พิษรักบาดลึก

ตอนที่ 1

ประตูทางเข้า Ultimate คลับเปิดออกอีกครั้ง

ในช่วงบ่ายแก่ของวันที่เงียบสงบวันหนึ่ง แสงแดดสีส้มแดงส่องผ่านรอยแยกประตูเข้ามาพาดผ่านใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นของหนุ่มลูกเสี้ยว

เขายืนกอดอกอิงสะโพกกับบาร์น้ำมุมหนึ่งด้านในคลับ

เรือนผมดกหนาและดวงตารีเรียวขึ้นประกายสีน้ำตาลทองเมื่อถูกแสงสว่างตกกระทบ

รชตะเอียงหน้าหลบ ดวงตาคมกริบมองไปยังคนมาใหม่เงียบๆ อย่างรอดูท่าที

ขณะที่นทีมารค หุ้นส่วนคลับอีกคนซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะบริเวณประตู มัวแต่เพ่งสมาธิไปกับการเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือจนไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในคลับ

ดามิตามองชายหนุ่มที่หมกมุ่นกับเกมในมือด้วยรู้สึกลังเล

“ขอโทษนะคะ”

เสียงหวานใสเจือความไม่มั่นใจดึงความสนใจของนทีมารคให้เงยหน้าจากจอสี่เหลี่ยมขึ้นไปมอง

วันนี้เป็นวันพระ ไนต์คลับปิดทำการ หุ้นส่วนคลับทั้งสามจึงลงมารวมตัวกันที่ชั้นล่าง ขาดก็แต่ณฉัตร หากวันนี้ฝาแฝดของเขาติดธุระที่ต้องสะสาง เขาก็จะมีเพื่อนเล่นเกมตะลุยด่านไปด้วยกัน

“วันนี้คลับปิด กลับมาใหม่พรุ่งนี้นะครับ”

คนที่ติดพันกับภารกิจยิ่งใหญ่ในโลกจำลองบอกแบบเร็วๆ แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง

นทีมารคไม่ได้สังเกตท่าทีของหญิงสาวที่ตนคิดไปเองว่าเดินเข้ามาจองโต๊ะเลยว่าเป็นอย่างไร

“คือ…คือว่าขอโทษนะคะ หนูมาสมัครงานพาร์ทไทม์ค่ะ”

ถึงเจ้าของประโยคก่อนหน้าจะดูไม่สนใจเธอเท่าไหร่นัก แต่ดามิตาก็ประหม่าจนไม่เป็นตัวเอง

เป็นครั้งแรกที่เธอ ‘ต้อง’ ทำเรื่องนี้

ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้าหาอย่างลืมตัว ใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความรู้สึกตื่นเต้น แต่เพราะหวาดหวั่น

หากไม่นับ ‘งาน’ ที่ได้รับ ‘มอบหมาย’ จากผู้เป็นพ่อเมื่อครั้งยังเยาว์ นี่ถือเป็นครั้งแรกในรอบ 15 ปีที่เธอกลับมา ‘ทำงาน’

ดวงตากลมสีหม่นกวาดมองรอบๆ ตัว เห็นชุดโต๊ะเก้าอี้ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ

น้อยคนจะได้สัมผัสสถานบันเทิงในช่วงกลางวัน

ท่ามกลางบรรยากาศแปลกตาสำหรับผู้มาเยือนเกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง ชั่วระยะเวลาสั้นๆ ระหว่างนั้นมีเสียงเอฟเฟ็กต์ประกอบการต่อสู้ดังออกมาจากมือถือของหนึ่งในหุ้นส่วนคลับ

นทีมารคมั่นใจว่าตนไม่ได้ติดเกม

นานที่ปีหนจะมีเวลาว่างจากงานให้ผ่อนคลายได้เต็มที่ แน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมให้โอกาสนี้หลุดมือไปแม้แต่วินาทีเดียว

“รอสักครู่นะครับ” รอให้เขาผ่านด้านนี้ก่อน

“ค่ะ”

หญิงสาวยืนสงบนิ่ง ดวงตากลมลอกแลกไปมาหาที่โฟกัสไม่ได้ เกิดคำถามขึ้นในหัวของดามิตา หากเธอดูเขาเล่นเกมจะเสียมารยาทหรือไม่

เพราะแทบไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ดามิตาจึงไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรกับสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้

ภาพคนทั้งสองอยู่ในสายตาราบเรียบของรชตะที่มองมา

เขามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าอ่อนใสของเธอดึงดูดสายตาเขาอย่างน่าประหลาด

คิ้วเรียวเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขมวดเข้าหากันทีละนิด

เธอจะยืนอยู่อย่างนั้นจนกว่าเพื่อนเขาจะเล่นเกมเสร็จเลยหรือ

ดวงตาคมกริบเลื่อนสายตาจากร่างเล็กบางมายังเพื่อนสนิทของตน ครู่หนึ่งกระแสเย็นวาบจากด้านหลังก็ทำเอานทีมารคขนลุก

เขากดล็อกหน้าจอทั้งที่ยังเกมยังคาอยู่อย่างนั้น ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางหญิงสาวที่ยืนเก้กังอยู่หน้าประตูทันที

“แล้วทำไมไม่มาเองเลยวะ”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง นทีมารคไม่คิดว่าจะมีใครได้ยิน คิ้วบนใบหน้าหล่อแบบสุภาพย่นเข้าหากัน นึกหงุดหงิดเพื่อนขี้เก๊กที่ยืนกอดอกดูสถานการณ์จากในมุมมืดไม่ขยับไปไหน

คนถูกพาดพิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รชตะไม่สะเทือนกับถ้อยคำบ่นอย่างไม่จริงจังที่แว่วมา ทว่าคนที่สะดุ้งกลับเป็นดามิตาที่ยืนขวางๆ รีๆ อยู่หน้าประตู

“อะไรนะคะ”

ได้ยินอีกฝ่ายพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ ดามิตาจึงไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดกับเธอหรือพูดกับใคร

“อะไรเหรอครับ?”

“เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ เอ่อ หรือหนูควรเรียกพี่ว่าคุณดีคะ ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจมารบกวนคุณ”

เธอสับสนไปหมดแล้ว เห็นป้าย ‘ยินดีต้อนรับ’ ตั้งอยู่หน้าทางเข้า เธอก็นึกว่าเขายินดีต้อนรับเสียอีก ตอนนี้รู้แล้วว่ามันเป็นแค่ป้ายที่ไม่มีความหมาย

สถานที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ของเธอเลยจริงๆ

ครั้งล่าสุดที่เธอเข้าสถานบันเทิงคือเมื่อ 6 เดือนก่อน หากน้องสาวไม่จัดงานฉลองวันเกิดที่นั่น ดามิตาก็ไม่คิดจะเฉียดกายเข้าใกล้สถานที่อโคจรนี้

“โทษทีครับ ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ได้รบกวนอะไรเลยครับ พี่ชื่อไนล์ เรียกพี่ว่าพี่แบบสบายๆ ดีกว่านะ ไม่ต้องใช้คุณหรอกครับ”

“ค่ะ”

เธอตอบรับ ดวงตากลมโตล้อมด้วยแพขนตายาวงอนกระพริบปริบๆ อย่างรอฟังว่าฝ่ายนั้นจะพูดอย่างไรต่อ

“เมื่อกี้ว่ายังไงนะ สมัครพาร์ทไทม์ใช่มั้ย”

คำถามที่ได้ยินเตือนสติให้ดามิตารู้สึกตัว เธอข่มความประหม่าในใจ ตอนนี้เธอควรจะโฟกัสกับ ‘หน้าที่’ ที่ได้รับจากผู้เป็นพ่อมากกว่าจะมัวใคร่รู้ถ้อยประโยคเมื่อครู่ที่ฟังไม่ถนัด

"ใช่…ใช่ค่ะ หนูเรียนปีสี่ มาสมัครงานพาร์ทไทม์ค่ะ"

ความแน่วนิ่งซุกซ่อนในแววตากลมสีหม่น

ริมฝีปากเล็กระเรื่อบนใบหน้าสะสวยแย้มยิ้มอ่อนหวาน ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตานิ่งเรียบของใครบางคนจ้องมองมาจากมุมมืด...

ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไม่แสดงความรู้สึก แววตาสีน้ำตาลคาราเมลดำมืดลง

เขามองเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในคลับ

นอกจากความสวยตามธรรมชาติที่มองเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อแล้ว เขายังเห็นพิรุธบางอย่างในตัวเธอ...