ARJİN
Her şeyin üst üste gelmesi beni artık çok fazla yormuştu. Başım çatlayacak gibi ağrıyordu. Kalbim... içimde kocaman bir boşluktu, sesimin yankılandığı bir kuyu gibi. Nefes alıyordum ama her nefeste ciğerime dert doluyordu sanki. Ferman’ın sözleri, Berzah’ın ihaneti, babamın boğazıma doladığı o görünmez ip... Hepsi birden üstüme çökmüştü.
Bastım kapının koluna, çıktım odadan. Ayaklarım beni bilinçsizce dışarıya sürükledi. Yağmur hâlâ yağıyordu ama umurumda değildi. Islanmak... belki iyi gelirdi. Belki üzerimdeki bu kirli yük biraz arınırdı. Konağın önüne ilerledim. Mermer ıslaktı, ayaklarım sessizce kayıyordu. Adamlardan biri beni fark etti. Telaşla yanıma geldi.
“Arjin Hanım, yağmur yağıyor... Lütfen geri dönün. Ferman Ağam bizden hesap sorar, geri dönün ne olur.”
Omuzlarımı dikl
