ตอนที่ 27 : ดาหวันร้องไห้กับเรื่องของเขา
837 Words
ตอนที่ 27 : ดาหวันร้องไห้กับเรื่องของเขา
คืนนั้น
หลังจากคีตะเล่าเรื่องมะลิจบ
ทั้งสองคนยังคงนั่งอยู่บนเนินเขา
ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน
...
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว
เหลือเพียงสีส้มจาง ๆ ที่ทอดตัวอยู่บนเส้นขอบภูเขา
...
ลมเย็นพัดผ่าน
แต่ไม่มีใครพูดอะไร
...
ดาหวันยังคงนั่งนิ่ง
สายตามองไปยังทุ่งดอกไม้เบื้องหน้า
...
ในอกของเธอหนักอึ้ง
อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
...
ทั้งที่เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวกับเธอ
...
แต่ไม่รู้ทำไม
หัวใจกลับเจ็บตาม
...
เจ็บเพราะจินตนาการถึงผู้ชายคนหนึ่ง
ที่กำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
...
แต่กลับสูญเสียทุกอย่างไปในพริบตา
...
"ผมทำให้คุณเครียดหรือเปล่า"
เสียงคีตะดังขึ้น
...
ดาหวันส่ายหน้าเบา ๆ
...
"เปล่า"
...
แต่เสียงของเธอสั่น
...
จนคีตะรู้ทันทีว่า
อีกฝ่ายกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง
...
"ดาหวัน"
...
เธอก้มหน้า
...
ก่อนที่หยดน้ำใส ๆ จะร่วงลงบนหลังมือ
...
หนึ่งหยด
...
สองหยด
...
สามหยด
...
คีตะชะงัก
...
"เฮ้"
...
ชายหนุ่มขยับตัวเข้ามาเล็กน้อย
...
"คุณร้องไห้ทำไม"
...
ดาหวันหัวเราะทั้งน้ำตา
...
"ฉันก็ไม่รู้"
...
"ฉันแค่..."
...
เสียงของเธอขาดหาย
...
ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอีก
...
"มันเศร้าเกินไป"
...
"คุณรักเธอมาก"
...
"แล้วอยู่ ๆ ทุกอย่างก็หายไป"
...
คีตะมองเธอเงียบ ๆ
...
นี่เป็นครั้งแรก
ที่มีใครร้องไห้
เพราะเรื่องของมะลิ
...
ส่วนใหญ่คนที่รู้เรื่องนี้
มักจะแค่พูดว่าเสียใจด้วย
...
หรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่อง
...
แต่ดาหวัน
กลับร้องไห้
เหมือนเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นจริง ๆ
...
"คุณนี่แปลก"
เขาพูดเบา ๆ
...
ดาหวันยกหลังมือเช็ดน้ำตา
...
"ฉันแปลกยังไง"
...
"คนอื่นร้องไห้เพราะเรื่องตัวเอง"
...
"แต่คุณร้องไห้เพราะเรื่องคนอื่น"
...
คำตอบนั้น
ทำให้เธอหัวเราะทั้งน้ำตาอีกครั้ง
...
"แล้วคุณไม่เสียใจเหรอ"
...
คีตะนิ่งไป
...
ก่อนมองออกไปยังขอบฟ้า
...
"เสียใจ"
...
"มาก"
...
"ช่วงแรกผมแทบไม่อยากอยู่ต่อ"
...
หัวใจของดาหวันกระตุกวูบ
...
"ขนาดนั้นเลยเหรอ"
...
ชายหนุ่มพยักหน้า
...
"ผมโทษตัวเอง"
...
"คิดว่าถ้าวันนั้นผมไปด้วย"
...
"ทุกอย่างอาจไม่เกิดขึ้น"
...
"คิดว่าถ้าผมโทรหาเธอเร็วกว่านี้"
...
"อาจช่วยอะไรได้"
...
"คิดแบบนั้นอยู่หลายปี"
...
น้ำเสียงของเขาเรียบ
...
แต่ยิ่งเรียบ
กลับยิ่งเจ็บ
...
ดาหวันรู้ดี
ว่าบางความเจ็บปวด
เมื่ออยู่กับมันนานเกินไป
คนเราจะเล่าได้โดยไม่ร้องไห้
...
แต่ไม่ได้แปลว่ามันหายไปแล้ว
...
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
...
เธอถามเบา ๆ
...
คีตะเงียบไปนาน
...
ก่อนตอบ
...
"ตอนนี้ผมยังคิดถึงเธอ"
...
"แต่ผมไม่โทษตัวเองแล้ว"
...
ดาหวันมองหน้าเขา
...
"ทำได้ยังไง"
...
ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ
...
เป็นรอยยิ้มเศร้า ๆ
...
"เพราะวันหนึ่ง"
...
"ผมนึกขึ้นได้"
...
"ว่าถ้ามะลิยังอยู่"
...
"เธอคงไม่อยากเห็นผมใช้ชีวิตแบบนั้น"
...
น้ำตาของดาหวันไหลอีกครั้ง
...
"หยุดร้อง"
คีตะพูด
...
"เดี๋ยวคนอื่นคิดว่าผมทำคุณร้องไห้"
...
ดาหวันหลุดหัวเราะ
...
ทั้งที่ยังมีน้ำตาอยู่บนแก้ม
...
"คุณนี่นะ"
...
"กำลังซึ้งอยู่เลย"
...
"ผมพูดเรื่องจริง"
...
"ไม่มีใครเชื่อหรอก"
...
"ผมเชื่อ"
...
ทั้งคู่มองหน้ากัน
...
ก่อนหัวเราะออกมาพร้อมกัน
...
ความเศร้าที่หนักอึ้งเมื่อครู่
ค่อย ๆ เบาลงทีละน้อย
...
แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาแทน
คือความเข้าใจ
...
ดาหวันเริ่มเข้าใจว่า
ทำไมคีตะถึงเป็นคนแบบนี้
...
ทำไมเขาถึงดูแลคนอื่นเงียบ ๆ
...
ทำไมเขาถึงไม่ค่อยเปิดใจ
...
และทำไมบางครั้ง
สายตาของเขาถึงดูเศร้า
...
เพราะเขาเคยสูญเสีย
คนที่รักที่สุดไปแล้ว
...
"ขอบคุณนะ"
คีตะพูดขึ้น
...
ดาหวันชะงัก
...
"เรื่องอะไร"
...
"ที่ฟัง"
...
เธอยิ้ม
...
"ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ"
...
"คุณไว้ใจฉัน"
...
ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง
...
คราวนี้
ไม่มีใครรู้สึกหนาว
...
เพราะความเงียบระหว่างทั้งคู่
ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป
...
ก่อนกลับ
ดาหวันลุกขึ้นยืน
...
แต่เพราะนั่งนานเกินไป
ขาจึงชา
...
"โอ๊ย"
...
ร่างบางเซเล็กน้อย
...
และเกือบล้ม
...
แต่คีตะคว้าข้อมือเธอไว้ทัน
...
ในวินาทีนั้น
ทั้งคู่หยุดนิ่ง
...
มือของเขายังคงจับมือเธออยู่
...
ใกล้กันเกินไป
...
จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
...
ดาหวันรีบดึงมือกลับ
...
ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมา
...
"ขอบคุณ"
...
เธอพูดเบา ๆ
...
คีตะพยักหน้า
...
แต่สายตาของเขา
กลับมองตามเธออยู่หลายวินาที
...
นานกว่าที่ควร
...
และในค่ำคืนเดียวกันนั้น
...
พิชญากำลังยืนอยู่บนระเบียงรีสอร์ต
มองแสงไฟของไร่ดอกไม้จากระยะไกล
...
ในมือของเธอ
มีเอกสารชุดหนึ่ง
...
พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ
...
"อีกไม่นาน"
...
"ทุกคนจะรู้ความจริง"
...
เธอพึมพำ
...
ก่อนส่งไฟล์บางอย่างออกไป
...
ไฟล์ที่จะกลายเป็นชนวน
ของพายุลูกใหญ่ที่สุด
นับตั้งแต่ดาหวันมาถึงหุบเขาแห่งนี้...
โปรดติดตามตอนต่อไป
- Writer
