ภรรยา

1 น้องแก้มหอม

“แต่ว่าถ้าหนูไปแล้วคุณแม่จะอยู่กับใครคะ?” เสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาววัยสิบแปดปีเอ่ยถามผู้เป็นแม่ถึงเรื่องการที่เธอจะต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศหลังจากเรียนจบ ซึ่งการเรียนจบของเธอนั้นมันเพิ่งผ่านมาเมื่อวานและมีเวลาให้อยู่กับคุณแม่อีกเพียงแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น

“แม่อยู่ได้ ยังไงเขาก็ต้องให้คนมาคอยดูแลแม่ อีกอย่างคนในหมู่บ้านก็เพื่อนแม่ทั้งนั้น”

“หนูไม่อยากไป แต่ปฏิเสธไม่ได้พอปฏิเสธไม่ได้ก็เลยอยากให้คุณแม่คนสวยไปด้วย”

“แม่พูดภาษาอังกฤษไม่เป็น ไปอยู่ก็ลำบากเปล่าๆ ที่ไกลบ้านแม่ก็ไม่ค่อยอยากจะไปอยู่สักเท่าไหร่ด้วย” น้ำเสียงที่อ่อนโยนเอ่ยบอกลูกสาวคนสวยที่ตอนนี้นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นด้านหน้าเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ใบหน้าหวานซบลงบนหน้าตักของเธอพร้อมกับพยายามพูดออดอ้อนให้เธอยอมเดินทางไปด้วยให้ได้

“แม่อย่าโกหกสิ ถ้าแม่พูดภาษาอังกฤษไม่เป็นจะได้สามีเป็นชาวต่างชาติได้ไง อีกอย่างต่อให้แม่พูดไม่ได้แค่แม่มีหนูก็ไม่ลำบากแล้วค่ะ”

“น้องแก้ม หนูเรียนจบมอหกแล้วนั่นก็เท่ากับว่าหนูโตแล้ว พออายุยี่สิบหนูก็ต้องแต่งงานกับเขา สร้างครอบครัวมีลูกมีหลาน หนูไม่สามารถที่จะอยู่กับแม่ไปตลอดชีวิตได้”

“ได้สิคะ ถ้าหนูไม่อยู่กับแม่แล้วแม่จะอยู่กับใคร” ร่างเล็กเถียงกลับอย่างเอาแต่ใจ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่ใสแป๋ว ‘กอแก้ว’ ก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ ‘แก้มหอม’ ที่ยังคงไม่ละความพยายามที่จะให้เธอเดินทางไปอยู่ต่างประเทศด้วยให้ได้

“น้องแก้ม หนูดื้อกับแม่มากเลยรู้ไหมคะ?”

“แม่ไม่รักหนูแล้วเหรอคะ”

“อย่ามาบีบน้ำตาใส่แม่นะแม่ไม่เห็นใจไม่สงสารหรอก ลุกไปเลยไปเตรียมเก็บของไว้บ้างไป” กอแก้วรีบยกนิ้วขึ้นไปชี้หน้าบุตรสาวที่กำลังบีบน้ำตาตัวเองอยู่ ทุกครั้งที่อ้อนไม่ได้เจ้าตัวเล็กนี่ก็มักจะบีบน้ำตาใส่เธอเพื่อให้เธอเห็นใจ แก้มหอมที่โดนรู้ทันว่าพยายามจะบีบน้ำตาจึงยู่หน้าใส่แล้วเดินกระแทกเท้าไปยืนหน้ารูปภาพของผู้ชายวัยห้าสิบกลางๆ ที่วางอยู่บนตู้เก็บของโดยด้านหน้าภาพนั้นมีที่ปักธูปกับแก้วน้ำตั้งไว้อยู่

“คุณป๊าขา คุณแม่ไล่น้องแก้มให้ไปหาสามีอีกแล้ว คุณแม่ไม่รักน้องแก้มเลยคุณป๊าต้องไปเข้าฝันแล้วเอ็ดคุณแม่เลยนะคะ!”

“ป๊ารักแม่เขาไม่เอ็ดแม่หรอก”

“คุณป๊าต้องเอ็ดนะคะ คนใจร้ายแบบนี้ต้องเอ็ดให้หลาบจำไปเลย!” พูดจบก็เดินกระแทกเท้าขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง

นิสัยที่ดื้อรันบวกกับความเอาแต่ใจของแก้มหอมนั้นทำให้คนเป็นแม่อย่างกอแก้วรู้สึกหนักใจ เธอไม่รู้ว่าหากให้ยัยเด็กดื้อนี่ไปอยู่กับคนอื่นเขาจะรับนิสัยความดื้อรั้นกับความเอาแต่ใจของแก้มหอมได้ไหม หากได้คงไม่เป็นไรแต่หากไม่ได้แล้วตวาดหรือขึ้นเสียงใส่ เจ้าลูกสาวของเธอคงร้องห่มร้องไห้แน่นอน

“พี่โก้ เขาคนนั้นจะดูแลลูกสาวพี่ได้จริงๆ ใช่ไหม ยัยหนูเอาแต่ใจแถมยังดื้อรั้นมากเลยนะ” กอแก้วเดินไปหยุดที่หน้ารูปภาพของสามีผู้ล่วงลับแล้วเอ่ยขึ้นกับเขาเบาๆ ฝ่ามืออ่อนนุ่มยกขึ้นไปแตะใบหน้าของ ‘ติอาโก้’ ผ่านทางรูปภาพแล้วส่งยิ้มอันอบอุ่นให้เขา

เข้าปีที่แปดแล้วที่เธอเสียสามีอันเป็นที่รักไปด้วยเหตุฆาตกรรมจากศัตรูของเขา ความเหงาความเศร้ายังคงเกาะกินหัวใจเธออยู่ตลอดเวลา จนมีความคิดที่อยากจะตายตามสามีไปเพียงแต่เพราะมีลูกสาวอยู่เคียงข้างจึงทำให้เธอไม่ยอมตรอมใจตายเพราะต้องอยู่เลี้ยงดูแลแก้มหอม เธอพยายามเลี้ยงดูลูกสาวให้เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักตามที่ติอาโก้ต้องการ แต่นอกจากความน่ารักสดใสยังมีความดื้อมึนปะปนมาด้วย

หลายๆ ครั้งเธอจึงเริ่มกังวลเพราะแก้มหอมเริ่มอายุเยอะ ต้องออกไปเผชิญโลกข้างนอกแต่นิสัยเจ้าตัวกลับไม่ได้มีความโตจนเธอเป็นห่วงว่าลูกสาวคนสวยจะไม่ทันคนหรือเอาตัวรอดไม่ได้จากสังคมที่ต้องเจอ แก้มหอมเรียนจบมัธยมแล้วต่อจากนี้เธอก็ได้แต่ฝากลูกสาวคนสวยไว้กับเขา เขาที่เป็น ‘ว่าที่สามี’ ของแก้มหอม

“ไฮ ขออนุญาตค่า!” เสียงใสๆ ของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีดังขึ้นทำให้กอแก้วที่ยืนมองภาพสามีอยู่นั้นละสายตาออกจากมันเพื่อหันไปมองต้นเสียง เธอยิ้มหวานออกมาแล้วเดินไปหาหญิงสาวที่มักจะถูกส่งตัวให้มาดูแลแก้มหอมบ่อยๆ แต่หนึ่งเดือนมานี้เจ้าตัวไม่ได้มาที่นี่เลย

“ไม่ได้เจอกันเป็นเดือนเลยนะคะคุณหนิง”

“พูดแล้วมันเศร้า หนิงเลิกกับแฟนแล้วค่ะคุณแก้ว” หญิงสาวร่างเพรียวที่มีส่วนสูงราวร้อยเจ็ดสิบพ่นลมหายใจออกมายาวๆ แล้วสาวเท้าเดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาบุหนังสีน้ำเงินเข้ม กอแก้วจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำมายื่นให้ ‘หนิงเหมย’ หญิงสาวหุ่นนางแบบลูกครึ่งไทย-จีน ซึ่งเจ้าตัวก็รับน้ำมาดื่มไปครึ่งแก้วแล้วปรายตามองไปรอบบ้าน

“น้องแก้มล่ะคะ?” แล้วเอ่ยถามหาคุณหนูของตัวเองที่ปกติจะวิ่งเล่นสร้างความปวดหัวให้ผู้เป็นแม่อยู่ในบ้านแต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“ถูกดุจนหนีขึ้นห้องไปแล้วค่ะ”

“หื้ม คุณแก้วดุเธอเรื่องอะไรเหรอคะ?”

“ก็จะให้ป้าไปอยู่ต่างประเทศด้วยสิคะ ป้าไม่ชอบความวุ่นวายคุณหนิงก็รู้ ตอนพ่อน้องแก้มอยู่ป้าก็อยู่นี่ไม่ได้ไปอยู่บ้านเขา” กอแก้วยังคงพูดสามีที่มีตำแหน่งถึงหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนคบกันนั้นเธอก็ไม่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเขาเลยสักครั้งเพราะด้วยหน้าที่การงานของเขาที่ยุ่งและเสี่ยงอันตรายเลยไม่อยากเอาตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย ทว่าเรื่องความตายหนียังไงก็คงไม่พ้น สุดท้ายศัตรูของเขาก็บินมาตามฆ่าสามีของเธอถึงที่ประเทศไทย

“หนิงเข้าใจคุณป้านะคะ แต่ว่ากับน้องแก้มยังไงก็ต้องไปอยู่ดี”

“ป้ารู้ค่ะ จะว่าไปแล้วคุณหนิงรับปากป้าได้ไหมว่าจะต้องดูแลน้องแก้มให้ดีและมีชีวิตที่ยืนยาวที่สุด” เธอไม่เคยกังวลใจอะไรเท่ากับการที่ต้องส่งลูกให้ไปเป็นภรรยาของมาเฟีย มาเฟียที่ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถปกป้องตัวเองและลูกสาวเธอได้ไหมเพราะตัวเธอเคยอยู่ในจุดนั้น สุดท้ายคนเป็นสามีก็ทิ้งภรรยาไป…

จากเป็นว่าเจ็บแล้วแต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ยังมีโอกาสได้เห็นหน้าได้ยินเสียงกันบ้าง แต่จากตายมันเจ็บยิ่งกว่าเพราะมันไม่มีวันที่จะได้เห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของเขาอีกต่อไปและต่อให้คิดถึงแทบตายก็ทำได้แค่มองดูภาพถ่ายเก่าๆ แค่นั้น

“หนิงรับปากค่ะ เพราะนายคงไม่ยอมให้คุณแก้มเป็นอะไรแม้แต่ปลายเล็บอย่างแน่นอน”

“แค่คุณหนิงรับปากแบบนี้คนเป็นแม่อย่างป้าก็หายกังวลบ้างแล้ว”

“สบายใจหายกังวลได้ค่ะ” หนิงเหมยพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเพื่อให้บุคคลตรงหน้าคลายความกังวลของตัวเองไปบ้าง

“อืม น้องแก้มอยู่ในห้องนอนนะคะถ้าคุณหนิงมีธุระจะคุยกับแกขึ้นไปได้เลยนะคะน้องแก้มคงไม่ได้ล็อคห้อง”

“ถ้างั้นขออนุญาตนะคะ” เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนโค้งศีรษะให้กอแก้วเป็นการขออนุญาตแล้วจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านและตรงไปที่หน้าประตูห้อของแก้มหอม จากนั้นก็เอื้อมมือไปหมุนลูกบิดที่ไม่ได้ล็อคไว้แล้วเปิดประตูเข้าไป

สายตาสอดส่ายมองหาร่างเพรียวเล็กของแก้มหอมจนเห็นเธอนั่งคดตัวอยู่มุมห้อง แขนเรียวกอดเข่าตัวเองไว้พร้อมกับซบหน้าลงบนหัวเข่าตัวเอง หนิงเหมยส่ายหน้าตัวเองเบาๆ แล้วจึงเดินไปนั่งยองด้านหน้าของแก้มหอม

“น้องแก้มคะ เป็นอะไรคะ?” ทันทีที่หนิงเหมยเอ่ยถามแก้มหอมก็เงยหน้าขึ้นมาทันที เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นหนิงเหมย แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นเบือนหน้าหนี

“หนูไม่ไปค่ะ”

“ไปไหนคะ?”

“พี่จะมารับหนูไปแล้วใช่ไหม หนูไม่ไปค่ะ!” บอกด้วยน้ำเสียงที่เอาแต่ใจแล้วซบหน้าลงบนหัวเข่าตัวเองอีกครั้ง หนิงเหมยไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครสักคนซึ่งไม่กี่นาทีเขาก็รับแต่ไม่ได้พูดอะไร

“น้องแก้มเงยหน้ามาคุยโทรศัพท์ก่อนค่ะ”

“ไม่คุย”

“อย่าดื้อสิคะ”

“ฮึ! ให้คุยอะไรคะ” เธอรับโทรศัพท์จากหนิงเหมยมาแล้วมองไปยังหน้าจอที่มีชื่อปลายสายเขียนไว้ว่า ‘นายใหญ่’ เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วลุกออกจากมุมห้องเดินไปนั่งบนพื้นข้างเตียงนอนแล้วกดเปิดกล้องเพราะอยากเห็นหน้าเขา ทว่าเขากลับปิดกล้องไม่ยอมเปิดมันซะงั้น