Antalya'ya indiğimde, güneş tepedeydi. Akdeniz'in o tanıdık mavisi, gökyüzünün o masmavi tonu... Her şey aynıydı. Ama ben, aynı değildim. Alperen'in babasının cenazesinden dönüyordum. O soğuk Ankara günlerinden, o acı dolu anlardan... İçimde ağır bir yük vardı.
Murat beni havaalanında karşıladı. Siyah takım elbisesi, ifadesiz yüzüyle her zamanki gibiydi. Gözlerinde bir merak, belki de endişe vardı.
"Hoş geldiniz, Aylin Hanım. Yolculuk nasıldı?"
"Yorucuydu, Murat. Doğrudan villaya gidelim. Kimseyle görüşmek istemiyorum."
"Emredersiniz."
Araç hareket etti. Antalya'nın caddelerinden geçerken, insanları izledim. Kimi işine gidiyor, kimi alışveriş yapıyor, kimi kahvesini yudumluyordu. Herkes normal hayatına devam ediyordu. Oysa benim hayatımda hiçbir şey normal değildi.
Telefonum titredi.
