METEHAN
Terasta, sigara içerken boş boş gökyüzünü izliyordum. Bu evde zaman zaman sessizlik bile çığlık gibiydi. Herkesin ağzı kapalıydı ama gözleri sürekli konuşuyordu. Hele hele son günlerde… O kadar çok şey birikti ki, patlamaya ramak kalmış gibiydik.
Adımların sesini duyduğum anda başımı çevirdim. Arjin geliyordu. Şaşırdım ve şaşkınlıkla ona bakmadan edemedim. “Bir şey mi oldu?” dedim kaşlarımı kaldırarak.
Biraz gerildi. Ellerini birbirine kenetledi. Gözlerini kaçırmadan duramıyordu. İçinde bir şeyleri döndürdüğü belliydi.
“Yardımına ihtiyacım var abi,” dedi.
Sözlerinin altındaki ağırlığı hissetmiştim. Basit bir yardım değildi bu. Büyük bir şey vardı.
Kaşlarımı daha da çattım. “Ne gibi bir yardım?” diye sordum dikkatlice.
Başını eğdi. Derin bir nefes aldı. Sonra başını kaldırmad
