Pars'ın durmasıyla adımlarımız durdu. Bu bölgede ayrılacaktık.
"İki dakika dinlenin, sonra ayrılıyoruz." Pars’ın “İki dakika dinlenin,” emriyle herkes yere çöktü. Kimi kayalara oturdu, kimi sırtını ağaçlara dayadı. Silahlar dizlere yaslanmış, nefesler kısa aralıklarla kontrol altına alınmıştı. Pars, yakındaki bir kayaya yaslandı, matarasını açıp birkaç yudum aldı.
Sonra başını kaldırıp bakışlarıyla beni buldu. Sessizce matarasını bana uzattı. Hiç tereddüt etmeden aldım, dudaklarıma değdirip birkaç yudum su içtim. Su boğazımdan kayarken Pars’ın gözleri üzerimdeydi.
“Buradan itibaren ayrılıyoruz,” dedi. Tonunda hem otorite hem de kaygı vardı. “O bölgeye girdiğinde iletişim kopukluğu yaşayabiliriz. Henüz ne yaptıklarını tam bilmiyoruz.”
Başımı salladım, “farkındayım. Ama bunun da üstesi
