Bölüm 44 Hayatımın Oyunu...
Bizi güldürdüğünü görünce, kendiside tatlı tatlı gülmeye başladı. Gülüyordum sözde ama aslında içim kan ağlıyordu ve ben ona bunu belli edemezdim ki. Aslında işkencenin dibini görmüş ve ne olursa olsun işkenceye karşı olan, yapmaktan da, yaptırmaktan da nefret eden biri olarak o şerefsizden resmen zorla, işkenceyle alınan her bir bilgi beni darmağın etti ve az önce gülmemize neden olan söylemiyle işte o mevzubahisi öz kızıma nasıl anlatayım hiç bilemiyorum ki! Hayatımda ilk kez benim için kelimeler kifayetsiz kalıyor şu anda. Gülmeler sona eripte salonda ölü bir sessizlik hakim olunca, durumun vehametini anlamış olacakki oda ciddileşti ve hatta yüzünden uzun bir aradan sonra Ünal piçinin yaşattığı o korkunun gölgesi geçti. "baba neler oluyor?" diye sorduğunda, Atmaca ile göz göze geldik.
- Writer
