FERMAN
Akşam olmuştu. Gün boyu içimde bir huzursuzluk vardı ama kendime bile itiraf edemiyordum. Arjin, mağazadan çıktıktan sonra attığım mesaja dönmemişti. Normalde meşgulse en azından “sonra yazarım” diye dönerdi. Bugün tık yoktu.
Telefonumu masanın kenarına koyup tekrar aldım. İki kez daha baktım, hâlâ okunmamış. Dişlerimi sıktım, başımı geriye yasladım. Dayanamadım, Cengiz’i aradım. Telefon çalarken parmaklarımı masaya tıklatıyordum.
“Efendim ağam?” diye açtı.
“Arjin’i bir kontrol et,” dedim kısa ve net.
“Bir şey mi oldu ağam?”
“Cevap vermiyor. Gün boyu ulaşamadım. Bir sıkıntı varsa bana anında haber ver.”
“Tamam abi, hemen bakarım.”
Telefonu kapatınca bir süre öylece masanın üzerinde duran taslak çizimlere baktım. Ama kafam kesinlikle işte değildi. Bir yandan elimdeki kalemle
