เฉินอ๋องและไป๋ซูหนี่ว์ตัดสินใจค้างอยู่ตำหนักรับรองในวังหลวง เพื่อรอดูอาการของพระสนมกุ้ยเฟย เพราะหลังจากนางอาเจียนออกมาก็หมดสติไปทันที ซูหนี่ว์จึงให้ชุนไห่พาถิงถิงกลับไปเอาชุดมาให้เปลี่ยนทั้งของนางและของท่านอ๋อง พออยู่ให้ห้องพักในตำหนักตามลำพัง ซูหนี่ว์ก็เดินสำรวจดูรอบๆห้อง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมากับเฉินห้อง
“ท่านอ๋องคืนนี้เราคงต้องนอนเตียงร่วมกัน ท่านอ๋องจะสะดวกหรือไม่เพคะ?”
“ข้าเต็มใจที่จะให้เจ้านอนร่วมเตียงตั้งแต่เราแต่งงานกันเพียงแต่ข้าเห็นเจ้าอยากแยกเตียงก็เลยไม่อยากให้เจ้าลำบากใจ ที่จริงข้าก็อยากเปิดใจพูดกับเจ้ามาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ข้ามองเห็น ก็เห็นเจ้าเป็นคนแรก และข้าก็คิดว่าชาตินี้ก็อยากจะเห็นเพียงแค่เจ้า และไม่คิดอยากจะเห็นสตรีใดอีก อีกอย่างเจ้ายังเยาว์วัยนัก ข้าจึงอยากให้เราเรียนรู้ซึ่งกันและกันไปก่อน แต่ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้ว่า ข้าไม่คิดเปลี่ยนใจ ข้าจะไม่บังคับจิตใจของเจ้า เจ้าคิดว่าเช่น
