"พี่เท่รอมิกิด้วยสิ ...โอ๊ย!" มิกิวิ่งตามร่างสูงที่เดินไม่รอเธอ ก่อนเท้านั้นจะชะงักเมื่อเสียงหวานร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด
"เธอ!!" ช้างหันกลับมามองด้วยความเป็นห่วง แต่สิ่งที่เห็นคือใบหน้าระรื่นยิ้มของมิกิ เธอไม่ได้ล้มหรือได้รับบาดเจ็บอันใดเลย เป็นเพียงมารยาเรียกร้องความสนใจเท่านั้น
"เป็นห่วงมิกิอ่ะดิ พี่เท่เดินช้าๆ หน่อยได้ไหมคะ มิกิเดินตามไม่ทัน" มิกิก้าวไปหยุดยืนตรงหน้าคนตัวสูง เงยหน้าขึ้นมองสำรวจใบหน้านิ่งขรึม แต่ช่างหล่อบาดตาบาดใจเธอเสียจริง หล่อแบบคมเข้ม ให้นั่งมองทุกวันก็ไม่เบื่อ ทำไมโลกถึงเหวี่ยงให้เธอกับเขามาเจอกันช้าแบบนี้นะ ทำไมถึงต้องให้เธอเจอผู้ชายสารเลวคนนั้นก่อน
"ยัยกะล่อน" ช้างใช้นิ้วดีดหน้าผากมิกิไปหนึ่งทีเมื่อเธอเอาแต่จ้องหน้าเขา แล้วเดินไปทันที
"โอ๊ย! มันเจ็บนะ ไอคนใจร้าย ดีนะว่าเท่เลยให้อภัย" มิกิยกมือขึ้นไปลูบหน้าผากตัวเองป่อยๆ ย่นจมูกใส่คนใจร้าย ก่อนจะรีบเดินตามเขาไป
