"เพลง เพลงจะไปไหนคะ" ยี่หวาหน้าตาตื่นเมื่อเห็นลูกสาวลากกระเป๋าออกมา แม้กระทั้งหนมถ้วย จัสติน และเปียกปูน ก็มีประเป๋าเป้สะพายอยู่บนหลัง
"ไปตามทางของเพลงค่ะ ไม่มีใครรักเพลงแล้ว" เสียงใสเจือสะอื้น น้อยอกน้อยใจ ทำเอาคนเป็นแม่น้ำตาร่วงเผาะ จุกอยู่ในอก
"แม่หวาไงคะที่รักเพลง" พอเห็นคนเป็นแม่ร้องไห้หัวใจดวงน้อยปวดร้าวคล้ายถูกบีบรัด แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจก็มีมากกว่า
"ทำไมเพลงถึงพูดแบบนี้ล่ะครับ รู้ไหมว่าทุกคนเสียใจ" ภีมก็รู้สึกจุกในอกไม่ต่างกัน เมื่อเพลงคิดว่าทุกคนไม่รัก
"เพลงก็เสียใจ แม่หวารักเพลงน้อย พ่อภีมไม่รัก ปู่ภูไม่รัก ย่าเอรินก็ไม่รัก ทุกคนไม่รักเพลง" ยิ่งพูดเสียงสะอื้นก็ยิ่งมากขึ้น สะอื้นไห้จนหัวไหล่สั่น
"แม่หวายังรักเพลงเหมือนเดิมนะคะ" ยี่หวาขยับเข้าไปหาลูกสาวพร้อมทั้งยื่นมือไปหมายจะคว้าตัวมาโอบกอด แต่เพลงก็ถอยหนีไม่ยอมให้แตะต้องตัว ทำเอาใจคนเป็นแม่เจ็บแปลบ เธอเลี้ยงเพลงมาด้วยความรู้
