ARJİN
Gözlerimi açtığımda tavandaki çatlağı hemen tanıdım. Ferman’ın köy evindeydim. Kokusunu anında aldım, o kadar yoğundu ki almamam imkansızdı. Derin bir nefes alınca eski ahşap, kitaplar ve onun özel, toprağı andıran, güven veren kokusu direkt burnuma geldi... Bir an, her şey normalmiş gibi hissettim. Sanki dünkü o korkunç şeyler bir kabustu. Sonra, kalbim yerinden fırlayacak gibi hızla atmaya başladı. O bir kabus değildi. Her detayı, acısıyla, çığlıklarıyla, kanıyla beynime kazınmıştı.
Yatağın diğer yanı boştu. Ferman’ın yattığı yer soğuktu. Demek ki çoktan kalkmıştı. İçime bir korku düştü. Ya bir şey olmuşsa? Ya polisler gelmişse? Ya annem... Ya o adam... Levent...
Kendimi yataktan zor attım. Bacaklarım hâlâ pelte gibiydi. Üzerimde Ferman’ın gri tişörtü vardı. Kollarını sıyırdım,
