Dinner for One ค่ำคืนที่ไม่มีใครลืมได้

ตอนที่ 1 เธอในวันปกติ ที่ไม่ธรรมดา

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ ไม่ช้าไม่เร็ว แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้รปภ. หน้าประตูรีบยืดตัวตรง

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณญาดา"

ญาดาพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบางๆ ตามมารยาท ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าสู่ล็อบบี้ของเวสท์เทิร์นโฮลดิ้งส์

แม้เธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุดในตึก แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีใครกล้าละสายตา

ชุดสูทสีเบจคัตติ้งเนี้ยบ ผมรวบตึงไร้ลูกผมชี้ฟู และแฟ้มเอกสารในมือที่กอดไว้เหมือนอาวุธคู่กาย ทำให้เธอดูเหมือนคนที่ควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จ

"กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลที่สั่งได้แล้วค่ะพี่ญาดา วางไว้ที่โต๊ะนะคะ" น้องประชาสัมพันธ์สาวทักทายเสียงใส

"ขอบใจจ้ะ" ญาดาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นผู้บริหาร

ตำแหน่งของเธอคือ 'เลขา' ก็จริง แต่ทุกคนรู้ดีว่าในอาณาจักรหมื่นล้านแห่งนี้... คำสั่งไหนไม่ผ่านมือญาดา คำสั่งนั้นแทบจะเป็นโมฆะ

ทันทีที่ถึงโต๊ะทำงาน ญาดาวางกระเป๋าหนังลง เตรียมจะเริ่มกิจวัตรเดิมๆ คือเปิดคอมฯ เช็กตารางนาย และเตรียมห้องประชุม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไป

แจกันทรงสูงที่มุมโต๊ะ... มันไม่ควรว่างเปล่า แต่วันนี้กลับมีกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งปักอยู่

"ใครเอามาวาง?"

เธอพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดมุ่น มือเรียวหยิบก้านดอกไม้ขึ้นมาดู

ไม่มีการ์ด ไม่มีชื่อ

ญาดาลองดมกลิ่นดูนิดหนึ่ง... หอมแปลกๆ ไม่เหมือนกุหลาบทั่วไป แต่มันทำให้ใจหวิวอย่างบอกไม่ถูก

"คุณญาดาคะ! ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ มีเมลแปลกๆ เด้งเข้ามาในระบบกลาง ช่วยดูหน่อยได้ไหมคะว่าเป็นไวรัสรึเปล่า"

เสียงเด็กฝึกงานดังลอดผ่านอินเตอร์คอมมาด้วยความตื่นตระหนก

"โอเค เดี๋ยวพี่ดูให้"

ญาดากดคลิกเมาส์เปิดหน้าจอทันที ท่ามกลางลิสต์งานเป็นตับ มีอีเมลฉบับหนึ่งเด้งโดดออกมา

ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีหัวข้อ มีแค่ไฟล์แนบ

Dinner_for_One.pdf

"ดินเนอร์ ฟอร์ วัน?" เธอทวนคำเบาๆ มุมปากกระตุกยิ้มหยัน "สมัยนี้สแปมมันครีเอทขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

คลิกเดียว... เธอกดปิดและลบมันทิ้ง

ชีวิตจริงตอนนี้ แค่เอาตัวให้รอดก็เหนื่อยจะแย่ จะเอาเวลาไหนไปนั่งจินตนาการถึงมื้อค่ำโรแมนติกบ้าบออะไรนั่น

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหยิบปากกาไฮไลต์มาขีดเอกสารเตรียมประชุม แต่มืออีกข้างกลับเผลอกดดูแอปธนาคารในมือถือ

ตัวเลขสีแดงแจ้งเตือนยอดคงเหลือทำเอาเธอต้องหลับตาแน่น

"ค่าห้องแม่... ค่าผ่อนรถ... ค่าบัตรเครดิต..."

เสียงในหัวเริ่มตีกันวุ่นวาย

"เหลือสามพัน... จะอยู่ยังไงให้ถึงสิ้นเดือนวะเนี่ย"

"หรือจะลาออกไปรับจ้างแปลเอกสารดี? ไม่สิ ไม่คุ้มเสี่ยง"

ญาดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความเครียดลงไป เธอคือญาดา เลขามือหนึ่งของเวสท์เทิร์นฯ เธอจะมาสติแตกเพราะเงินขาดมือไม่ได้

กริ๊งงงงง!

เสียงโทรศัพท์ภายในดังขัดจังหวะความคิด เธอลืมตาโพลง ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเหมือนสวมหน้ากาก แล้วยกหูรับสายทันควัน

"สวัสดีค่ะ ห้องท่านประธาน ญาดาพูดค่ะ"

น้ำเสียงราบเรียบ มั่นใจ เป็นมืออาชีพ... คนละคนกับผู้หญิงที่นั่งกลุ้มใจเรื่องเงินเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

"ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวญาดาจัดการส่งเรื่องให้ฝ่ายการเงินภายในสิบนาที... ไม่ต้องห่วงค่ะ เรียบร้อยแน่นอน"

วางหูโทรศัพท์ปุ๊บ ญาดาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง แหงนหน้ามองเพดานห้อง

คนอื่นมองเข้ามาคงเห็นแค่เลขาที่สมบูรณ์แบบ

แต่ความจริงคือ... เธอเหนื่อยจนอยากจะกรี๊ด

เหนื่อยที่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว เหนื่อยที่ต้องทำเหมือนรวยทั้งที่กระเป๋าแบน

"ช่างเถอะ บ่นไปก็ไม่ได้ตังค์"

เธอบอกตัวเอง แล้วยืดตัวขึ้นหยิบแป้งพัฟมาเติมหน้า เช็กความเรียบร้อยของลิปสติก แล้วฉีกยิ้มให้กระจกเงา

หน้ากากพร้อม... ลุยงานต่อ

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารดังขึ้น

ประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมา

ญาดาที่กำลังง่วนกับการพิมพ์งานเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ

เขาเดินผ่านหน้าโต๊ะเธอไป... เงียบกริบ

ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีคำทักทาย

มีแต่แผ่นหลังกว้างที่ดูเย็นชาและน่าเกรงขามจนน่าขนลุก

ญาดาชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน มองตามร่างนั้นจนลับสายตาไปทางห้องรับรอง

"เดี๋ยว... นั่นใคร?"

เธอขมวดคิ้ว รีบเปิดดูตารางนัดหมายในคอมพิวเตอร์

"วันนี้ท่านประธานไม่มีแขกวีไอพีนี่นา แล้วลิฟต์ตัวนั้นคีย์การ์ดมีแค่ท่านกับฉัน..."

ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาในอก ผู้ชายคนเมื่อกี้ไม่มีบัตรพนักงาน ไม่คุ้นหน้า แต่เดินเข้าออกโซนผู้บริหารเหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

ที่สำคัญ... บรรยากาศรอบตัวเขา

มันดูอันตรายแปลกๆ

เหมือนสัญชาตญาณกำลังร้องเตือนว่า 'อย่าเข้าไปยุ่ง'

แต่ญาดาก็คือญาดา เธอส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

"คงเป็นหลานท่านประธานสักคนมั้ง"

เธอสรุปเองเออเองแล้วดึงสมาธิกลับมาที่กองงานตรงหน้า

เสียงคีย์บอร์ดรัวเร็วเป็นจังหวะ นิ้วเรียวพรมลงบนแป้นอย่างชำนาญ สไลด์พรีเซนต์งานถูกแก้ไขเสร็จภายในพริบตา

ความโปรเฟสชั่นนอลของเธอเป็นที่เลื่องลือ จนเพื่อนร่วมงานแผนกอื่นที่เดินผ่านกระจกใสอดไม่ได้ที่จะซุบซิบ

"แกดูคุณญาดาดิ สวยสังหารชะมัด ทำงานเร็วอย่างกับหุ่นยนต์" พนักงานสาวคนหนึ่งกระซิบเพื่อน

"เออจริง สวย เก่ง ครบเครื่องขนาดนี้ ทำไมยังโสดอยู่วะ"

"ก็เนี้ยบซะขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนจะกล้าจีบ หรือไม่... เธอก็คงเลือกเยอะจนไม่มีใครผ่านเกณฑ์มั้ง"

เสียงนินทาลอยเข้าหู แต่ญาดาทำเพียงแค่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ มุมปากยกยิ้มจางๆ โดยไม่หันไปมอง

‘เชิญนินทาตามสบายค่ะ ถ้าว่างกันขนาดนั้น’ เธอคิดในใจ

ความเงียบคืออาวุธที่เธอใช้รับมือกับเรื่องพวกนี้มาตลอด

เธอก้มหน้าพิมพ์สรุปแผนการตลาดเป็นบรรทัดสุดท้าย ก่อนจะเลื่อนเมาส์ไปปิดหน้าต่างโปรแกรม

แต่ชื่อๆ หนึ่งที่แวบเข้ามาในหัว กลับทำให้เธอหยุดชะงัก

"เวหา"

ไม่ใช่ชื่อในลิสต์ประชุม ไม่ใช่ชื่อลูกค้า และไม่ใช่ชื่อพนักงาน

แต่เป็นชื่อที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกประหลาด

เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในวงโคจรชีวิตเงียบๆ

ใครบางคนที่อาจจะทำให้คำว่า "วันปกติ" ของเธอ... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป