Ferhat;
Bahar yoğun bakımda on beş gündür canıyla uğraşıyordu. Zeynep, Salih, ben her gün kesintisiz uğruyorduk. Zeynep gündüzleri beklerken akşamları ben ve Salih gönüllü refakatçileriydik. Bir ümit uyanacak diye bekliyorduk.
Sevdiğim kadını hareketsiz, cihazlara bağlı görmek beni gün ve gün bitiriyordu. Kalbim, yanına odaya girdiğimde kanatlanıp Bahar'a uçuyordu.
Ne zormuş beklemek, sabretmek...
" Ah... Kadınım...
Beni sensiz bırakma, bu yaşımda can bulan kalbim sensizliğe dayanır mı zannedersin? "
Odasına gizli girmiyordum.
Odasında sandalyede oturmuş, eli elimde, dilimden dökülenler... Belki duyarsa ...
Bir ümit...
Beni duysun bize sahip çıksın. Hiç olmayan yuvam olsun. Onunla baharımı yaşayım...
Değişebilir miydim? Bilmiyorum... Ne yapacağımı da...
Doktorlar ;
"Boşuna b
