ตอนที่7 อย่าลีลา

1720 Words

“อ๊ะ!” ฉันร้องขึ้นด้วยความตกใจหลังจากตั้งใจจะพาเจ้าคุณมานอน แต่กลับเป็นฉันที่ถูกเขาออกแรงเหวี่ยงจนล้มมาที่เตียงพร้อมกับเขาที่ทิ้งตัวตามมาทาบทับฉันไว้ “อยากว่ะ” แล้วอยู่ๆเจ้าคุณก็มองหน้าฉันก่อนจะพูดขึ้น “เจ้าคุณ นายตั้งสติหน่อยสิ!” ฉันรีบพูดขึ้นด้วยความลนลานทันที คำว่าอยากพร้อมกับสายตาของเขาตอนนี้มันบ่งบอกได้ไม่ยากเลยว่าเขาอยากอะไร “จะเสียงดังทำไม” เขาพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ “อย่า!” ฉันร้องขึ้นหลังจากเจ้าคุณก้มลงมาจนหน้าเขาเกือบชนกับหน้าฉันพร้อมกับหันหน้าหนี “ทำไม!” คำถามด้วยน้ำเสียงงี่เง่าดังขึ้น “นายตั้งสติแล้วมองดีๆ ฉันเจ้าขา ไม่ใช่แฟนนาย!” ฉันตัดสินใจพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อเรียกสติของเขา แต่ไม่รู้ว่าเป็นการเรียกสติหรือเป็นการสกิดความโมโหของเขากันแน่ “บอกแล้วว่าอย่าพูดถึงยัยนั่น!” เขาตวาดขึ้นใส่หน้าฉันเสียงดัง “แต่ฉันคือเจ้าขะ...อื้อ!!!” และสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อปากของฉันถูกกระแทกปิดด้วยปากของเจ้าคุณ เขาขบเม้มปากฉันอย่างแรงเหมือนกับเป็นการลงโทษมากกว่าการจูบเพราะความใคร่ แต่ฉันกลับรู้สึกทั้งเจ็บและกลัวพร้อมๆกัน แต่มันไม่จบเท่านั้นเมื่อมือของเจ้าคุณกลับรุ่มร่ามอยู่ที่เสื้อผ้าของฉัน เขากำลังพยายามดึงเสื้อผ้าฉันออกจากร่างทั้งที่ปากเขายังคงจูบปากฉันอยู่ “อื้ออ!” ไม่ได้ มันจะเลยเถิดกว่านี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะยังไงสำหรับฉัน ฉันก็ยังเห็นเขาเป็นน้องของฉันอยู่ดี “ห่างกันไม่กี่ชั่วโมงต่อต้านทำไมวะ!” เจ้าคุณผละออกแล้วโวยวายใส่ฉันอย่างหงุดหงิด ตาคมหรี่มองฉันอย่างเคย ฉันไม่รู้ว่าภาพที่เขามองฉันมันเบลอๆ หรือว่ามันมองเห็นเป็นคนอื่นไปเลยเขาถึงไม่สามารถแยกแยะได้ทั้งที่ฉันพยายามพูดบอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า “เจ้าคุณ นายมองดีๆ ว่าฉันเป็นใคร” ฉันพยายามพูดอย่างใจเย็นและย้ำให้เขาได้ลองมองฉันอีกครั้ง “.....” เจ้าคุณยังคงหรี่ตามองฉันอย่างเคย แต่เขากลับมีสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยน นั่นยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าเขายังคงมองฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม “ฉันเจ้าขา พี่สะ...” แคว่ก! แคว่ก! ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ เจ้าคุณกลับออกแรงฉีกเสื้อยืดของฉันจนมันยืดไปหมด แต่เขากลับออกแรงดึงทึ้งไม่หยุดจนมันไม่เป็นรูปเสื้อแล้ว “เจ้าคุณหยุด!” ฉันยังคงพยายามสู้กับเขาเหมือนเดิม แต่แรงของคนเมาไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด กลับกันเขายิ่งไม่ควบคุมแรงตัวเองไว้เลยสักนิด นั่นกลับทำให้ฉันไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย จนเสื้อยืดของฉันหลุดออกจากตัวได้ “อย่าลีลาได้ไหม!” เจ้าคุณพูดอย่างหงุดหงิด และออกแรงดึงมือฉันออกจากการปกปิดหน้าอกของตัวเอง ก่อนจะเขาจะกระชากเสื้อชั้นในของฉันออกสำเร็จ “เจ้าคุณ!” มันน่ากลัวเกินไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ยิ่งคนตรงหน้าเป็นคนที่... จ๊วบบ แล้วเจ้าคุณก็ก้มลงมาจูบปิดปากฉันอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาทั้งดูดทั้งดึงลิ้นของฉันจนชาไปหมด มือสองข้างของฉันที่พยายามผลักดันเขาออก แต่กลับไม่สามารถให้ร่างสูงขยับออกจากตัวฉันได้เลยสักนิด “อื้อออ!” ฉันร้องขึ้นเพราะความกลัวหลังจากสัมผัสได้ถึงมือของเขาที่กำลังเลื่อนตำลงไปที่กางเกงยีนส์ของฉัน ใช่ เขากำลังปลดมันออก ฉันสอดมือตัวเองเพื่อไปดึงมือเขาออก แต่เขาก็ปัดมือฉันออกไม่ต่างกัน ทำให้เรายื้อกันไปยื้อกันมาไม่หยุด แต่สุดท้ายสองมือของฉันก็ถูกมือของเขาเพียงข้างเดียวรวบไว้แล้วกดไว้ที่หน้าท้องของฉัน ก่อนเขาจะใช้เพียงมือข้างเดียวของเขา ปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงยีนส์ของฉันออก “อย่า!” พรึ่บ! มันเป็นเพียงลมปากของฉันที่ร้องห้าม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกางเกงของฉันได้ถูกรูดดึงออกจากขาตัวเองโดยที่ฉันไม่สามารถจับมันได้ทัน เพราะหลังจากเขารูดซิปได้ เขาก็ปล่อยมือฉันก่อนจะจับขอบกางเกงแล้วดึงมันลงไปทันที “ทำไมวันนี้ดิ้นจังวะ!” เจ้าคุณพูดอย่างอารมณ์เสียก่อนจะออกแรงกดฉันไว้กับเตียงจนฉันไม่สามารถขยับได้ “เจ้าคุณ นายมีสติสักที!” ฉันขอร้องเถอะ แม้แต่วินาทีสุดท้ายก็ได้ ขอแค่ให้สติเขากลับมา หรือมองเห็นฉันเป็นฉันสักที ไม่อย่างนั้น... “จิ๊!” เจ้าคุณจิ๊ปากตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนร่างสูงจะขยับไปหัวเตียงและ หยิบซองถุงยางมาอย่างชำนาญ “ไม่นะ!” ไม่พูดเปล่า ฉันยังยื่นมือไปปัดซองถุงยางในมือเขาออกเพื่อไม่ให้เขาสวมใส่มัน “อย่างี่เง่าได้ไหม!” เจ้าคุณตวาดออกมาเสียงดัง พรึ่บ! เขาจับฉันคว่ำหน้าลงกับเตียง ก่อนจะนั่งทับหลังฉันไว้ นั่นทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นหรือทำอะไรได้เลยนอกจากดิ้นเท่าที่จะทำได้ “เจ้าคุณ ฉันเจ้าขาไง! คนที่นายเกลียดไง!” ปากฉันก็ยังคงพูดในสิ่งที่เขาไม่ต้องการฟังออกไปไม่หยุด พรึ่บ! เจ้าคุณจับฉันพลิกกลับนอนหงายอีกครั้งพร้อมกับเข่าของเขาที่ทับแขนฉันไว้ และเขาได้สลัดผ้าขนหนูออกไปแล้ว พร้อมกับสวมใส่บางอย่างเรียบร้อยแล้ว “เจ้าคุ...อื้อ!!!” ปากฉันถูกซากเสื้อตัวเองปิดเข้ามาอีกครั้งก่อนเจ้าคุณจะมัดมันจนแน่น “พูดมาก!” เจ้าคุณว่าออกมาอย่างพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำก่อนจะขยับลงไปที่กลางกายของฉัน และแยกขาสองข้างของฉันออกจากกันกว้างทันที มือที่เป็นอิสระที่ฉันตั้งใจจะดึงเสื้อออกจากปากกลับรีบยื่นไปข้างล่างเพื่อปกปิดส่วนนั้นของตัวเอง “ให้มัดมือด้วยไหม!” เจ้าคุณถามขึ้นอย่างหงุดหงิด “ฮืออ” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธออกไปทันที “อยู่นิ่งๆ” เขาว่าขึ้น แต่คิดว่าฉันจะอยู่นิ่งได้หรือไง สถานการณ์แบบนี้มีแต่ต้องดิ้นเพื่อหาทางรอดให้ได้เท่านั้นแหละ “อ่าาา!” (อย่า) ฉันร้องห้ามออกไปทั้งที่ปากยังคงถูกมัดอยู่แบบนั้น เพราะมือฉันยังต้องใช้ดันหน้าท้องของเขาที่ขยับเข้ามาชิดกับส่วนกลางของฉัน จนอะไรของเขามันชนเข้ากับร่างกายของฉัน หมับ! เป็นอีกครั้งที่เจ้าคุณรวบมือของฉันทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวของเขา ก่อนจะกดมันไว้ที่หน้าท้องของฉันอย่างแรง และมืออีกข้างของเขาจับท่อนเอ็นและจ่อมันมาที่ร่องของฉัน “อือออ!” ฉันได้แต่ร้องห้ามส่ายหัวไปมา พร้อมกับร่างกายที่พยายามจะขยับหนีส่วนนั้นของเขาให้ได้ “ข้าวปุ้น!” เจ้าคุณตะคอกขึ้นอย่างหงุดหงิดอีกครั้งก่อนจะปล่อยมือจากมือของฉัน และจับขาฉันแยกออกจากกันกว้างกว่าเดิม และ... สวบบบ!!! “อื้ออออ!!!” ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก และมันก็เจ็บมากเมื่อท่อนเอ็นของเขาคืบคลานเข้ามาในร่องของฉัน ร่องที่ไม่ได้มีความพร้อมในการใช้งานเรื่องอย่างว่า “อ่าส์ ทำไมแน่นแบบนี้วะ” เขาครางขึ้นอย่างพอใจ ต่างจากฉันที่ยังคงออกแรงดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกจากตัวของฉันให้ได้ และครั้งนี้เหมือนจะได้ผลเมื่อเจ้าคุณขยับตัวจนส่วนนั้นของเขาค่อยๆถอนออกจากร่องของฉัน เพียงแต่มันเป็นความคิดที่ผิดของฉันคนเดียว เพราะที่เขาขยับออก... สวบบบ!!! “อื้อออ!!!” เขาขยับมันออกเพื่อจะส่งมันเข้ามาอีกครั้ง และส่งมันเข้ามาลึกกว่าเดิม แรงกว่าเดิม ซึ่งมันทำให้ฉันจุกมาก เจ็บจนรู้สึกเหมือนตรงนั้นมันฉีกและแสบไปหมด “ซี๊ดดด!” เสียงครางของเจ้าคุณดังขึ้นอีกครั้งอย่างพอใจ ต่างจากฉันที่น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นความเสียใจที่ฉันบอกไม่ถูก ผู้ชายที่เกลียดฉัน ผู้ชายที่ฉันยังเห็นเขาเป็นน้อง แล้วที่สำคัญ ไหนจะความรู้สึกของคุณพ่อกับแม่ใหญ่ล่ะ และมันก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อเนวา ผู้ชายที่เป็นแฟนของฉัน ที่เขายังไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้เพราะความไม่พร้อมของฉัน แต่วันนี้มันได้สูญเสียไปแล้ว พั่บ พั่บ พั่บ “อึก อื้อ!” ความเจ็บที่เขารุกล้ำเข้ามายังไม่ทันหายเจ็บ เขาก็ขยับร่างกายเข้าออกตอกย้ำความเจ็บปวดที่ร่องของฉันอีกครั้ง “ซี๊ด ทำไมมันแน่นกว่าเดิมวะ อ่า” เสียงครางของเจ้าคุณดังไม่หยุด ส่วนฉันที่ไม่สามารถผลักดันเขาออกจากตัวได้ ก็ทำเพียงนอนปล่อยน้ำตาให้เขาได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองต่อไป “อึก ฮึก” ฉันทำได้เพียงนอนกลั้นเสียงของตัวเองและจิกผ้าปูเพื่อระบายความเจ็บปวดครั้งนี้เงียบๆ เสื้อที่ปิดฉันที่ฉันต้องการเอาออกในตอนแรก ตอนนี้ฉันเลือกจะปล่อยมันไว้ให้ปิดปากตัวเองต่อเพื่อไม่ให้เสียงของฉันเล็ดลอดออกมาดังมาก ตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้เขาได้สติกลับมาแล้ว ฉันต้องการให้เขาเข้าใจว่าฉันคือแฟนของเขาแบบนี้ต่อไป เพราะหลังจากเขาตื่น เขาจะได้ไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดลงไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more