ตอนที่ 2 สูญเสียบริษัท

809 Words

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องประชุมดังแผ่วเบา แต่สำหรับดาหวัน มันกลับกลายเป็นเสียงที่น่าอึดอัดที่สุดในชีวิต หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะประชุม สายตาจับจ้องเอกสารตรงหน้า ตัวเลขและข้อความมากมายเรียงรายอยู่บนกระดาษ แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอที่สุด คือชื่อของตัวเอง ชื่อที่เคยเป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้ กำลังถูกลดบทบาทลงเหลือเพียงผู้ถือหุ้นส่วนน้อย "คุณดาหวันครับ" ทนายของบริษัทเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "ผมอยากให้คุณใจเย็นก่อน" หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนหลายคืน หลังจากวันที่จับได้ว่าธีธัชและพิชญาแอบคบกัน เธอแทบไม่ได้พักเลย เพราะยังเชื่อว่าอย่างน้อย บริษัทแห่งนี้ยังเป็นของเธอ ยังเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ แต่ตอนนี้ ความหวังนั้นกำลังพังลงต่อหน้าต่อตา "อธิบายมา" เสียงของเธอแหบพร่า ทนายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเปิดเอกสารอีกชุด "หุ้นของบริษัทถูกโอนให้กับนักลงทุนภายนอกหลายราย" "โดยใช้สิทธิ์จากผู้ถือหุ้นเดิม" ดาหวันขมวดคิ้ว "ฉันไม่เคยเซ็นอนุมัติ" ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ก่อนทนายจะเลื่อนเอกสารมาให้ "ลายเซ็นนี้เป็นของคุณไหมครับ" ดาหวันมอง หัวใจหล่นวูบ มันคือลายเซ็นของเธอจริง แต่เป็นเอกสารที่เธอเคยเซ็นกองใหญ่เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่บริษัทกำลังขยายสาขา ตอนนั้นเธอไว้ใจธีธัช ไว้ใจพิชญา จนแทบไม่อ่านรายละเอียด น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง "พวกเขาหลอกฉัน..." เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทนายไม่ตอบ เพราะทุกคนในห้องรู้ความจริงดี ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา การประชุมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ดาหวันนั่งอยู่ปลายโต๊ะ ขณะที่ธีธัชนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของเขาหลบเธออยู่ตลอดเวลา ส่วนพิชญา ยังคงนั่งข้างเขาอย่างเปิดเผย ราวกับไม่คิดปิดบังอะไรอีกแล้ว ประธานบอร์ดลุกขึ้น "จากมติผู้ถือหุ้น" "บริษัทจะมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างบริหาร" คำพูดทุกคำ เหมือนมีดค่อย ๆ กรีดหัวใจดาหวัน "ตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ" "จะถูกโอนให้คุณพิชญาดำรงตำแหน่งแทน" มือของหญิงสาวกำแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ แต่ความเจ็บนั้น ยังน้อยกว่าความรู้สึกในใจ บริษัทนี้ เธอเริ่มจากร้านกาแฟเล็ก ๆ เพียงร้านเดียว ใช้เวลาสิบปี อดนอน กู้เงิน ทำงานทุกวัน จนขยายเป็นธุรกิจที่มีหลายสาขา แต่วันนี้ ทุกอย่างถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตา โดยคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด ... หลังประชุมจบ ดาหวันเดินออกจากห้องคนเดียว พนักงานหลายคนมองตาม บางคนอยากเข้ามาปลอบ แต่ไม่มีใครกล้าพอ เพราะทุกคนรู้ดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้น มันโหดร้ายเกินกว่าคำปลอบใจใด ๆ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ดาหวัน" เธอหยุดเดิน ไม่ต้องหันกลับไปก็รู้ว่าใคร "ผมขอโทษ" ธีธัชพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ดาหวันหัวเราะออกมาเบา ๆ "ขอโทษ?" เธอหันกลับไปมองเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า "นายเอาทั้งคนรักและบริษัทของฉันไป" "แล้วคำเดียวที่มีคือขอโทษ?" ธีธัชนิ่งเงียบ ไม่อาจตอบอะไรได้ เพราะไม่มีคำแก้ตัวไหนเพียงพอ ดาหวันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ "ไม่เป็นไร" "เพราะหลังจากวันนี้" "นายจะไม่มีความหมายอะไรกับชีวิตฉันอีก" คำพูดนั้น ทำให้ธีธัชหน้าซีดลงทันที แต่ดาหวันไม่สนใจอีกแล้ว เธอเดินจากไป โดยไม่หันกลับมามอง ... คืนนั้น หญิงสาวกลับมาที่คอนโด ห้องเดิม วิวเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิม ยกเว้นชีวิตของเธอ เธอนั่งอยู่บนพื้นห้อง มองกล่องเอกสารที่เกี่ยวกับบริษัท ทีละแฟ้ม ทีละความทรงจำ ทีละความฝัน น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างเงียบงัน ครั้งนี้ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครรู้ว่า ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังสูญเสียทั้งชีวิตที่สร้างมา ในเวลาไม่กี่วัน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ "ยาย" ดาหวันกดรับสาย ก่อนจะได้ยินเสียงอบอุ่นคุ้นเคย "เป็นยังไงบ้างลูก" เพียงคำถามเดียว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอีกครั้ง และในค่ำคืนนั้น เธอตัดสินใจแล้วว่า บางที... ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน กลับไปยังสถานที่ที่หัวใจจะได้พักเสียที และเช้าวันรุ่งขึ้น ดาหวันจองตั๋วเดินทางเที่ยวแรก มุ่งหน้าสู่หุบเขาที่จากมานานหลายปี โดยไม่รู้เลยว่า การกลับบ้านครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more