İçimdeki fırtına, Antalya'nın güzelliğini bile görmeme engel oluyor. Bir hafta oldu babamın cenazesinin üzerinden. Bir hafta... Ama sanki bir yıl geçmiş gibi. Alperen, Ceyda, Mert... Hepsi gitti. Şimdi yapayalnızım bu büyük villada, babamın eşyaları, babamın kokusu, babamın anıları arasında.
Villanın bahçesinde oturuyorum, denize bakıyorum. Akdeniz, her zamanki gibi masmavi, her zamanki gibi sonsuz. Ama ben, bu sonsuzluğun içinde kaybolmuş hissediyorum kendimi. Babam yok artık. O güçlü, korkulan, sevgi dolu adam... Gitmişti.
Gözlerim doluyor. Ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Ama dayanamıyorum, gözyaşlarım süzülüyor yanaklarımdan. Hıçkırarak ağlıyorum, dakikalarca, saatlerce... Ne kadar zaman geçti bilmiyorum.
Murat sessizce yanıma geliyor, elime bir mendil uzatıyor.
"Aylin Hanım,"
