Chapter 32
A minute
Natulala ako ng ilang saglit. Nang mapagtanto ang nangyari ay agad akong bumaba sa kotse.
"I'm sor-" bago ko pa matapos ang sasabihin ay bigla na lang akong nanigas sa kinatatayuan.
What. The. f**k.
Tila napako ako sa aking pwesto. Nanuyo ang lalamunan at walang salita ang nais na lumabas sa akin. Kung mayroon man, it's probably a curse.
Destiny is playing again, does it?
This is like a scene years ago... That very day that changed our lives.
He's standing in front of me.
Kung hindi tititigan ay hindi ko siya makikilala. It's been months and he looks entirely different.
His hair grew. At parang hinayaan niya na lamang iyon. He even have a beard now. Pumayat din siya ng kaunti. Tila nagpabaya...
What... What happened to him?
Naramdaman ko ang pamumuo ng luha
