My Reckless Love

Chapter 4- Six Years Ago

Six Years Ago...

“Hi…”

Masiglang bati sa akin ng isang guwapong binata na kabababa lamang mula sa isang itim na Superbike.

Saglit nitong hinawi ang ilang hibla ng buhok na nalaglag sa bandang mata nito habang hawak ang itim na helmet sa isang kamay. Nakasuot ito ng dark green aviator jacket na lalong nagbigay ng masculine appeal sa maayos nitong pangangatawan.

Napatingin ako sa kanya nang ilang segundo bago ko muling ibinalik ang atensyon ko sa hawak kong notebook.

“Hi,” tipid kong sagot. Hindi ko na siya muling pinansin. Hindi dahil suplada ako. At lalong hindi dahil hindi ko napansin kung gaano siya kaguwapo. Napansin ko iyon ang kanyang kagwapuhan.

Imposibleng hindi mapansin ang isang lalaking tulad niya. Pero wala talaga akong panahon para sa small talk. Lalo na ngayon dahil sa pinopriblema kong assignment.

Nakatitig ako sa notebook na naglalaman ng aking Algebra assignment na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nahahanapan ng solusyon.

Ilang minuto ko na iyong tinitingnan ngunit para bang lalong nagiging komplikado ang mga numerong nakasulat doon.

I really did not have time for small talk right now. Kahit gaano pa kasimpatiko ang lalaking kaharap ko, mas malaking problema ang kailangan kong harapin.

Kailangan kong matapos ang assignment na iyon. Kailangan kong maipasa iyon. At higit sa lahat, kailangan kong malaman kung paano ko ba iyon sasagutan.

Muli kong tinitigan ang mga numero.

X and Y. Equations. Variables. Parang gusto kong sumuko. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit kailangan pang gawing komplikado ang mga bagay na puwede namang gawing simple.

Numbers had always been my weakness. Kung writing, literature, o kung anu-anong subject na nangangailangan ng imagination ang pag-uusapan, kaya kong makipagsabayan.

Pero kapag numero na ang pinag-uusapan? Good luck. Kaya kong harapin ang maraming bagay. Pero hindi ko kayang harapin ang Algebra nang hindi nasisira ang ulo ko.

Katahimikan. Hindi ko na pinansin ang binata. Marahil ay naisip nitong ayaw ko siyang kausapin kaya aalis na lamang ito.

Pero ilang segundo ang lumipas at hindi ko narinig ang tunog ng makina ng motorsiklo nito. Sa halip, narinig ko ang boses nito.

“You look like you have a very big problem.”

Napabuntong-hininga ako. Tama ito. I did have a very big problem. At hindi lamang basta problema. Napakalaking problema. Paano ba naman kasi ay ayaw na ayaw kong nakakakita ng mga nakalilitong numero.

Anything that concerned numbers had always been my weakness. Mula pa noong high school ay ganoon na ako.

Kapag may computation, equation, o anumang kailangang kalkulahin, para bang biglang nawawala ang kalahati ng utak ko. Nakikinig naman ako sa explanation ng teacher namin.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko makuhang maintindihan ang numbers.

Marahil ay hindi lamang talaga kami compatible ng Mathematics. Kaya wala akong nagawa kundi tumango sa tanong ng binata sa akin.

“Advanced Algebra,” aniya ko na hindi ko naiwasang langkapan ng kaunting desperasyon ang aking boses.

Muli kong tinitigan ang notebook. Sana ay may himalang bumaba mula sa langit at biglang ibigay sa akin ang sagot. Pero mukhang hindi ganoon kadali ang buhay.

Isang pilyong ngiti ang naglaro sa mapupulang labi ng binata.

“If I could solve that in three minutes, would you go on a date with me?”

Napatingin ako sa kanya. Itinuro nito ang notebook na hawak ko at pagkatapos ay kinindatan ako. Napakurap ako.

Excuse me? Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.

Kakababa lamang nito mula sa isang mamahaling motorsiklo, lumapit sa akin na para bang matagal na niya akong kilala, at ngayon ay nagyayaya na agad itong makipag-date?

Kumunot ang noo ko. Ang lakas ng loob naman ng taong ito. The guy in the dark green aviator jacket sounded like he had everything, including the whole nine yards of Algebra, in the palm of his hands. At ang nakakainis?

Mukha rin siyang hindi nagyayabang. Iyon ang mas nakapagpatigil sa akin. May kakaibang kumpiyansa sa boses nito. Hindi iyong uri ng kumpiyansa na nakakairita. Sa halip, para bang talagang alam nito ang sinasabi nito. Napatingin ako sa mukha niya. Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging curious.

“Three minutes?”

“Yes.”

“Sigurado ka?” He smiled.

“Very.”

Napatingin ako muli sa notebook. Kung tutuusin, wala naman mawawala kung susubukan kong ipa solve sa kanya ang problem kong assignment.

Kung hindi niya masagutan, tapos ang usapan. Kung masagutan niya naman... Well, hindi ko pa rin naman kailangang pumayag agad sa date. At least, iyon ang sinabi ko sa sarili ko.

“Let me see that,” sabi nito. Bago pa ako tuluyang makapag-react ay kinuha na nito ang ballpen at papel na nakalatag sa harapan ko.

Napatingin ako sa kamay nito. Mahahaba ang mga daliri. Malinis ang mga kuko. At nakakainis na pati kamay nito ay mukhang bagay sa isang taong sanay makuha ang gusto niya.

Muli niya akong binigyan ng amused smile matapos makita ang laman ng aking scented pink notebook.

Girlish doodles. Napatingin ako sa notebook ko.

Oh, right. Hindi ko namalayan na sa halip na magsulat ng solution ay nakapag-drawing pa ako ng kung anu-anong maliliit na puso at bulaklak sa gilid ng pahina.

Napahiya ako nang kaunti. Hindi naman siguro nito kailangang makita iyon. Pumunit ito ng isang pahina mula roon.

“Hey!” Napatingin ako sa kanya. “That's my notebook.”

“You won't need this page anymore.” Napakunot ang noo ko. Napaka-kumpiyansa talaga.

“Give me a few minutes,” sabi nito. Bigla itong nagbago. Kanina lamang ay nakangiti at nanunukso. Ngayon ay para bang ibang tao na. Umupo ito sa tabi ko at nagsimulang magsulat sa blangkong papel.

Lubha akong nagtaka sa inasal nito. “Excuse me,” pukaw ko rito. Para naman itong naghahanap ng solusyon sa problema ng mundo kung makaasta.

Hindi man lamang ito tumingin sa akin.

“Shh…” Hindi nito inaalis ang tingin sa ginagawa. His pen flawlessly glided on the piece of paper.

Mabilis. Diretso. Walang alinlangan. Walang pagbubura. Walang sandaling paghinto na karaniwang ginagawa ng isang taong nag-iisip pa lamang ng isusulat. Para bang alam na alam nito ang sagot. Napatingin ako sa mukha niya.

Seryoso na ngayon ang ekspresyon nito. Bahagyang nakakunot ang noo habang sinusundan ng mga mata nito ang mga numerong isinusulat niya. Hindi ko maiwasang mapatingin sa kamay nitong gumagalaw.

Ang bilis. At habang pinagmamasdan ko ito, lalo lamang akong nagtaka.

Sino ba ang lalaking ito?

At bakit napakadali para sa kanya ang bagay na ilang minuto ko nang pilit inuunawa? She had no choice but to wait for him to finish what he was doing.

Sumandal ako sa upuan at pinilit na huwag siyang guluhin. Hindi ko rin alam kung bakit bigla akong naging interesado sa ginagawa niya.

Marahil ay dahil gusto kong malaman kung tama ba talaga ang kumpiyansa niya. O marahil ay gusto kong malaman kung talagang kaya niyang gawin ang ipinangako niya.

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may iba pang bagay na hindi ko gustong aminin.

I was curious about him. Hindi lamang tungkol sa kakayahan niyang sumagot ng Algebra.

May kung anong kakaiba sa presensya niya. Hindi siya katulad ng mga lalaking nakilala ko. Hindi siya kailangang magsalita nang marami para mapansin.

Hindi rin niya kailangang pilitin ang sarili niyang magmukhang impressive. Natural lamang sa kanya. The seconds ticked away in the middle of the granite table under the tall acacia tree.

Bahagyang umiihip ang hangin at tinatamaan ang ilang hibla ng buhok ko.

Tahimik ang paligid. May ilang estudyanteng nag-uusap sa di-kalayuan ngunit hindi ko iyon gaanong pinapansin.

Nasa harapan ko ang isang lalaking halos hindi ko naman kilala, abalang-abala sa pagsagot sa assignment ko.

May kung anong bahagi ng puso ko ang nagpasalamat na roon ko napagpasyahang magpalipas ng dalawang oras na break ngayong absent ang best friend kong si Elaine.

Kung hindi absent si Elaine, malamang ay hindi ako mauupo roon nang mag-isa.

At kung hindi ako nag-iisa, marahil ay hindi ko makikilala ang lalaking iyon.

Napailing ako sa sarili kong iniisip. What was I thinking? Hindi naman mahalaga kung paano kami nagkita. Ang mahalaga ay matapos niya ang assignment ko.

Ilang sandali pa ay napansin kong huminto ang paggalaw ng kanyang ballpen. Napatingin ako sa kanya. Ngumiti ang estranghero. Muli kong napansin ang pamilyar na pilyong ekspresyon sa mukha nito.

Itinaas niya ang papel at nilagyan ng linyang parisukat ang sagot. He solved the problem in two minutes flat.

Dalawang minuto. Hindi tatlo. Dalawa lamang. Napatingin ako sa papel. Hindi ako agad naniwala.

“That's it?” He nodded.

“That’s it.” Kinuha ko ang libro ko at mabilis na hinanap ang answer key sa likuran. Sinundan ko ng daliri ang mga sagot hanggang sa makita ko ang problemang ilang minuto ko nang pinagmumulan ng sakit ng ulo.

Tiningnan ko ang kanyang sagot. Pagkatapos ay tiningnan ko ang answer key. Pareho. Eksaktong pareho. Napatingin ako sa kanya. Mukhang tama nga.

A mischievous grin broke on his face, making his boyish good looks more prominent. “You can have my head on a plate if that answer is wrong.”

Napatawa ako nang mahina. Hindi ko napigilan. “Your head on a plate?” He shrugged as if it were the most normal thing to say.

“If I'm wrong.”

“But you're not.”

“Exactly.” Napailing ako. Napaka-confident.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi ko na iyon nakita bilang nakakainis.

Sa halip, may kung anong nakakatawa sa paraan ng kanyang pagsasalita. Hindi ko alam kung bakit.

Marahil ay dahil hindi ko inasahang may taong makapagliligtas sa akin mula sa isang problemang ilang minuto ko nang pinoproblema.

“Thank you,” alanganin kong sabi. Hindi ko alam kung ano pa ang dapat kong sabihin.

“You’re welcome.”

Muli nitong tinitigan ako. Nanunukso. Parang hinihintay ang susunod kong sasabihin. At alam ko na kung ano iyon.

Hindi ko lamang alam kung paano ko iyon iiwasan.

“So,” sabi niya. Napatingin ako sa kanya.

“Are you free Friday night?” Napakurap ako. Ayan na. Ang date. Napatingin ako sa papel na hawak ko. Pagkatapos ay sa notebook ko. At saka sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit biglang naging mabilis ang t***k ng puso ko. Siguro dahil sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin.

Siguro dahil sa ngiti niyang tila ba siguradong-sigurado siyang hindi ko siya tatanggihan. O baka dahil sa unang pagkakataon, may isang lalaking kayang guluhin ang isip ko nang higit pa sa isang Advanced Algebra problem.

At ang nakakainis?

Hindi ko alam kung alin sa dalawa ang mas mahirap sagutin.