แฝดคลั่ง

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

‘มึงก็ชอบยายนี่เหมือนกันเหรอวะ?’

เสียงทุ้มต่ำของคนที่เปิดประตูเข้ามาเพื่อหาสมุดการบ้านของน้องชายฝาแฝดไปลอก คาดว่าจะได้ส่งงานอาจารย์แม่ทันในคาบเช้าของวันพรุ่งนี้ ทว่ารูปที่ติดตามผนังห้องทำขายาวชะงักนิ่งยืนอยู่ตรงนั้นเสียก่อน ผู้หญิงคนที่เขาเจอเธออยู่ทุกวัน และแอบมองบ่อยๆ รูปที่มากมายไม่ว่าจะท่ายืน ยิ้ม วิ่ง เดิน ทุกๆ ช่วงเวลาวันรวมอยู่ตรงหน้าเขา ที่ดูเหมือนว่าคนติดคลั่งไคล้มากประหนึ่งว่าคนคนนี้เป็นดารา นักร้องดัง ถ้าไม่รู้ว่าที่นี่คือห้องแฝดน้องเขาก็นึกว่าที่นี่เป็นห้องสะสมรูปภาพ

ปั้ง!!

“เหี้ยคีย์! เข้ามาห้องกูทำห่าไรวะ” เสียงถีบประตูห้องเข้ามาด้วยความเร่งรีบจากเจ้าของห้อง คินวิ่งหน้าตื่นมองคีย์เลิ่กลั่กไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไงกับแฝดพี่ที่เสร่อเดินเข้ามาในห้องเขาโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต ปกติแล้วคินจะล็อกห้องตลอด ทว่าวันนี้เขาเกิดหิวขึ้นมาจึงรีบลงไปข้างล่างไม่คิดว่าอีกคนจะเข้ามาในนี้ด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่โตมาแยกห้องกันพวกเขาก็ให้ความเป็นส่วนตัวกันมากขึ้น ทำอะไรต้องขอหรือบอกล่วงหน้าก่อน แต่วันนี้กลับไม่ใช่! และความลับที่เก็บมาตลอดก็มีผู้รู้เข้าจนได้

“ถ้ากูไม่เข้ามาจะรู้เหรอว่ามึงจะโรคจิตแอบถ่ายเพื่อนตัวเองแบบนี้ เอามาทำไรวะ...ชักว่าว?” สายตาคีย์ไปหยุดอยู่ที่รูปภาพหนึ่งที่ซูมไปยังหน้าอกของเธอเต็มๆ แล้วเบนสายตามาจ้องแฝดน้องอย่างไม่จริงจัง ผู้บุกรุกอย่างเขาไม่มีความรู้สึกผิดสักนิดที่เข้ามาในห้องน้องชายโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้

“หุบปากไป แล้วมึงก็รีบออกไปจากห้องกูเลยนะ” คินดึงคีย์แล้วดันหลังเขาให้ออกจากห้อง ด้วยขนาดตัวและแรงที่ไม่ต่างกันมากนั่งจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

“กูออกก็ได้แต่อยากให้มึงเข้ามาให้ห้องกูหน่อย มาดิ!” คีย์เดินไปยังห้องข้างๆ ที่อยู่ติดกันแล้วจึงหันกลับมาเรียกคนที่ยืนหน้าเครียดอยู่ให้เข้าไปด้วย เขากลัวว่าความลับที่เก็บมานานจะโดนคีย์เอาไปป่าวประกาศให้คนคนนั้นได้รู้ คินลังเลอยู่ไม่นานก็เดินตามหลังพี่ชายเข้าไป เขากวาดสายตาไปทั่วห้องก็ไม่เห็นมีอะไรที่ผิดปกติแม้แต่อย่างเดียว ห้องสีเทาโล่งๆ แทบไม่มีอะไรเลยแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ ต่างจากห้องเขาลิบลับที่ของเยอะแทบไม่มีทางเดิน

“มันเหี้ยอะไรเนี่ยคีย์” จนเดินมายังมุมหนึ่งของห้องที่ดูเหมือนว่าจะเป็นมุมส่วนตัวของคีย์ คินโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาปากหมาก็จริงแต่ยังไงก็เคารพคีย์ที่คลานออกมาก่อนเป็นพี่ไม่กี่นาทีอยู่ดี ไม่มีสักครั้งที่จะขึ้นเสียงใส่เหมือนอย่างตอนนี้

“ว่าที่เมียกู” คีย์ว่าเสียงนิ่งไม่มีความกระวนกระวายเหมือนอย่างที่คินเป็น เขามองภาพถ่ายขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้อง เขาถ่ายเองกับมือและแต่งภาพให้มันโป๊เปลือยเองตามจินตนาการในหัวยามที่ชักว่าวแล้วนึกถึงคนในรูป เต้านมขนาดใหญ่และห***มสีชมพูที่แข็งชูชันเป็นจุดเด่นที่สุดในภาพนี้เพราะเขาขยายเพียงที่เดียว ก่อนจะส่งให้ร้านเพื่อนปริ้นออกมาให้เพื่อติดไว้มุมนี้ที่โปรดของเขา มุมกว้างที่มีเพียงรูปขนาดใหญ่สองรูปข้างกันทำคีย์ยิ้มกริ่มมีความสุข

ทว่า...เป็นคินที่ยืนมองอย่างตกใจ ไหนเมื่อกี้มันบอกว่าเขาโรคจิต ไอ้แฝดเวร! มันยิ่งกว่าเขาอีก ในขณะที่เขาแค่ซูมผ่านเนื้อผ้าทำให้หน้าอกเปลือยเปล่าปกปิดจุกนมไว้อย่างมิดชิด ขยายภาพให้หน้าอกอวบใหญ่ขึ้นมาจากเดิมแค่นั้น ส่วนคีย์นั้นเปลื้องผ้าเธอออกจนหมด และที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือคนในภาพเป็นคนคนเดียวกันกับของเขา

ยายฟาง!

“ไอ้โรคจิต!”