ตอนที่ 28 : พิชญากลับมาที่หมู่บ้าน
786 Words
ตอนที่ 28 : พิชญากลับมาที่หมู่บ้าน
ตอนที่ 28
พิชญากลับมาที่หมู่บ้าน
เช้าวันต่อมา
หุบเขาแห่งนี้ยังคงงดงามเหมือนเดิม
หมอกสีขาวลอยต่ำเหนือทุ่งดอกไม้
แสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ สาดลงบนยอดเขา
ทุกอย่างดูสงบ
...
แต่ความสงบนั้น
กำลังจะจบลง
...
ดาหวันเดินเข้ามาที่คาเฟ่ตั้งแต่เช้า
พร้อมสมุดโน้ตเล่มโปรด
วันนี้เธอตั้งใจจะเริ่มวางแผนสร้างมุมใหม่ของฟาร์มอย่างจริงจัง
...
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา
ชีวิตของเธอเริ่มกลับมาอยู่ในจังหวะที่ดีอีกครั้ง
...
เธอมีงานให้ทำ
มีผู้คนรอบตัว
มีรอยยิ้ม
และมีความสุขเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน
...
จนเกือบลืมไปแล้ว
ว่าพายุยังไม่จบ
...
"ดาหวัน"
ป้าจันทร์เดินเข้ามา
สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย
...
"คะ"
...
"มีคนมาหา"
...
ดาหวันเงยหน้าขึ้น
...
"ใครคะ"
...
ป้าจันทร์ถอนหายใจ
ก่อนตอบช้า ๆ
...
"คนที่หนูคงไม่อยากเจอ"
...
หัวใจของดาหวันกระตุกวูบ
...
และทันทีที่เธอหันไปทางประตูร้าน
...
ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาพอดี
...
ชุดเดรสราคาแพง
รองเท้าส้นสูง
ใบหน้าสวยคม
และรอยยิ้มที่ดูสมบูรณ์แบบ
...
พิชญา
...
ทั้งร้านเงียบลงทันที
...
แม้หลายคนจะไม่รู้ว่าเธอคือใคร
แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศบางอย่าง
...
บรรยากาศของคนที่ไม่ได้มาเยือนด้วยความเป็นมิตร
...
"สวัสดี"
พิชญายิ้ม
...
"ไม่ได้เจอกันนานนะ"
...
ดาหวันค่อย ๆ วางแก้วกาแฟลง
...
"เธอมาทำอะไรที่นี่"
...
"พูดจาไม่ต้อนรับเลย"
...
พิชญาหัวเราะเบา ๆ
...
"ฉันก็แค่มาเที่ยว"
...
"แล้วบังเอิญเจอเธอ"
...
ไม่มีใครเชื่อ
แม้แต่คนเดียว
...
รวมถึงดาหวัน
...
เพราะเธอรู้จักผู้หญิงคนนี้ดีเกินไป
...
พิชญาไม่เคยทำอะไรโดยบังเอิญ
...
ไม่เคย
...
"ถ้าไม่มีธุระ"
ดาหวันพูดเรียบ ๆ
...
"ฉันต้องทำงาน"
...
พิชญามองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
...
"ใจเย็นสิ"
...
"ฉันยังไม่ได้พูดเรื่องสำคัญเลย"
...
คำว่า
"เรื่องสำคัญ"
ทำให้ดาหวันรู้ทันที
...
ว่าพิชญามีเป้าหมายบางอย่าง
...
และมันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
...
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
...
คีตะ
...
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้าน
ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่พิชญา
...
บรรยากาศเย็นลงทันที
...
"มีปัญหาอะไรไหม"
เขาถาม
...
พิชญายิ้ม
...
"ไม่มีค่ะ"
...
"ฉันแค่มาคุยกับเพื่อนเก่า"
...
"ถ้าคุยเสร็จแล้ว"
คีตะตอบ
...
"เชิญออกไปได้"
...
ดาหวันถึงกับหันไปมอง
...
นี่เป็นครั้งแรก
ที่เธอเห็นเขาพูดกับใครตรงขนาดนี้
...
พิชญาเองก็ชะงักเล็กน้อย
...
แต่เพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม
...
"คุณปกป้องเธอดีนะ"
...
คีตะไม่ตอบ
...
แต่ยืนอยู่ข้างดาหวัน
ชัดเจนพอแล้ว
...
พิชญามองภาพนั้น
ก่อนแววตาจะเย็นลงเล็กน้อย
...
"น่าสนใจ"
...
เธอพึมพำ
...
จากนั้นจึงหยิบซองเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
...
แล้ววางลงบนโต๊ะ
...
"นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจเอามาให้"
...
ดาหวันขมวดคิ้ว
...
"อะไร"
...
"เปิดดูสิ"
...
หญิงสาวลังเล
ก่อนหยิบซองขึ้นมา
...
ภายในมีสำเนาเอกสารหลายแผ่น
...
และทันทีที่เห็นหน้าแรก
สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
...
เพราะมันคือเอกสารเก่าของบริษัท
...
เอกสารที่เธอคิดว่าไม่ควรอยู่ในมือของพิชญา
...
"เธอเอามาจากไหน"
...
เสียงของดาหวันเย็นลง
...
พิชญายิ้ม
...
"มันไม่สำคัญ"
...
"สิ่งสำคัญคือ"
...
"คนในหมู่บ้านจะคิดยังไง"
...
เมื่อได้เห็นเอกสารพวกนี้
...
หัวใจของดาหวันเต้นแรง
...
เพราะเธอรู้ว่า
ข้อมูลบางส่วนถูกบิดเบือน
...
และถ้าหลุดออกไป
อาจสร้างความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ได้
...
"เธอต้องการอะไร"
...
ดาหวันถามตรง ๆ
...
ครั้งนี้
พิชญาไม่ยิ้ม
...
"ฉันต้องการให้เธอกลับกรุงเทพฯ"
...
ทั้งร้านเงียบสนิท
...
"กลับไปใช้ชีวิตของเธอ"
...
"แล้วเลิกยุ่งกับที่นี่"
...
"เลิกยุ่งกับคีตะ"
...
ประโยคสุดท้าย
ทำให้ทุกคนชะงัก
...
รวมถึงคีตะเอง
...
ดาหวันมองหน้าอดีตหุ้นส่วน
...
ก่อนเริ่มเข้าใจทุกอย่าง
...
พิชญาไม่ได้ต้องการแค่ทำลายเธอ
...
แต่กำลังต้องการคีตะ
...
และมองเธอเป็นอุปสรรค
...
"ถ้าฉันไม่ไปล่ะ"
...
ดาหวันถามกลับ
...
พิชญายิ้มเย็น
...
"งั้นก็รอดู"
...
"ว่าคนทั้งหมู่บ้าน"
...
"จะยังรักเธออยู่ไหม"
...
พูดจบ
เธอก็ลุกขึ้น
...
ก่อนเดินออกจากร้าน
อย่างสง่างาม
...
ทิ้งไว้เพียงความเงียบ
...
และความกดดันที่หนักอึ้ง
...
ดาหวันมองเอกสารในมือ
...
หัวใจเริ่มสั่น
...
เพราะเธอรู้ว่า
สงครามครั้งนี้
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
...
ขณะที่คีตะมองประตูร้าน
ด้วยสายตาเย็นเยียบ
...
และเป็นครั้งแรก
ที่เขาเริ่มโกรธใครบางคนจริง ๆ
...
เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่กำลังมีความหมายกับหัวใจของเขามากขึ้นทุกวัน
...
โปรดติดตามตอนต่อไป
- Writer
