GÜL
Belki de hayatımın en güzel gününü yaşıyordum. Güven ile buluşmuştuk, beraber ben kedim Şakir’i gezdirirken o da köpeği Süslü’yü gezdiriyordu ve dediği gibi köpeği oldukça kedi sever bir köpekti. İlk defa böyle bir şeyle karşılaşıyordum. Şakir genelde kendisinden başka hiçbir canlıya tahammül edemezdi ama Süslü’yü görünce tüylerini kabartmak yerine kuyruğunu dolamaya başlamıştı köpeğin bacaklarına.
Güven’le bakıştık o an. O da şaşırmıştı.
“Sanırım bizimkiler bizden daha hızlı kaynaştı,” dedi gülerek.
Kahkahamı tutamadım. “Vallahi öyle görünüyor. Ben Şakir’in bu kadar yumuşak davrandığını en son veterinerde anestezi altındayken görmüştüm.”
Süslü çimenlerin üstüne uzanmıştı, Şakir ise onun sırtına tırmanıp orada kendine taht kurmuştu adeta.
“Görüyor musun,” dedim başımı eğip, “Köpe
