Dinner for One ค่ำคืนที่ไม่มีใครลืมได้

ตอนที่ 3 เมื่อมือคลิกไปที่ความลับ

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ

เสียงแอร์เก่าๆ ครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงเข็มนาฬิกา

ญาดานอนพลิกตัวไปมา ผ้าห่มถูกถีบไปกองปลายเท้า

กลิ่นกุหลาบดอกเดียวที่หัวเตียงลอยมาแตะจมูก กลิ่นหอมเอียนๆ ชวนปวดหัว

"โว้ย! จะตามหลอนไปถึงไหนวะ"

เธอลุกพรวดขึ้นมานั่ง ยีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง

สายตามองไปที่แล็ปท็อปบนโต๊ะข้างเตียง... มันวางนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่เหมือนกวักมือเรียกยิกๆ

"ดูให้มันจบๆ ไป จะได้เลิกบ้าสักที!"

ญาดากระชากแล็ปท็อปมาวางตัก เปิดฝาพับขึ้น แสงหน้าจอสว่างจ้ากระแทกตา

นิ้วเลื่อนเมาส์ไปที่ไฟล์ Dinner_for_One.pdf

ใจเต้นตึกตั่กเหมือนกำลังกู้ระเบิด

คลิก!

ไฟล์เปิดออก

ข้อความสั้น ห้วน ดำบนขาว

[ Dinner for One ]

เวลา: 20:00 น. คืนนี้

สถานที่: ดาดฟ้า LUNA TOWER

กฎ: ชุดเดิม / ห้ามมือถือ / ห้ามคนติดตาม / ห้ามถามว่าเจ้าภาพคือใคร

ญาดาแค่นหัวเราะ

"ประสาท... ใครจะบ้าไป"

"ให้ไปกินข้าวกับใครก็ไม่รู้ บนตึกที่ค่าเข้าแพงกว่าเงินเดือนทั้งปี? ตลกละ"

สายตาเลื่อนลงมาเจอ QR Code สีดำสนิทอันใหญ่

ไม่มีแม้คำอธิบาย และไม่มีปุ่มกดรับ

มีแค่มัน... ตั้งตระหง่านท้าทายอยู่

"ใครเล่นบ้าอะไร..."

ปากบอกไม่สน แต่มือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้อง

"แค่สแกนดู... ไม่ได้แปลว่าจะตกลงนี่หว่า"

"อยากรู้เฉยๆ ว่าจะลิงก์ไปเว็บพนันหรือขายตรง"

มือถือค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้หน้าจอคอมฯ

กรอบสีเหลืองจับโฟกัส

ติ๊ง!

ห้องคอนโทรลรูม บนยอดตึก LUNA TOWER

ความมืดปกคลุม มีแค่แสงสีฟ้าจากจอมอนิเตอร์

เวหานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง ตามองจอภาพไม่กะพริบ

บนหน้าจอหลัก ตัวอักษรสีแดงเปลี่ยนสถานะ

[Status: SCANNED]

มุมปากหยักยกยิ้ม

"นึกว่าจะแน่..."

เขาแค่นเสียงในลำคอ สายตาเลื่อนไปมองจออีกฝั่ง

ภาพจากกล้องวงจรปิดระยะไกล ซูมเจาะเข้าไปที่หน้าต่างคอนโดชั้น 12

เห็นเงาผู้หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิง กำลังถือโทรศัพท์ค้างอยู่หน้าจอคอมฯ

[Status: CONFIRMED]

"บิงโก"

กลับมาที่ห้องญาดา

ทันทีที่เสียง ติ๊ง ดัง หน้าจอมือถือก็เด้งเปลี่ยนทันที

[ ขอบคุณที่ตอบรับ ]

ตามด้วยแผนที่ GPS ปักหมุด LUNA TOWER และรหัสลิฟต์ VIP: AX-99

"เฮ้ย! เดี๋ยว!"

ญาดาสะดุ้งโหยง นิ้วรัวปุ่มย้อนกลับยิกๆ แต่หน้าจอค้างอยู่ที่หน้านั้นเหมือนโดนล็อก

"ฉันยังไม่ได้กดตกลงเลยนะเว้ย! แค่สแกน!"

"ไอ้ระบบเฮงซวย! มัดมือชกกันชัดๆ!"

ตุ้บ

เธอปาโทรศัพท์ลงบนเตียงเหมือนเจองูพิษ

ใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกเหมือนโดนถีบตกเหวทั้งที่ยืนอยู่เฉยๆ

"มันเป็นบ้าอะไร... สแกนปุ๊บยืนยันปั๊บเนี่ยนะ?"

ญาดายกมือลูบหน้า ตัวสั่น

เธอมองโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่ง หน้าจอยังสว่างวาบโชว์รหัส AX-99

เหมือนมันกำลังเยาะเย้ย

"ไม่ไป... ให้ตายก็ไม่ไป"

เธอตะโกนใส่ความว่างเปล่า ปิดฝาแล็ปท็อปดัง ปัง!

กระโดดขึ้นเตียง คลุมโปงหนีแสงไฟ

"นอน... นอนซะญาดา ช่างหัวมัน"

เธอข่มตาหลับแน่น

แต่ภาพรหัสผ่าน กับความรู้สึกเหมือนมี สายตา จ้องมองอยู่... มันตามเข้ามาหลอกหลอนแม้กระทั่งตอนหลับตา

03:00 น.

ไฟในห้องญาดาดับไปนานแล้ว

แต่ที่ห้องทำงานของเวหา... เขายังนั่งอยู่ที่เดิม

ตาคมกริบจ้องมองภาพหญิงสาวที่นอนดิ้นกระสับกระส่ายผ่านจอมอนิเตอร์

เขาซูมภาพเข้าไปที่ใบหน้าตอนหลับของเธอ

ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีการขออนุญาต

มีแค่สายตาของ เจ้าของ ที่กำลังเช็กของ

"หลับซะ..."

เวหาพึมพำเสียงต่ำ

"เก็บแรงไว้เถอะ พรุ่งนี้เธอต้องใช้พลังงานเยอะแน่"

มือหนาเปิดลิ้นชัก หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกมา

ข้างในคือ การ์ดเชิญของจริง พิมพ์ชื่อญาดาด้วยตัวทองนูน

ของที่จับต้องได้... ไม่ใช่อีเมลลอยๆ

"ถ้าคืนนี้ไม่มา..."

เขาปิดกล่องลงดัง กริก

"พรุ่งนี้เช้า การ์ดใบนี้จะวางอยู่บนโต๊ะทำงานเธอ"

เวหาลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดที่กระจกใส มองลงไปยังกรุงเทพฯ ยามราตรี

"แล้วเราจะได้เห็นกัน ญาดา... ว่าเธอจะหนีฉันไปได้สักกี่น้ำ"