กุหลาบ...ในมือเสือ

กญแจห้อง

แสงไฟสีส้มสลัวจากทางเดินในคอนโด The Nest ดูเหมือนจะหมุนคว้างอยู่ในครรลองสายตาของ เสือ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีกรมท่าที่บัดนี้ยับเยินและเปื้อนคราบฝุ่นปูนผสมกับคราบเหล้า เดินโงนเงนออกจากลิฟต์ด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ไม่ถึงสองส่วน ฤทธิ์ของเหล้าขาวผสมเบียร์ที่ดวลกับพวกพี่ ๆ วิศวกรในงานเลี้ยงปิดโปรเจกต์ทำเอาโลกทั้งใบของเขากลายเป็นภาพซ้อน

เสียงหัวเราะเยาะหยันของมินท์ยังคงดังก้องอยู่ในหู ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้มันระเบิดออกมาพร้อมกับแอลกอฮอล์ที่สูบฉีดไปทั่วร่างกาย เขาโกรธตัวเองที่รับปากเป็นพ่อสื่อ โกรธมินท์ที่เห็นแก่ตัว และเหนือสิ่งอื่นใด... เขาโกรธที่ตัวเองดันไปตกหลุมรัก "กุหลาบ" ที่เพื่อนสนิทหมายปอง

เสือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีน หยิบพวงกุญแจรถที่มีลูกกุญแจห้องติดอยู่ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องที่เขาคิดว่าเป็นของตัวเอง ตาที่พร่ามัวมองเห็นตัวเลข 512 เป็น 508 อย่างไม่ตั้งใจ มือหนาพยายามยัดกุญแจเข้าไปในช่องเสียบด้วยสัญชาตญาณ

แกร็ก...

น่าประหลาดที่กุญแจห้อง 508 ของเขา กลับสามารถหมุนสลักของประตูห้อง 512 ได้อย่างพอดิบพอดีราวกับโชคชะตาเล่นตลก (หรืออาจจะเป็นความบกพร่องของระบบล็อกในคอนโดเก่าแห่งนี้ที่บังเอิญทำร่องกุญแจซ้ำกัน) ประตูไม้บานหนาแง้มออกเบา ๆ เสือไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าทำไมมันถึงเปิดง่ายดายขนาดนี้ เขาผลักประตูเข้าไปแล้วปิดมันลงตามหลังด้วยความเคยชิน

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบาง ๆ เข้ามาพอให้เห็นเงาตะคุ่ม เสือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นในห้องนี้ไม่ใช่กลิ่นบุหรี่หรือกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มแบบผู้ชายที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นหอมหวานละมุนของ "ดอกกุหลาบ" ที่อบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ

"อืม... หอมจัง"

เขาพึมพำเสียงพร่าพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงง ขาที่หนักอึ้งพาเขาก้าวไปที่เตียงนอนหลังกว้าง เสือทิ้งตัวลงนอนหงายหน้า ฟุบลงบนหมอนนุ่มที่ให้สัมผัสเย็นสบายและกลิ่นหอมเหมือนเจ้าของห้องไม่มีผิดเพี้ยน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักที่ไซต์งานและความเมามายทำให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องน้ำที่อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เปิดออกเบา ๆ พร้อมกับกลุ่มไอน้ำจาง ๆ ที่ลอยล่องออกมา โรส เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ใครเห็นก็ต้องหัวใจหยุดเต้น เธอมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันกายอยู่รอบอกเผยให้เห็นไหล่เนียนละเอียดและเรียวขาสวยที่มีหยดน้ำเกาะพราว ผมยาวสลวยที่เปียกชื้นถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ หยดน้ำยังคงไหลรินผ่านไหปลาร้าลงไปตามผิวขาวจัด

โรสกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมพลางฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอ เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จหลังจากพยายามข่มตาหลับแต่ทำไม่ได้เพราะมัวแต่นึกถึงคำพูดแปลก ๆ ของเสือตอนที่ไปกินข้าวด้วยกัน

"เฮ้อ... เลิกคิดถึงไอ้พี่เสือบ้าสักทีเถอะยัยโรส ป่านนี้คงเมาปลิ้นอยู่กับพี่มินท์นั่นแหละ"

เธอพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปจะเปิดไฟหัวเตียง แต่แล้วสายตาของเธอก็พลันไปสะดุดเข้ากับเงาร่างมหึมาที่นอนพาดอยู่บนเตียงนอนของเธอ!

"ว้าย!!!"

โรสเกือบจะกรีดร้องออกมาแต่เธอก็รีบยกมือตะปบปากตัวเองไว้ทัน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง กลิ่นเหล้าที่โชยมาแรงจัดทำให้เธอรู้ทันทีว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร

"พี่เสือ!" โรสเรียกชื่อเขาเสียงสั่น เธอรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่ใกล้ ๆ มาสวมทับอย่างลนลาน "พี่เข้ามาได้ยังไง! พี่เสือ! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!"

เธอรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปเขย่าแขนหนาของเสือ แต่คนเมากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นอกจากเสียงครางอืออาในลำคอ เสือพลิกตัวกลับมาคว้าข้อมือของโรสไว้แน่น แรงมหาศาลของคนเมาฉุดให้ร่างบางเสียหลักล้มลงไปนอนข้าง ๆ เขาบนเตียงนุ่ม

"ว้าย! ปล่อยนะพี่เสือ! พี่เมามากแล้วนะ"

โรสพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งเธอดิ้น เสือกลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น อ้อมแขนแกร่งโอบรอบเอวบางของเธอไว้ราวกับกลัวว่าสิ่งสวยงามในความฝันจะเลือนหายไป เสือซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือปนทำให้โรสรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบจนแทบระเบิด

"โรส... อย่าไป..." เสือพึมพำชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฉันไม่ได้อยากเป็น... พ่อสื่อ... ฉันไม่ได้อยากจีบเธอให้คนอื่น..."

คำสารภาพท่ามกลางความฝันของเสือทำให้โรสชะงักไป เธอเลิกดิ้นแล้วจ้องมองใบหน้าคมเข้มในระยะประชิด แสงจันทร์เผยให้เห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขา

"พี่เสือ... พี่พูดอะไรนะคะ?"

"ฉันชอบเธอ..." เสือพูดประโยคนั้นออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนที่สุดในความเงียบ "ชอบมาตั้งนานแล้ว... ตั้งแต่วันแรกที่เห็นกุหลาบหน้าวีนคนนั้น... แต่กูเป็นเพื่อนมัน... กูทำไม่ได้..."

น้ำตาเม็ดเล็กหยดลงบนแก้มของโรส ความอัดอั้นที่เธอมีต่อท่าทีที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขามันพังทลายลงทันทีเมื่อได้ยินความจริงจากปากคนเมาที่ไร้การปรุงแต่ง

"ไอ้พี่บ้า... ชอบแล้วทำไมต้องผลักไสกันขนาดนี้ด้วย" โรสพึมพำพลางยกมือขึ้นลูบผมที่ชื้นเหงื่อของเขาเบา ๆ ความโกรธที่เขาบุกรุกห้องหายไปสิ้น เหลือเพียงความสงสารและใจอ่อนที่เอ่อล้น

เสือดูเหมือนจะรับรู้ถึงสัมผัสที่อ่อนโยน เขาขยับกายเข้าหาเธอมากขึ้น กอดกระชับร่างบางไว้ในอ้อมอกราวกับพบที่พึ่งพิงสุดท้ายในชีวิต

"กุญแจ..." เขาพึมพำอีกครั้ง "ทำไมกุญแจห้องฉัน... ถึงเปิดห้องเธอได้..."

โรสสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอรีบคว้าพวงกุญแจที่ยังเสียบค้างอยู่ที่ประตู (ซึ่งเธอเห็นแวบ ๆ ตอนหันไปดู) ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย

มันคือความบังเอิญที่แสนร้ายกาจ... กุญแจห้อง 508 ของเขา ไขเข้าห้อง 512 ของเธอได้จริง ๆ เหมือนกับที่ความรู้สึกที่เขาพยายามปิดตายเอาไว้ บัดนี้มันได้ถูกไขออกมาจนหมดเปลือกด้วยความเมาและจังหวะของชีวิต

ค่ำคืนนั้น โรสไม่ได้ผลักไสเขาออกไป เธอปล่อยให้เสือนอนกอดเธอไว้อย่างนั้นภายใต้แสงจันทร์ที่นวลตา เธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้เช้าเมื่อเขาตื่นขึ้นมา ความเป็นจริงเรื่อง "เพื่อน" และ "มินท์" อาจจะกลับมาทำร้ายพวกเขาทั้งคู่ แต่วันนี้... อย่างน้อยเธอก็ได้รับรู้ว่าในใจของเสือร้ายตัวนี้ มีที่ว่างเพียงพอสำหรับกุหลาบดอกเล็ก ๆ ของเธอเพียงคนเดียว