“Alam mong hindi ako okay,” sagot ko, diretso. “Masakit, Hamlet. Sobrang sakit.”
Saglit siyang natahimik, pero hindi niya inalis ang hawak niya sa akin.
“I know,” bulong niya. “But later… I’ll do something para mapagaan ang loob mo.”
Napataas ang kilay ko.
“Really?” tanong ko, medyo may halong pagdududa. “At ano naman ‘yon?”
Ngumisi siya—yung tipong may halong kalandian at kapilyuhan.
“Malalaman mo mamaya,” sagot niya, sabay kindat.
Napapikit ako saglit, saka siya tinignan nang masama.
“Hamlet!” saway ko. “Nasasaktan na nga ako, kung ano-ano pa ang iniisip mo!”
Napakunot-noo siya.
“Wait… ano bang iniisip ko?” balik niya, halatang naguguluhan—o nagpapanggap.
Tinitigan ko siya.
“Alam mo na ‘yon,” sagot ko, taas-kilay.
“Ha?!” laking mata niyang sabi, halos napaatras pa. “Ako pa
