ตอนที่ 29 : พิชญาประกาศตัวว่าเป็นคนของคีตะ
844 Words
ตอนที่ 29
พิชญาประกาศตัวว่าเป็นคนของคีตะ
หลังจากวันที่พิชญาปรากฏตัวที่คาเฟ่
บรรยากาศในหมู่บ้านก็เริ่มเปลี่ยนไป
...
แม้ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงรักและเชื่อใจดาหวัน
แต่ข่าวลือใหม่ ๆ กลับเริ่มแพร่กระจายอีกครั้ง
...
บางคนเริ่มสงสัย
...
บางคนเริ่มตั้งคำถาม
...
และบางคนก็เริ่มจับตามอง
...
โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างดาหวันกับคีตะ
...
เช้าวันนั้น
ไร่ดอกไม้เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวเหมือนทุกวัน
...
ดาหวันกำลังช่วยพนักงานจัดซุ้มดอกไม้แห่งใหม่
ที่เพิ่งเริ่มก่อสร้างเมื่อไม่กี่วันก่อน
...
แม้ภายนอกเธอจะดูปกติ
แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
...
พิชญาไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อข่มขู่
...
เธอรู้ดี
ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง
...
และมันต้องเกี่ยวกับคีตะแน่นอน
...
"คิดมากอีกแล้ว"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
...
ดาหวันหันไป
ก่อนพบธีร์กำลังถือแก้วกาแฟเดินเข้ามา
...
"เห็นออกขนาดนั้นเลยเหรอ"
...
"มาก"
...
ธีร์หัวเราะ
...
"คุณขมวดคิ้วตั้งแต่เช้าแล้ว"
...
ดาหวันถอนหายใจ
...
"ฉันแค่รู้สึกไม่ดี"
...
"เรื่องพิชญา?"
...
เธอพยักหน้า
...
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
...
"ระวังตัวไว้ก็ดี"
...
"ผู้หญิงคนนั้นดูไม่ธรรมดา"
...
ดาหวันยิ้มบาง ๆ
...
"ฉันรู้"
...
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ
ภัยกำลังมาเร็วกว่าที่คิด
...
ช่วงบ่าย
มีการจัดงานเล็ก ๆ ของสมาคมท่องเที่ยวประจำอำเภอ
...
เจ้าของธุรกิจในพื้นที่หลายแห่งถูกเชิญเข้าร่วม
...
รวมถึงคีตะ
...
ดาหวันเองก็ได้รับเชิญในฐานะคนช่วยพัฒนาแนวคิดใหม่ของฟาร์ม
...
ภายในงาน
เต็มไปด้วยผู้คน
เสียงพูดคุย
และบรรยากาศสบาย ๆ
...
ดาหวันกำลังคุยกับกลุ่มผู้ประกอบการ
เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
...
"ขอโทษนะคะ"
...
เธอหันกลับไป
...
และหัวใจก็เย็นวาบ
...
พิชญา
...
หญิงสาวปรากฏตัวในชุดเดรสสีขาวหรูหรา
สวยโดดเด่นจนหลายคนหันมามอง
...
รอยยิ้มของเธอสมบูรณ์แบบ
...
เหมือนนักแสดงบนเวที
...
"คุณก็มาด้วยเหรอ"
ดาหวันถาม
...
"แน่นอนสิ"
...
พิชญายิ้ม
...
"ฉันกำลังสนใจลงทุนในพื้นที่นี้"
...
จากนั้น
เธอก็เดินผ่านดาหวันไป
...
ตรงไปยังกลุ่มคนที่คีตะกำลังยืนอยู่
...
หลายคนเริ่มหันมามอง
...
เพราะพิชญาเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นเกินจะมองข้าม
...
และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา
ทำให้ทั้งงานเงียบลงทันที
...
พิชญาเดินเข้าไปยืนข้างคีตะ
...
ก่อนยิ้มหวาน
แล้วคล้องแขนเขา
...
ดาหวันชะงัก
...
คีตะเองก็ชะงัก
...
ก่อนพยายามดึงแขนออก
...
แต่พิชญากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม
...
"ทุกคนคะ"
...
เธอพูดขึ้น
...
"ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ"
...
ผู้คนเริ่มหันมาสนใจ
...
"ฉันชื่อพิชญา"
...
"และเป็นคนสำคัญของคีตะ"
...
ทั้งงานเงียบสนิท
...
หลายคนเบิกตากว้าง
...
บางคนเริ่มกระซิบกัน
...
ดาหวันรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
...
แม้เธอจะรู้ว่าไม่ใช่ความจริง
...
แต่คำพูดนั้น
กลับแทงเข้ามาในหัวใจอย่างจัง
...
คีตะดึงแขนออกทันที
...
"พอได้แล้ว"
...
น้ำเสียงของเขาเย็นลงอย่างชัดเจน
...
แต่พิชญากลับหัวเราะ
...
"ทำไมล่ะ"
...
"ทุกคนก็รู้อยู่แล้ว"
...
"ว่าครอบครัวเรารู้จักกันมานาน"
...
คีตะมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว
...
"ผมไม่เคยพูดแบบนั้น"
...
รอยยิ้มบนใบหน้าพิชญาสะดุดไปเล็กน้อย
...
แต่เพียงชั่วครู่
...
ก่อนเธอจะหันไปมองดาหวัน
...
และยิ้มอย่างผู้ชนะ
...
สายตานั้น
ทำให้ดาหวันเข้าใจทันที
...
นี่คือสิ่งที่พิชญาต้องการ
...
ทำให้คนทั้งหมู่บ้านเข้าใจผิด
...
ทำให้เธอถอยออกไปเอง
...
และทำให้คีตะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
...
ดาหวันสูดหายใจลึก
...
ก่อนหันหลังเดินออกจากงาน
...
เธอไม่อยากอยู่ตรงนั้นอีก
...
ไม่อยากฟัง
...
และไม่อยากเห็น
...
เสียงฝีเท้าดังตามมา
...
"ดาหวัน!"
...
คีตะ
...
ชายหนุ่มรีบเดินตามออกมา
...
"ฟังผมก่อน"
...
ดาหวันหยุดเดิน
...
แต่ไม่ได้หันกลับไป
...
"คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย"
...
เธอตอบเบา ๆ
...
"แต่ผมอยากอธิบาย"
...
น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
...
จนเธอต้องหันกลับไปมอง
...
"ผมไม่ได้มีอะไรกับเธอ"
...
"ไม่เคยมี"
...
"และจะไม่มีวันมี"
...
หัวใจของดาหวันสั่นไหว
...
เพราะนี่เป็นครั้งแรก
ที่คีตะพูดเรื่องความรู้สึกของตัวเองชัดเจนขนาดนี้
...
แม้จะไม่ได้พูดตรง ๆ
...
แต่เธอก็รับรู้ได้
...
ว่าเขากำลังรีบตามออกมา
เพื่อให้เธอเข้าใจ
...
และนั่นสำคัญกว่าคำพูดใด ๆ
...
แต่ในอีกมุมหนึ่งของงาน
...
พิชญากำลังมองภาพทั้งหมด
ด้วยสายตาเย็นเฉียบ
...
เธอเห็นทุกอย่าง
...
เห็นคีตะเดินตามดาหวัน
...
เห็นความเป็นห่วงในสายตาของเขา
...
และเห็นสิ่งที่เธอไม่อยากยอมรับ
...
คีตะไม่ได้มองดาหวันเหมือนคนทั่วไป
...
เขากำลังตกหลุมรัก
...
และนั่นทำให้พิชญาเริ่มโกรธจริง ๆ เป็นครั้งแรก
...
"ได้"
...
เธอพึมพำเบา ๆ
...
"ในเมื่อเล่นดี ๆ ไม่ได้"
...
"งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย"
...
รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
...
และในวินาทีนั้นเอง
แผนการที่อันตรายกว่าเดิม
ก็กำลังเริ่มต้นขึ้น
...
โปรดติดตามตอนต่อไป
- Writer
