ARJİN
Elimde tuttuğum o küçük beyaz hap, gözümde kurşun gibi ağırdı.
İçimde bir ses sürekli “bir terslik var” diye bağırıyordu. Mihriban Teyze’nin gözlerindeki korku, elimi titretmişti o gün. Gözlerim hâlâ ilacın üzerindeki o ikinci çizgideydi. Oysa bu ilacın tek çizgili olduğunu biliyordum ve hala yediremiyordum. Kutuyu her açtığımda aynı düzen, aynı şekil... Bugünse elimde başka bir şey vardı.
Öğle yemeğini yedirdikten sonra Mihriban Teyze uykuya daldı. Nefes alışları düzeldi, yüzü biraz yumuşadı ama içimdeki gerginlik bir türlü dinmedi.
Cebimden telefonumu çıkardım, düşünmeden arama kaydırdım. Sadece bir kişiye güvenebilirdim bu konuda.
“Efecan, acil bir şey var,” dedim açar açmaz. “Beni deli sanabilirsin ama... elimde bir ilaç var, şüpheleniyorum. İçeriğini öğrenmem lazım.”
Karşı
