เมื่อพี่ชายข้างบ้านฉัน เปลี่ยนไป

เมื่อเราได้เจอกันอีกครั้ง

พี่ออม..สวยไหมคะ น้องเมย์ระบายสีสวยไหม?

เสียงเจื้อยแจ้วของ“น้องเมย์” เด็กสาวตัวน้อยวัยเพียง 6 ขวบ ที่กำลังสนุกกับการระบายสีสมุดอ่านเขียน อย่างมีความสุข พร้อมยื่นสมุดระบายสีเพื่อโชว์ผลงานให้ หญิงสาวดู

พี่ออม..มาเล่นต่อหุ่นยนต์กับ“มิค” ดีกว่า คุณพ่อซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่ให้ แต่มิคยังต่อไม่ได้ ช่วยมิคหน่อยคร้าบบบ

ไม่ได้!!พี่ออมต้องระบายสีกับเมย์ พี่มิคต่อไปคนเดียวเลยนะ

เมย์ตะโกนเสียงดังขึ้นแสดงท่าทาง ต่อต้านพี่ชาย คือ“น้องมิค” เด็กชาย วัย 8 ขวบ ซึ่งกำลังขมักเขม้น ต่อหุ่นยนต์ตัวใหม่ ที่ชิ้นส่วนประกอบกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ เพราะกลัวว่าพี่ชายจะแย่งเพื่อนเล่นของเธออย่าง “ออมสิน” ไป

น้องเมย์ขี้งก!!

น้องมิค แสดงสีหน้าไม่พอใจ“เมย์”น้องสาวตัวน้อยที่ไม่ยอมให้ “ออมสิน” พี่สาวข้างบ้าน ที่รับหน้าที่ทั้งเป็นเพื่อนเล่นของเด็กน้อยทั้งสอง และเป็นทั้งคนที่คอยช่วย “พลอยไพลิน” ดูแลมาตั้งแต่แบเบาะ

ทั้งสองคน ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ เดี๋ยวเราค่อยมาเล่นของเล่นกันนะ

พี่ออมมีอะไรมาให้ทำด้วยนะวันนี้ ถ้าใครทำแบบหัดเขียนที่พี่ออม เอามาด้วยวันนี้เสร็จ พี่ออมมีรางวัลให้ด้วยนะ

เสียงร้องห้าม พร้อมการตะล่อมให้เด็กน้อยสนใจสิ่งใหม่ เพื่อไม่ให้มีการทะเลาะเกิดขึ้น ของออมสิน

..กับข้าวเสร็จแล้วนะ มากินข้าวได้แล้วค่ะลูก

เสียงของ “พลอยไพลิน ”ดังขึ้นจากครัวด้านหลังโซฟาที่ทั้งสามนั่งอยู่

..คุณแม่ค่ะน้องเมย์จะนั่งกินตรงนี้ค่ะ

ได้ค่ะ..ได้ เดี๋ยวแม่ตักให้ค่ะ..

พลอยตอบรับคำขอลูกสาวตัวน้อย พร้อมหยิบจานลายคิตตี้สีชมพู ตักข้าวผัดธัญพืช ใส่จานใบโปรดของเธอ

..แล้วน้องมิคจะนั่งตรงนั้นเลยไหมลูก

มิคยังไม่หิว มิคจะรอทานพร้อมคุณพ่อครับบบบ

โอเค งั้นแม่ตักให้น้องเมย์ทานก่อนนะคะ

“ออมสิน” จึงได้โอกาสเอ่ยขึ้น

งั้นพวกเราจะมาทำแบบหัดเขียน หลังจากน้องเมย์ ทานข้าวเสร็จ โอเค ไหมคะ

โอเค ค่ะ/ครับ

เด็กทั้งสองขานรับอย่างว่าง่าย ก่อนที่

น้องเมย์จะตั้งหน้าตั้งตาทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

และน้องมิค ก็ตั้งใจต่อหุ่นยนต์ในมืออย่างตั้งใจ

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

เสียงดังมาจากประตูข้างหลัง เป็นเสียงกดปลดล็อกรหัสผ่านประตู เพื่อหมายเข้ามาด้านในบ้าน

พรึบ บ บ !!!

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้ “พลอยไพลิน” ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าวอยู่ต้องหักมาดูยังปลายเสียง ว่าคนที่เปิดประตูเข้ามานั้นเป็นใคร

อ้าว! วันนี้วันอะไรนะ น้องชายสุดที่รักของพี่ถึงได้กลับบ้านตั้งแต่หัววันเชียว

“พลอยไพลิน” อุทานพร้อมตะโกนถามไปยังคนที่พึ่งผลักประตูเข้าบ้านมา ในขณะที่เธอยืนหันหน้ากลับไปทำกับข้าวอยู่ในครัวเหมือนเดิม

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

เสียงฝีเท้าที่เดินจากหน้าประตู ฝึบ ฝึบ ฝึบ

ผ่านโซฟา ตัวใหญ่กลางโถงด้านล่างของบ้าน ที่ด้านหลังคือครัวสไตล์ โมเดิล ตกแต่งประยุกต์ให้เข้ากับพื้นที่ใช้สอยได้พอดี

เสียงฝีเท้าไม่มีทีท่าจะหยุด ทำให้ “พลอยไพลิน” ต้องตะโกนทักออกไปอีกที

..กับข้าวเสร็จแล้วนะ อาบน้ำแล้วลงมากินข้าวด้วยล่ะ

..คร้าบบบ เสียงตอบกลับลากยาวของคนที่พึ่งเดินผ่านโซฟาไป พร้อมเสียงก้าวเท้าขึ้นบันได ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ ปลายเสียงเหลือบมองมายังโซฟาตัวใหญ่

ในขณะที่

น้องเมย์ที่กำลังตั้งใจทานข้าวผัดธัญพืชอย่าง เอร็ดอร่อย

น้องมิคที่กำลังต่อหุ่นยนต์อย่างขมักเขม้น

และ “ออมสิน” ที่กำลังเตรียมแบบฝึกหัดคัดลายมือ เพื่อช่วยสอนหนังสือเด็กน้อยทั้งสองคน

จึงไม่ทันสังเกต ว่าใครที่เดินผ่านประตูด้านหลังเข้ามา เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตา จดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จนไม่รู้ตัวว่ามีคนยื่นจ้องมองตนจากบันไดที่จะขึ้นไปยังชั้น 2 อยู่อย่างไม่วางตา