Chapter 5: The Line is Blurred
934 Words
Sa kabila ng mga tsismis na kumakalat, sinubukan ni Sam na huwag itong intindihin. Alam naman niyang parte ito ng kasunduan nila ni Eli—na magkukunwari silang magkasintahan sa harap ng lahat, anuman ang sabihin ng ibang tao. Pero kahit anong pilit niyang iwasan ang nararamdaman, may bahagi sa kanya na unti-unting nababahala.
Dahil habang patuloy silang gumaganap sa kanilang papel, parang hindi na lang ito basta palabas.
Sa bawat pagdaan ng araw, mas nagiging natural ang kanilang mga kilos sa isa’t isa. Hindi na lang si Eli ang humahawak sa braso niya para magpanggap sa harap ng iba—minsan, kusa na ring hinahanap ng kamay niya ang kanya. Ang mga yakap na dati’y pilit, ngayon ay nagiging mas komportable. Ang mga ngiting itinatanim lang sa mukha para sa palabas, ngayon ay tila totoo na.
At iyon ang mas kinatatakutan niya.
Isang araw, sa gitna ng campus, napansin niyang maraming estudyante ang nakatingin sa isang sulok. May ilang babae ang nagbubulungan, at nang sumilip siya, doon niya nakita si Dan—ang kaklase niyang minsan nang naging kaibigan—na nakangiting nakikipag-usap sa kanya.
“O, Sam,” bati nito, nakangiti. “Ang tagal na nating hindi nag-uusap.”
Bahagyang nagulat si Sam. “Oh, uh, oo nga.”
“Busy ka na kasi masyado sa bagong mundo mo.” Nakangiti pa rin si Dan, pero may halong lungkot ang boses nito. “Hindi mo na ako pinapansin.”
Napasimangot siya. “Hindi naman sa gano’n.”
Pero bago pa siya makasagot nang maayos, may biglang humawak sa kanyang bewang—isang pamilyar na presensya na agad niyang nakilala kahit hindi niya lingunin.
Si Eli.
Matalim ang tingin nito kay Dan, para bang hindi nagustuhan ang eksenang dinatnan. “Anong meron?” tanong nito, malamig ang boses.
Agad na lumayo si Sam sa hawak ni Eli, tila hindi alam kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon. Pero bago pa siya makapagsalita, ngumiti si Dan. “Wala naman, nag-uusap lang kami ni Sam.”
Tumaas ang kilay ni Eli, hindi naniniwala. “Talaga lang?”
Napabuntong-hininga si Sam at tinapik si Eli sa braso. “Huwag kang mag-alala, wala namang problema.”
Pero imbes na makinig, nanatiling matigas ang panga ni Eli. Parang hindi nito gusto ang ideya na may ibang lalaking lumalapit kay Sam—kahit pa dapat ay wala siyang pakialam.
At doon nagsimula ang pagkalito ni Sam.
Dapat ay sanay na siya sa mga kilos ni Eli, sa paraan ng pagsali nito sa eksena para ipakita sa lahat na siya ang ‘kasintahan.’ Pero iba ang pakiramdam ngayon. Iba ang paraan ng pagsulyap ni Eli kay Dan—parang hindi lang simpleng pagpapanggap ang ginagawa nito.
Parang totoo.
At ang mas ikinagugulat ni Sam? May parte sa kanya na natuwa sa ideyang iyon.
Hindi niya alam kung kailan nagsimula, pero bawat presensya ni Eli ay nagdudulot na ng kakaibang epekto sa kanya.
Kapag malapit ito, parang bumibilis ang t***k ng puso niya. Kapag hinahawakan siya nito, parang may dumadaloy na kuryente sa balat niya. Kapag tumatawa ito sa tabi niya, parang gusto niyang tumawa rin—hindi dahil kailangan sa palabas, kundi dahil gusto niya.
At hindi iyon dapat mangyari.
“This is just pretend, right?” tanong niya sa sarili isang gabi habang nakatitig sa kisame ng kanyang silid.
“He’s just being nice.”
Pero bakit parang hindi na lang ito pagiging ‘mabait’?
Bakit parang... may kahulugan na ang bawat sulyap, bawat hawak, bawat sandali?
Ang pinaka-nakagugulat ay ang nangyari pagkatapos ng isang matagumpay na laro ng basketball.
Nanalo ang team ni Eli, at tulad ng inaasahan, buong gymnasium ang nagdiwang. Ang lahat ay nagsisigawan, nagpa-party, nagbabatian ng high five.
At sa gitna ng lahat ng ito, nakita ni Sam na si Eli ay patungo sa kanya—direkta, walang pag-aalinlangan.
Bago pa siya makapagsalita, hinila siya nito palapit.
Sa loob ng ilang segundo, tumigil ang mundo.
Nasa loob sila ng court, napapalibutan ng mga taong nagsisigawan, ngunit silang dalawa lang ang nakikita ng isa’t isa.
Hinawakan ni Eli ang kanyang pisngi, bahagyang yumuko—at sa loob ng isang iglap, halos maglapat ang kanilang labi.
Halos.
Dahil sa huling segundo, parehong nagdalawang-isip.
Parehong umatras.
Parehong kinabahan.
Tumingin sila sa isa’t isa, parehong hindi makapaniwala sa muntik nang mangyari. Hindi ito kasama sa plano. Hindi ito dapat nangyari.
Pero nang tingnan ni Sam ang mga mata ni Eli, may nakita siyang hindi niya inaasahan—hindi ito pagsasadula.
Totoo ito.
At doon niya napagtanto ang katotohanang matagal na niyang iniiwasan.
Hindi lang si Eli ang naguguluhan.
Siya rin.
___
Makalipas ang ilang araw, may lumapit kay Eli habang nagpa-practice ito sa court.
Si Dan.
Tahimik itong nakatayo sa gilid, pinapanood siyang mag-shoot ng bola. Pagkatapos ng isang matagumpay na lay-up, lumapit ito.
“Alam kong hindi mo ako gusto,” panimula ni Dan, diretso sa punto. “Pero gusto kong maging malinaw ang isang bagay.”
Itinigil ni Eli ang ginagawa at tumingin dito, hindi sigurado kung saan papunta ang usapan.
“Si Sam ay isang mabuting tao,” patuloy ni Dan. “At hindi siya sanay sa mundong ginagalawan mo. Kaya kung ginagawa mo lang ‘to para sa palabas na ‘yan…” Tumingin ito ng diretso sa kanya. “Huwag mo siyang sasaktan.”
Nanatili lang si Eli sa kinatatayuan niya, hindi makasagot.
Kasi paano niya ipapaliwanag?
Paano niya ipagtatanggol ang sarili niya, kung siya mismo hindi na sigurado sa ginagawa niya?
At paano niya paninindigan ang kasunduang ito, kung sa bawat araw na lumilipas, mas lumalabo na ang linya sa pagitan ng totoo at peke?
- Writer
