İzmir'in o meşhur rüzgarı yine esiyor, saçlarımı dağıtıyordu. Körfez, akşam güneşinde bakır rengine boyanmış, martılar çığlık çığlığa uçuşuyordu. Ama ben, bu manzarayı görmüyordum. Gözlerim, yanımda oturan adama odaklanmıştı: Babam.
Ceyda'nın babasıyla tanışalı üç gün olmuştu. O görüşme iyi geçmişti, hatta çok iyi. Ama şimdi sıra, kendi babamla daha derin bir yüzleşmeye gelmişti. İlhan Amca meselesi, koalisyon, ailenin geleceği... Konuşulması gereken çok şey vardı.
Babam, elinde viski kadehiyle karşımda oturuyor, denizi seyrediyordu. Yüzünde düşünceli bir ifade vardı. Yıllardır onu böyle görmemiştim. Hep sertti, hep otoriterdi, hep mesafeliydi. Ama şimdi, ilk defa, sadece bir babaydı.
"Konuştum İlhan'la," dedi sonunda, sesi yorgun. "Dün akşam, yemeğe çağırdım. Konuştuk."
"Ne dedi?"
"Ö
