Chapter 4: Unexpected Moments
1037 Words
Mula nang ianunsyo ni Eli ang kanilang relasyon sa harap ng buong cafeteria, nagbago ang mundo ni Sam. Kung dati ay tahimik siyang nabubuhay sa sulok ng eskwelahan, ngayon ay palaging may mga matang nakatingin sa kanya, sinusuri ang bawat kilos niya.
Ang dating miron sa campus drama, ngayon ay siya na mismo ang bida sa tsismis.
Sa una, iniisip niyang madali lang ito—isang palabas lang naman, hindi ba? May mga alituntunin silang sinunod: walang halikan, walang hawakan kapag walang ibang tao, at higit sa lahat, walang personalan. Pero kahit anong pagsunod niya sa mga patakaran, hindi niya napigilang maramdaman ang bigat ng atensyong bumagsak sa kanya.
Lalo na dahil hindi lang simpleng atensyon ang nakuha niya—kundi inggit at galit mula sa mga tagahanga ni Eli, lalo na kay Tiffany.
Noong una, nagbibiro lang si Eli tungkol sa pagsasanay niya kung paano maging isang ‘girlfriend.’ Sinabi pa nitong ngumiti siya nang mas madalas, na tingnan siya nang may paghanga, o kaya naman ay purihin ang kanyang muscles.
Naalala pa ni Sam kung paano siya natawa noon. “Ang mga biceps mo ay... sapat ang laki?” pabiro niyang sagot.
Ngunit ngayon, ibang klase na ang challenge. Hindi na lang tungkol sa pagpapanggap sa harap ni Eli, kundi kung paano niya kakayanin ang mundo ng taong ito.
Mabilis na dumaan ang mga araw, at sa kabila ng mga paninira at panghuhusga, natagpuan ni Sam ang kanyang sarili na mas nakikilala si Eli sa paraang hindi niya inasahan.
Dahil sa isang group study session, doon niya unang nakita ang isang side ni Eli na hindi inaasahan ng kahit sino—ang pagiging seryoso nito sa mga bagay na hindi tungkol sa basketball.
Akala niya, si Eli ay isang tipikal na campus prince—guwapo, sikat, at walang iniintindi kundi ang sports at kasikatan. Pero nang mapanood niya itong pilit na inuunawa ang isang calculus equation, napagtanto niyang mas kumplikado ito kaysa sa inaakala niya.
Nagkunot ang noo ni Eli, tila litong-lito. “Ano bang sinasabi ng problemang ‘to?”
Napailing si Sam at bahagyang inabot ang papel nito. “Tingnan mo ‘to, madali lang ‘yan.”
Sinimulan niyang ipaliwanag ang konsepto, at habang nagsasalita siya, unti-unting lumiwanag ang mukha ni Eli.
“Gano’n pala ‘yon…” bulong nito, bago ngumiti nang bahagya. “Grabe, ang talino mo pala talaga.”
Napalunok si Sam, hindi handa sa papuri. “Huwag mo akong bolahin.”
Pero seryoso si Eli. Sa unang pagkakataon, tumingin ito sa kanya na parang tunay siyang mahalaga—hindi lang dahil sa kasunduan nila, kundi dahil sa kung sino siya.
At doon nagsimulang mabuo ang isang bagay na hindi nila inaasahan.
Hindi lang academics ang natutunan nila mula sa isa’t isa. Isang gabi, sa gitna ng pagsusulat ng notes at pag-inom ng kape, napunta ang usapan nila sa mas personal na bagay.
Tahimik si Sam habang nakatitig sa kanyang notebook, waring malalim ang iniisip.
“Uy,” mahinang tawag ni Eli, bahagyang tinatapik ang mesa para makuha ang atensyon niya. “Parang ang bigat ng iniisip mo.”
Napatingin siya kay Eli at nagbuntong-hininga. “Minsan, naiisip ko… sapat ba ako?”
Nagtaas ng kilay si Eli. “Anong ibig mong sabihin?”
“Sapat bilang ako,” sagot ni Sam. “Ang daming matatalino, mas magagaling, mas may kaya. Minsan kahit anong gawin ko, parang laging may mas mahusay.”
Tahimik na napatingin si Eli sa kanya. Hindi niya inaasahan na kahit si Sam ay may ganitong insecurities.
“Huwag mong sabihin ‘yan.” Umiling si Eli. “Ikaw ‘yung pinaka-madiskarte, pinaka-matalinong taong nakilala ko. At wala kang kailangang patunayan kahit kanino.”
Saglit na natigilan si Sam, saka ngumiti nang bahagya. “Salamat.”
Pero may bumabagabag din kay Eli. Huminga siya nang malalim bago bumulong, “Ako rin, hindi ko alam kung sapat ako.”
Sam frowned. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Tulad mo, hindi ko rin alam kung para saan ba talaga ako.” Ipinatong ni Eli ang kanyang ulo sa mesa, nakatitig sa kisame. “Ang alam ko lang, basketball. Pero totoo lang, hindi ko rin sigurado kung ‘yon talaga ang gusto ko. Minsan, pakiramdam ko, parang ginagawa ko lang ‘to dahil ‘yun ang gusto ng pamilya ko.”
Natahimik si Sam. Ngayon lang niya nakita si Eli nang ganito—hindi ang sikat na atleta, hindi ang mayabang na heartthrob, kundi isang tao na nalilito rin sa sarili niyang daan.
At sa gabing iyon, napagtanto nilang pareho silang may kinakatakutang hindi nila maamin kaninuman.
Isang hapon, dinala ni Eli si Sam sa basketball court.
“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Sam, nagtataka.
“Tuturoan kitang maglaro.”
Napaatras siya. “Ha?! Hindi ko kaya ‘yan!”
“Subukan mo lang,” pangungumbinsi ni Eli, sabay hawak sa bola. “Dapat, ganito ang form.”
Nang subukan ni Sam na itira ang bola, agad itong lumihis.
Napatawa si Eli. “Okay lang ‘yan.” Lumapit siya sa likuran niya, maingat na hinawakan ang kamay niya para itama ang anggulo.
“Dahan-dahan lang.”
Hindi inaasahan ni Sam ang init ng kamay ni Eli sa kanya, at sa loob ng ilang segundo, tila tumigil ang paligid.
“Ayan na, huhulog ko na,” mahinang sabi niya.
Sa pagkakataong ito, swak.
Napangiti si Eli. “Sabi sa’yo, eh. Coach Eli ‘to.”
Pareho silang nagtawanan, pero hindi nila namalayang may matang nakatingin sa kanila mula sa malayo.
Si Tiffany.
At sa kanyang utak, nagsimula nang mabuo ang isang plano.
Makalipas ang ilang araw, kumalat ang isang tsismis.
“Alam mo ba? Sinasabi nilang social climber lang si Sam.”
“Baka ginagamit lang niya si Eli.”
“May nakapagsabi nga sa’kin, nagpapanggap lang daw siyang mahirap pero may tinatago siyang lihim.”
Sa bawat pagdaan ni Sam sa pasilyo, may mga matang sumusunod sa kanya, may mga bulong na tila bumabaon sa kanyang balat.
At sa sandaling iyon, natanto niya—hindi lang ito isang palabas.
Dahil habang lalong nagiging totoo ang paninira sa kanya, hindi niya maiwasang isipin—mas totoo na nga rin ba ang nararamdaman niya para kay Eli?
- Writer
