยก็ดังขึ้น "โฮ่ง!" ดาหวันสะดุ้งทันที ก่อนเห็นเจ้าเมฆวิ่งเข้ามาในร้าน เจ้าสุนัขตัวโตตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว "เดี๋ยว!" หญิงสาวรีบลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันตั้งตัว เจ้าเมฆก็เอาหัวมุดเข้ามาใต้แขน จนแก้วกาแฟเกือบหก "โอ๊ย!" ดาหวันร้อง ก่อนพยายามดันเจ้าตูบออก แต่ยิ่งดัน มันก็ยิ่งคิดว่าเธอเล่นด้วย จนกระโดดไปมาอย่างสนุกสนาน ลูกค้าในร้านหลายคนหันมามอง บางคนหัวเราะ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป ดาหวันหน้าแดงด้วยความอาย "หยุดนะ!" "หยุดเดี๋ยวนี้!" แต่เจ้าเมฆไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย ... ทันใดนั้น เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้น "เมฆ" เพียงคำเดียว เจ้าสุนัขตัวโตก็นั่งลงทันที เหมือนเด็กนักเรียนถูกครูเรียก ดาหวันหันไปมอง คีตะกำลังเดินเข้ามา สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง "มันไม่ได้ตั้งใจ" เขาพูด ดาหวันอ้าปากค้าง "นี่คุณกำลังเข้าข้างหมาใช่ไหม" "เปล่า" "ผมแค่พูดความจริง" หญิงสาวแทบสำลัก คนอะไรพูดแล้วทำให้โมโหได้ทุกประโยค ... "คีตะ" ป้าจันทร์หัวเราะ "หมาแกทำลูกค้าตกใจอีกแล้ว" ชายหนุ่มก้มมองเจ้าเมฆ ก่อนถอนหายใจ "เดี๋ยวผมพาไป" พูดจบก็จับปลอกคอเจ้าตูบ แต่ในจังหวะนั้นเอง เจ้าเมฆกลับคาบผ้าพันคอของดาหวันติดปากไปด้วย "เฮ้!" หญิงสาวร้อง ก่อนรีบดึงกลับ ส่วนเจ้าสุนัขก็ดึงอีกฝั่ง เกิดเป็นภาพชักเย่อสุดประหลาดกลางร้าน ลูกค้าหลายคนหัวเราะลั่น ดาหวันอยากหายตัวไปจากตรงนั้น ... ในที่สุด คีตะก็แกะผ้าพันคอออกจากปากสุนัขได้สำเร็จ แต่ผ้าผืนสวยกลับยับย่นไปหมด ดาหวันมองสภาพผ้า ก่อนถอนหายใจแรง "นี่เป็นผ้าผืนโปรดฉันนะ" คีตะเงียบไปเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้น "ผมจะซื้อคืน" "ไม่ใช่เรื่องเงิน" "งั้นผมซักให้" หญิงสาวชะงัก คำตอบนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออก ... หลังจากนั้นไม่นาน คีตะก็พาเจ้าเมฆออกไปจากร้าน ความวุ่นวายจึงจบลง แต่ดาหวันยังคงรู้สึกหงุดหงิด จนป้าจันทร์อดหัวเราะไม่ได้ "อย่าโกรธเลย" "เมฆมันชอบเธอ" "ทุกคนพูดแบบนี้หมด" ดาหวันบ่น "แต่ฉันไม่เห็นรู้สึกดีตรงไหน" ป้าจันทร์ยิ้ม ก่อนพูดเบา ๆ "จริง ๆ แล้ว" "คีตะก็ไม่ค่อยให้เมฆเข้าใกล้คนแปลกหน้านะ" "หือ?" "ถ้ามันเข้าหาแบบนี้" "แปลว่ามันไว้ใจเธอ" ดาหวันนิ่งไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงกับข้อมูลนั้น ... ช่วงบ่าย ก่อนกลับบ้าน ดาหวันเดินชมไร่ดอกไม้อีกครั้ง เธอพยายามหลีกเลี่ยงคีตะ แต่โชคชะตากลับไม่เข้าข้าง เพราะระหว่างเดินอยู่ตรงแปลงดอกคอสมอส เธอกลับสะดุดท่อรดน้ำที่วางพาดอยู่บนพื้น ร่างบางเสียหลักทันที แต่ก่อนจะล้ม แขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็คว้าตัวเธอไว้ได้ ดาหวันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะคนที่ประคองเธอไว้ คือคีตะ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณชอบล้มเหรอ" ดาหวันอ้าปากค้าง "นี่เป็นคำถามหรือคำประชด" "คำถาม" "ฉันไม่ตอบ" คีตะส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนปล่อยมือ ... แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "คีตะ!" ทั้งสองหันไปพร้อมกัน หญิงสาวหน้าตาสวยแต่งตัวดีคนหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นดาหวันยืนอยู่ข้างชายหนุ่ม "ใครคะ" คำถามนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ดาหวันขมวดคิ้ว ส่วนคีตะกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น และนั่นคือครั้งแรก ที่ดาหวันได้พบกับผู้หญิงชื่อ "พิชญา" โดยที่เธอยังไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงคนนี้กำลังจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในชีวิตของเธอในอนาคต โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 6 : ยายล้มป่วยเล็กน้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more